Ζούμε μία Επαναστατική Εποχή

Ίσως δεν το συνειδητοποιούν οι περισσότεροι (έτσι συμβαίνει συνήθως) αλλά ζούμε σε μία εποχή επανάστασης. Ειρηνικής επανάστασης (είμαστε στον 21^ο αιώνα και όχι στον 18^ο ή 19^ο) αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία.

Πώς προσδιορίζεται μία «επαναστατική εποχή»;

Είναι η εποχή που ένα σύστημα καταρρέει.

1. Το σύστημα καταρρέει επειδή είναι δέσμιο των ανωμαλιών τις οποίες δημιούργησε και είναι ανίκανο να τις ξεπεράσει, ακόμη και να τις κατανοήσει.
2. Η κατάρρευση του συστήματος δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κοινωνική, πολιτική κλπ. Χωρίς αυτά τα 3 χαρακτηριστικά, το σύστημα μπορεί ακόμη να ανανεωθεί. Όταν όμως ισχύουν και τα 3 αυτά μαζί, τότε το σύστημα γκρεμίζεται, έχοντας το ίδιο καταστρέψει τον εαυτό του. Αξιοσημείωτο είναι ότι συνήθως προηγείται η κοινωνική κατάρρευση, ακολουθεί η οικονομική και τελευταία έρχεται και η πλήρης πολιτική κατάρρευση.
3. Η κατάρρευση του συστήματος γίνεται άμεσα αντιληπτή από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Και τότε οι λαοί είναι ώριμοι να υποδεχθούν το «νέο», ακόμη και όταν αυτό δεν έχει διαφανεί καθαρά.

Στην σημερινή Ελλάδα μπορούμε να διακρίνουμε όλα αυτά τα στοιχεία.

Εντελώς επιγραμματικά, έχουμε κατ’ αρχήν μία κοινωνία που έχει χάσει προ πολλού τον προοδευτικό προσανατολισμό της. Μία κοινωνία που επί μακρόν καταπάτησε τις πατροπαράδοτες αρχές της, καταπάτησε νόμους, έθεσε το ατομικό συμφέρον πάνω από το σύνολο. Και σήμερα συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι.

Έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που αδυνατεί εδώ και χρόνια να ελέγξει το ίδιο το κράτος αλλά και γενικότερα την πορεία της χώρας, ασχολείται μόνο με την επιβίωση και την ευδαιμονία του, με τις κριτικές και τα σχόλια των πληρωμένων δημοσιογράφων και λοιπών «ημετέρων», αγνοώντας σαν την Μαρία Αντουανέττα τα τεράστια προβλήματα, ανίκανο ακόμη και να σκεφθεί σοβαρά για την ίδια την σωτηρία του.

Οι σημερινοί πολιτικοί αρνούνται να δουν το τέλος τους, τυφλωμένοι από το πάθος για εξουσία. Μην νομίζετε ότι είναι πρωτοφανές αυτό που συμβαίνει σήμερα (π.χ. το να παλεύουν οι δελφίνοι για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ενώ αυτό έχει πέσει από το 44% στο 10%). Και ο Γκαίριγκ με τον Χίμλερ ήθελαν (ο καθένας χωριστά) να πάρουν τη θέση του Χίτλερ όταν οι Ρώσοι ήταν ήδη στο Βερολίνο!

Έχουμε μία οικονομία σε συνεχή κατάρρευση, που κινδυνεύει με ολοκληρωτική καταστροφή. Και αντί να λαμβάνονται μέτρα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι ήπια και αποτελεσματικά, επιβάλλονται κάθε εβδομάδα νέα χαράτσια, που προκαλούν αγανάκτηση αλλά και βαθύτερη ύφεση.

Η αναποτελεσματικότητα των «μέτρων» είναι φανερή στον καθένα, αφού τα ελλείμματα αυξάνονται, τα «βολέματα» ημετέρων συνεχίζονται και η παρανομία θριαμβεύει. Στις σφυγμομετρήσεις, οι πολίτες που δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται τα κυβερνητικά μέτρα φθάνουν το 80% !!! Τόσο μεγάλο ποσοστό απόρριψης δεν υπήρχε ποτέ, από το 1974 μέχρι σήμερα.

Ακόμη και τα παραδοσιακά αντιπολιτευόμενα κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ), αδυνατούν και αυτά να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, ποντάροντας μόνο στο χάος που ελπίζουν ότι θα δημιουργηθεί.

Παραδοσιακοί σύμμαχοι και «εργάτες» του συστήματος (Πανεπιστημιακοί, Οικονομολόγοι, Πολιτικοί Επιστήμονες) αδυνατούν και αυτοί να προτείνουν λύσεις, άλλοτε γιατί κανείς δεν τους ακούει και άλλοτε επειδή και οι ίδιοι παρασύρονται προσπαθώντας να εξηγήσουν την Ελληνική κρίση με βάση τις διεθνείς εξελίξεις (εξελίξεις που συχνά συμβαίνουν μόνο στην σκέψη τους).

Τελικά, κανείς δεν μπορεί να διασωθεί, ούτε ένα άτομο ούτε ένα σύστημα, όταν αρνείται (ή δεν μπορεί) να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά την πραγματικότητα.

Ακόμη και ο διεθνής παράγοντας (Ε.Ε., ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα κλπ), που «γονιδιακά» ψάχνει πάντα για λύσεις που σταθεροποιούν ένα σύστημα, για λόγους διατήρησης των διεθνών ισορροπιών, διαβλέπει πλέον ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να το κάνει και δεν θα αργήσει να ψάχνει για «άλλες» λύσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με την οικονομική ολιγαρχία του τόπου. Και αυτή βλέπει καθαρά (εδώ και πολύ καιρό) ότι το σύστημα που την βόλευε, δεν έχει μέλλον. Και ενδεχομένως ανησυχούν περισσότερο από όλους, έχοντας ήδη «τεστάρει» κάποιες εναλλακτικές λύσεις, που απορρίφθηκαν πριν ακόμη εμφανιστούν δημόσια.

Τι προσδοκίες αλλαγών και εξελίξεων υπάρχουν;

Μία επαναστατική εποχή δεν οδηγεί αυτόματα και σε επανάσταση.

Αν οι πολίτες δεν συνειδητοποιήσουν κατ’ αρχήν τον επαναστατικό χαρακτήρα της εποχής, αυτή θα περάσει ανεκμετάλλευτη. Θα ακολουθήσει μία εποχή μεγάλων δυσχερειών, λόγω της εντεινόμενης ύφεσης ή πτώχευσης, με δυστυχία και καταστροφές ανάλογες με αυτές που έζησε η Ελλάδα το 1944-49 ή το 1893-1897 και μετά θα οδηγηθούμε (πιθανότατα) και πάλι σε έναν Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που θα σταθεροποιήσει την οικονομία, χωρίς να μετράει «παράπλευρες απώλειες» και ενδεχομένως χωρίς να επιλύει και τα υπόλοιπα προβλήματα που συνθέτουν την κρίση μας.

Είμαι όμως αισιόδοξος.

Θεωρώ ότι θα υπάρξουν οι συνθήκες και τα γεγονότα που θα πυροδοτήσουν ραγδαίες εξελίξεις, όσον αφορά την συνειδητοποίηση της κοινωνίας μας, καταρρίπτοντας «αστικούς μύθους», παραφιλολογίες αλλά και ενδοιασμούς.

Θεωρώ ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα δούμε τους πολίτες συσπειρωμένους, με ένα μόνο σύνθημα: «Τελειώσατε. Αρχίζουμε».

Και τότε, το επόμενο θετικό βήμα θα είναι το να αναλάβουν την εξουσία πολίτες ικανοί, έντιμοι και ανιδιοτελείς, κάτι που μπορεί να συμβεί και στις επόμενες εκλογές ακόμη, μέσα στο 2012 ή 2013.

Υπάρχει μία ακόμη προϋπόθεση για να συμβούν αυτά.

Μία ισχυρή Κίνηση Πολιτών, φτιαγμένη από πολίτες που θέλουν να ανατραπεί το διεφθαρμένο – προδοτικό σύστημα που διέλυσε την Πατρίδα μας, στηριζόμενο σε πελατειακές σχέσεις και παράνομες συναλλαγές.

Μία ενωτική Κίνηση Πολιτών, πάνω από ιδεολογίες και πολιτικούς διαχωρισμούς του παρελθόντος, φτιαγμένη από την συνένωση των πολιτών που αγωνιούν καθημερινά για το μέλλον της χώρας, αλλά και το μέλλον των οικογενειών τους, το μέλλον των παιδιών τους.

Μία Κίνηση Πολιτών, που θα έχει σαν στόχο την ανασυγκρότηση της χώρας και της Δημοκρατίας, την επαναφορά των ηθικών αξιών και της νομιμότητας, το μπόλιασμα της παιδείας με τις ελληνικές διαχρονικές αξίες, την αξιοποίηση του εθνικού πλούτου προς όφελος όλων, την δημιουργία ενός εντίμου και εργατικού κράτους στην υπηρεσία του Πολίτη.

Για μία τέτοια προοπτική αξίζει να ενωθούμε όλοι οι Έλληνες και να προσπαθήσουμε, οργανωμένα και συγκροτημένα.

Υ.Γ. Όπως έγραφα σε προηγούμενο σημείωμά μου, εδώ και διόμισυ χρόνια δεν έχει ληφθεί ούτε ένα ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Τα ελλείμματα του προϋπολογισμού αυξάνονται αντί να μηδενίζονται.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξάνονται αντί να μειώνονται.
Στον ιδιωτικό τομέα, έχουμε πάνω από 1.000.000 ανέργους, με τάση αύξησης.
Περικόπτονται τα χαμηλά εισοδήματα και οι χαμηλές συντάξεις.
Τα χαράτσια πολλαπλασιάζονται.
Εκατοντάδες χιλιάδες τρέφονται πλέον στα συσσίτια.
Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες είναι σε απόγνωση.
Έχουν σημειωθεί χιλιάδες αυτοκτονίες για τις οποίες δεν μιλάει κανείς.
Οι επιχειρήσεις καταρρέουν η μία μετά την άλλη, μαγαζιά κλείνουν κατά χιλιάδες, πολυεθνικές τα μαζεύουν και φεύγουν, ακόμη και οι εξαγωγές έχουν μειωθεί.
Επενδύσεις αναγγέλλονται, αλλά είναι μόνο στα χαρτιά και στις εξαγγελίες.
Σε ολόκληρο το 2011 δεν έγινε ούτε μία σοβαρή επένδυση στη χώρα.

Η Ελλάδα χρειάζεται μία ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΗ από νέους, έντιμους, ικανούς και ανιδιοτελείς πατριώτες, πέρα από κόμματα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές.

Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί, δεν έχουμε τώρα την πολυτέλεια να διαφωνούμε ιδεολογικά μεταξύ μας.

Ας ξαναφτιάξουμε πρώτα την Ελλάδα, ας ξαναστήσουμε πρώτα την Δημοκρατία στα πόδια της, και μετά βλέπουμε ποιος έχει καλύτερες θέσεις και προτάσεις.

Σήμερα, πρωταρχικό καθήκον όλων, είναι το να σώσουμε την Ελλάδα από την ολική καταστροφή.

Φώτης Σαραντόπουλος