Η Ελλάδα τρία έτη σε πόλεμο: Ένας σύντομος απολογισμός

Τρία χρόνια τώρα ως Ελλάδα βρισκόμαστε σε πόλεμο. Σε πόλεμο οικονομικό τον οποίο μας κήρυξαν «οι αγορές», ευθύς μόλις συνειδητοποίησαν πόσο αδύναμοι οικονομικά, πόσο ανεπαρκείς και ανεύθυνοι πολιτικά και κοινωνικά είμαστε.

Οι πολίτες και τα ΜΜΕ αντελήφθησαν την κρισιμότητα του πράγματος, καθυστερημένα, προ διετίας. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας κατάλαβαν ότι όντως βρισκόμαστε σε πόλεμο ακόμη πιο καθυστερημένα, μέσα στο 2011 και τότε ήταν ήδη αργά για εμάς… Βεβαίως υπάρχει και μια μερίδα πολιτών και πολιτικών οι οποίοι ακόμη και σήμερα, δεν έχει καταλάβει τίποτε, αφού εξακολουθεί να κηρύσσει τη διχόνοια, την ανομία και τη διάλυση των πάντων ως τρόπο αμύνης κατά του εχθρού!

Το 2009 το σπαταλήσαμε ασχολούμενοι με καταφανώς δευτερεύοντα και αποπροσανατολιστικά ζητήματα. Πρώτα εστιάσαμε στις off-shore εταιρίες του Βατοπεδίου και όχι στα αίτια που οδηγούν την επιχειρηματική δραστηριότητα εκτός Ελλάδος. Μετά εντοπίσαμε με μανία το πρόβλημα στις μίζες και στα κλεμμένα, τα οποία φάνηκε ότι τελικά δεν αθροίζουν ούτε στο 1/10 του χρέους που συσσώρευε εμφανώς, επιθετικά και συστηματικά το κράτος μέσω δυσθεώρητων ετησίων ελλειμμάτων επί 30 έτη. Μετά βαλθήκαμε να αποδείξουμε τη δημοκρατικότητά μας, αφήνοντας κενές επί μήνες, λόγω των χρονοβόρων διαδικασιών του open.gov κλπ τις επιτελικές θέσεις του κράτους μας το οποίο βρισκόταν σε πόλεμο, ήδη ένα χρόνο πριν…

Το 2010 επαναπαυθήκαμε με κρυφό θαυμασμό στις γνωριμίες και στη δεινότητα στην Αγγλική γλώσσα του αεικίνητου «επισκέπτου» πρωθυπουργού μας, ως εχέγγυα για την αποτελεσματική διεκδίκηση της αναγκαίας εξωτερικής βοήθειας, χωρίς να αναρωτηθούμε αν η ουσία των όσων λέει, σε οποιαδήποτε γλώσσα μιλά, βγάζει κάποιο πρακτικό νόημα για τους συνομιλητές του. Βάλαμε έναν ευγενή μα άπειρο νέο που μισεί τις εντάσεις και τα όπλα να διευθύνει το ελληνικό στράτευμα στο πως θα αμυνθεί στην κατά μέτωπο επίθεση των αγορών. Αυτός αναμενόμενα, αγνοώντας τις τακτικές οργάνωσης και μάχης, μόλις κατάλαβε ότι «οι εχθροί» δεν έχουν έρθει στην πόρτα του για συνέδριο της σοσιαλιστικής διεθνούς, αλλά για πόλεμο, αμέσως συνθηκολόγησε το Μάιο του 2010, χωρίς καν μάχη. Μετά, ο ευγενής αυτός νέος, αντί να ανασυγκροτήσει το στράτευμα και να προβεί σε θαρραλέες τομές στην εσωτερική και αμυντική οργάνωση του κράτους, βοηθούμενος από την πίστωση χρόνου αλλά και χρημάτων που του έδωσαν οι σύμμαχες χώρες, άρχισε να ασχολείται με υποδείξεις και ευχολόγια για το πώς θα έπρεπε να είναι σωστά οργανωμένοι οι στρατοί των συμμάχων κρατών (η ζώνη του ευρώ, το διεθνές πολιτικοοικονομικό σύστημα κλπ), θεωρώντας ότι η πολυπραγμοσύνη του θα φοβήσει τον εχθρό "αγορές" κάνοντάς τον να υποχωρήσει ... Στο μεταξύ ο λαός μας, οι στρατιώτες, επίσης ασχολούνταν με αλλότρια: με το πάχος και τα ρητά του Αντιστρατήγου και όχι με την πρόστυχη τεμπελιά του, με το αν καλώς ή κακώς συνθηκολογήσαμε και όχι για το πώς θα οργανωθεί με ενότητα και εξυπνάδα η αντίσταση και τελικά η ταχεία εκδίωξη του εχθρού.

Το 2011 συνεχίζοντας να είμαστε απροσάρμοστοι στην πραγματικότητα, ανακαλύψαμε δύο νέους μύθους για να απενεχοποιήσουμε τον εαυτό μας για την εγκληματική μας άγνοια στο ότι δεν υπάρχει στη ζωή αυτή «δωρεάν γεύμα», δηλαδή τσάμπα χρήματα… Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι άρχισαν να καταλαβαίνουν οι εταίροι μας ότι ούτε μπορούμε μα ούτε και θέλουμε να συμμαζέψουμε τα δημόσια οικονομικά μας και ότι το κόστος συνεχούς διάσωσης της Ελλάδας είναι υπερβολικό και άδικο για τους υπολοίπους, τότε χώσαμε το κεφάλι μέσα στην άμμο σαν την στρουθοκάμηλο. Σκαρφιστήκαμε πρώτα ότι φταίει ο λανθασμένος σχεδιασμός της «τρόικα», λες και εφαρμόσαμε ποτέ κάτι από αυτά που μας πρότεινε ή λες και η τρόικα πρότεινε νέους, αλλεπάλληλους και αιφνιδιαστικούς φόρους, νέες προσλήψεις, απαγόρευση αποκρατικοποιήσεων, διάλυση του κρατικού μηχανισμού, επιβολή απόλυτης απελπισίας και αβεβαιότητας στα νοικοκυριά και κρεμάλα χωρίς δίκη για την ελληνική επιχειρηματικότητα.

Αργότερα το 2011, όταν και «η επάρατος» τρόικα κατέπεσε ως δικαιολογία και όλοι κατάλαβαν ότι το πλήθος των αλλοπρόσαλλων φορομπηχτικών μέτρων ήταν μηχανορραφίες διασφάλισης της επιβίωσης του φαύλου πελατειακού κράτους, τότε ανακαλύψαμε το νέο επιχείρημα: Σύσσωμος ο καταρρέων παλαιός πολιτικός κόσμος, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και οι οπαδοί του κόκκινου απολυταρχισμού, είπαν με στόμφο ότι το πρόβλημα μας δεν είναι ελληνικό αλλά διεθνές, του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος! Και κάποιοι το πίστεψαν, λες και δεν συνέβη τίποτε το 1989-90 στον κόσμο, ή λες και έχουμε κάποια γνωστή βιώσιμη ή επιθυμητή εναλλακτική λύση ή λες και αυτό το σύστημα δεν συνεχίζει, παρά τα προβλήματα, να παράγει αγαθά και αυξανόμενο πλούτο για τους πολίτες του σε όλες τις χώρες. Εμείς το καταγγείλαμε χωρίς ποτέ να το εφαρμόσουμε όμως…

Μέχρι το τέλος του 2012 οι προηγμένες οικονομίες είναι πιθανό να έχουν βρει ξανά το βηματισμό τους και τότε θα μείνουμε πάλι μόνοι στον κόσμο να καταγγέλλουμε το ευρώ, το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα και τον νεοφιλελευθερισμό για την κατάντια μας. Εμείς και οι Βορειοκορεάτες! Οι Κινέζοι, οι Ρώσοι και οι Αλβανοί εδώ και καιρό δεν καταλαβαίνουν τι λέμε. Οι μόνοι τελευταίοι που ανέχονται τις θεωρητικολογίες μας και την αναποφασιστικότητά μας, είναι οι δανειστές μας Ευρωπαίοι. Από συμφέρον φυσικά. Εμείς εδώ οι πολίτες αυτής της χώρας ως πότε θα ανεχόμαστε την κατάντια της;

Ο πόλεμος της Ελλάδος τελικά δεν είναι με τους ξένους, αλλά με τον κακό εαυτό της. Πρέπει όμως να τολμήσουμε να ονειρευτούμε τώρα. Σήμανε η ώρα να απαιτήσουμε το 2012 μια δημιουργική ανατροπή! Να επιδιώξουμε με πρωτοβουλίες πολιτών, συνεργασίες και ενότητα των αληθινά προοδευτικών μα έως τώρα σιωπηλών πλειοψηφιών μια ειρηνική, μα σαρωτική επανάσταση η οποία θα εκδιώξει και θα ξεριζώσει το σάπιο, κουρασμένο, ανίκανο και απρόθυμο για ουσιαστική πρόοδο υπάρχον καθεστώς. Θέλουμε και θα αναστήσουμε τελικά, αργά η γρήγορα, μια ενωμένη Ελλάδα, των αξιών, της προκοπής, της αληθινής και όχι της ψευδεπίγραφης προόδου. Χωρίς διχαστικά ψευδεπίγραφα διλήμματα. Χωρίς χρέη και χρεοκοπημένους ηγέτες και ιδέες. Θέλουμε και θα το καταφέρουμε! Η ώρα ζυγώνει αδέλφια!

31-12-2011
Χρίστος Σπ. Κατηφόρης, οικονομολόγος