Με ποιά δημόσια διοίκηση οι επενδύσεις στην Ελλάδα;

 

Χρ. Κίσσας: Εισήγηση στην Ημερίδα της Ενωμένης Ελλάδας, 31 Μαρτίου 2013

Με ποια δημόσια διοίκηση είναι εφικτό να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτουμε. Η σύντομη απάντηση είναι: “όχι με την υπάρχουσα, αλλά με μια άλλη που θα ήταν πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα”. Η απορία όμως παραμένει: πώς είναι δυνατό να περνούν οι δεκαετίες και να μην βλέπουμε στη χώρα μας την παραμικρή αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους; Και αν έτσι μπορέσαμε να επιβιώσουμε στο παρελθόν, σήμερα, με μια τόσο βαθιά οικονομική κρίση, πώς θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε;

Ας ξεκινήσουμε με μερικές χρήσιμες διαπιστώσεις.

Αν κρίνουμε απ’ τα δημοσιεύματα στον τύπο και τα social media, απ’ τις μελέτες που έχουν κατά καιρούς γίνει, απ’ τις δηλώσεις των πολιτικών και του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και από τις προσωπικές μας εμπειρίες, υπάρχει μια γενική σύμπτωση απόψεων στο ότι η λειτουργία του κράτους στη χώρα μας δεν ανταποκρίνεται ούτε στις πιο περιορισμένες προσδοκίες του πολίτη. Κατά γενική ομολογία, η δημόσια διοίκηση:

• δυσκολεύει τη ζωή των πολιτών αντί να την διευκολύνει

• είναι ανίκανη να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη

• αποτελεί την μεγαλύτερη τροχοπέδη κάθε παραγωγικής προσπάθειας

• είναι σε μεγάλη βαθμό διεφθαρμένη.

Το πρώτο λοιπόν βασικό μας συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει καθολική αναγνώριση του προβλήματος. Το σημαντικότερο βήμα στην ίαση μιας ασθένειας, λένε, είναι η παραδοχή του προβλήματος, διότι τότε αναλαμβάνουμε και την υποχρέωση να ακολουθήσουμε μια θεραπευτική αγωγή. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση της δημόσιας διοίκησης;

Η αλήθεια είναι ότι, τα τελευταία 30 χρόνια, δεν έχει υπάρξει κυβέρνηση, πρωθυπουργός, υπουργός, εκπρόσωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης, διοικητής οργανισμού, που να μην έχει υποσχεθεί, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του, ότι θα εξαλείψει τη γραφειοκρατία· ότι θα απλουστεύσει τις διαδικασίες· ότι θα εξορθολογίσει τη λειτουργία του κράτους. Αυτή είναι και η δεύτερη διαπίστωσή μας: όχι μόνο αναγνωρίζουν την ύπαρξη του προβλήματος, αλλά υπόσχονται, όλοι, ότι θα το διορθώσουν. Και, όντως, κατά καιρούς, γίνονται κάποιες προσπάθειες, που συνήθως, σχεδόν όλες (πλην της δημιουργίας των ΚΕΠ), αποτυγχάνουν οικτρά.

Ενδεικτικά, ας αναφέρουμε την ίδρυση των υπηρεσιών μιας στάσης (one-stop shops) για τη σύσταση εταιρειών. Αντί να απλοποιηθούν οι διαδικασίες, συγκεντρώθηκαν, ως είχαν, και απλά διεκπεραιώνονται από ένα γεωγραφικό σημείο και μόνο. Και επειδή οι υπάλληλοι που υπηρετούν εκεί δεν έχουν εξοικειωθεί με αυτές, οι χρόνοι αναμονής, τα λάθη και, τελικά, η ταλαιπωρία του κοινού είναι μεγαλύτερη από πριν. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της συγχώνευσης εφορειών ή δημοτικών υπηρεσιών· εδώ, αντί για συγχώνευση, έχουμε “συγκατοίκηση” υπηρεσιών, σε μικρότερο χώρο και με διάσπαρτα αρχεία.

Αλλά η πρωτοβουλία που κατέδειξε με τον τραγικότερο τρόπο την αδυναμία του πολιτικού κόσμου να ξεπεράσει τις δυσκολίες της δημόσιας διοίκησης, είναι ο λεγόμενος νόμος του “fast track”. Ο νόμος αυτός, που ψηφίστηκε το 2010, προέβλεπε ότι για τις πολύ μεγάλες επενδύσεις, ο επιχειρηματίας δεν θα είχε επαφή με τη διοίκηση, αλλά μόνο με έναν υπουργό, ο οποίος θα τον διευκόλυνε σε κάθε βήμα του, εκδίδοντας υπουργικές αποφάσεις και παρακάμπτοντας τις υπηρεσίες των δήμων και των υπουργείων. Πολλές ελπίδες επενδύθηκαν στο fast-track, αλλά ούτε μία πραγματική επένδυση δεν πραγματοποιήθηκε μέσω του νόμου αυτού. Διότι οι επενδυτές (ειδικά οι ξένοι) δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να αρκεστούν σε μια υπουργική απόφαση, που εάν προσβληθεί στα δικαστήρια, δεν έχει το παραμικρό κύρος.

Συνοψίζοντας μέχρις εδώ, διαπιστώνουμε τρία πράγματα: πρώτον, οι αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης αναγνωρίζονται από όλους· δεύτερον, όλες οι κυβερνήσεις υπόσχονται να τις διορθώσουν· και τρίτο, όταν επιχειρούν να το κάνουν συνήθως αποτυγχάνουν οικτρά. Και οι δεκαετίες περνούν...

Είναι λογικό λοιπόν να αναζητήσουμε τους λόγους αυτής της κατάστασης. Δεν μπορεί τα πάντα να αλλάζουν στον κόσμο και μόνο η ελληνική γραφειοκρατία να μένει ακίνητη και να αποβάλλει τις όποιες απόπειρες εκσυγχρονισμού επιχειρούνται κατά καιρούς. Οι βασικές αιτίες της κατάστασης αυτής είναι, κατά την άποψή μας, τρεις.

Κατ’ αρχάς, κάθε αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της διοίκησης είναι δύσκολη. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, σε σχέση με την καθημερινότητα, ζούμε σε “κράτος δικαίου”· όχι με την έννοια της καλής εφαρμογής των νόμων, αλλά από την άποψη ότι όλες οι σχέσεις μας με το κράτος και οι διαδικασίες της διοίκησης δεν είναι αυθαίρετες, αλλά διέπονται από νομικά κείμενα. Νόμοι, προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις, εγκύκλιοι… κάθε λογής κείμενα, πολλές φορές ασαφή και αλληλοσυγκρουόμενα, που όμως ορίζουν και την παραμικρή διαδικασία του δημοσίου. Για να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, πρέπει να εκδοθούν νέα νομικά κείμενα, που να αναπροσαρμόζουν ή να καταργούν τα προηγούμενα. Για να γίνει αυτό, πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε τα υπάρχοντα, να τα έχουμε μελετήσει και κωδικοποιήσει και να έχουμε εκπονήσει τις νέες διαδικασίες. Στην πράξη, πρόκειται για τιτάνιο έργο, που ούτε οι υπηρεσίες του κράτους γνωρίζουν να κάνουν, ούτε οι εκάστοτε υπουργοί (με μέσο χρόνο θητείας το ενάμισι έτος) έχουν την ευχέρεια, τη διάθεση, το προσωπικό και την τεχνογνωσία να ξεκινήσουν. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν γνωρίζουν πως στην πορεία μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, θα έρθουν σε σύγκρουση με “θεσμοθετημένα” συμφέροντα, (συνδικαλιστές, εκπρόσωποι ομάδων πίεσης, στελέχη της ίδιας της διοίκησης). Ο δε αγώνας θα είναι άνισος, καθώς οι επισπεύδοντες έχουν λίγο πολιτικό χρόνο, ενώ οι “θεσμικοί” αντίπαλοί τους διαθέτουν χρόνια για να συζητούν επί των θεμάτων.

Ένας άλλος σοβαρός λόγος, που δυσχεραίνει ή ακυρώνει τις προσπάθειες αλλαγής των διαδικασιών της δημόσιας διοίκησης, είναι η έλλειψη στη χώρα μας ορισμένων δομών και θεσμών που θεωρούνται δεδομένοι σε οποιαδήποτε σύγχρονη χώρα, αλλά λείπουν σε εμάς: εθνικό χωροταξικό σχέδιο, ειδικά χωροταξικά σχέδια (πχ. τουρισμού, βαριάς βιομηχανίας…), κτηματολόγιο, μητρώο προμηθευτών του δημοσίου κ.ά. Τέτοια “βαριά” έργα απαιτούν πολυετή προσπάθεια για να γίνουν, η δε έλλειψή τους απαγορεύει τη δημιουργία απλών και γενικών κανόνων. Η κάθε πρόταση επένδυσης, για παράδειγμα, κρίνεται ως ειδική περίπτωση, με μηδενική προβλεψιμότητα των αποφάσεων της διοίκησης ως προς την αδειοδότηση, την ένταξή της σε αναπτυξιακούς νόμους κλπ. Ακόμη χειρότερο, σε περίπτωση προσφυγής, οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, που τόσες φορές κατακρίνουμε για τον συντηρητισμό τους (ειδικά σε περιβαλλοντικά θέματα), εξηγούνται από την έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού. Μην έχοντας γνώμονα λήψης αποφάσεων (πχ. χωροταξικό σχέδιο), το ΣτΕ μοιραία επιλέγει τη λιγότερο δεσμευτική για το μέλλον απόφαση.

Τέλος, λύσεις του τύπου “θα βγάλουμε ένα νόμο που θα καταργεί όλους τους προηγούμενους”, που ακούμε συχνά από ασχέτους με τη διοίκηση (επίδοξους) πολιτικούς, είναι επιεικώς αφελείς. Η διοίκηση δεν θα ήξερε πώς να ερμηνεύσει ένα τέτοιο νόμο (άραγε ποιά από τις υπάρχουσες διατάξεις εμπίπτει στην κατάργηση και ποιός θα το αποφασίζει κάθε φορά που θα ανακαλύπτουμε μια παλαιά;) και θα οδηγούσε ή σε πλήρη αυθαιρεσία ή, πιθανότερα, στην άρνηση εφαρμογής του νόμου. Με άλλα λόγια, εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν.

Τι πρέπει να γίνει; Εάν πραγματικά θέλουμε να δούμε πάλι επενδύσεις και ανάπτυξη, δεν αρκούν οι μικρές αλλαγές. Χρειάζεται, αντίθετα, μια εκ βάθρων αναδιοργάνωση των διαδικασιών του δημοσίου, ένα ‘business re-engineering’, όπως θα λέγαμε στην ιδιωτική οικονομία, που θα περιλαμβάνει: κωδικοποίηση της νομοθεσίας, δημιουργία manuals για κάθε διαδικασία, αλλαγή του καθηκοντολογίου των δημοσίων υπαλλήλων στις υπηρεσίες που απαιτείται κλπ... Το ζήτημα είναι ότι, με βάση όσα προαναφέρθηκαν, μια τέτοιας έκτασης αναδιάρθρωση είναι πρακτικά αδύνατη με τις υπάρχουσες δομές και τους ανθρώπους που έχουμε.

Ουσιαστική προϋπόθεση για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα είναι να υιοθετηθεί πολιτικά ως η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα της χώρας και μάλιστα στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Παράλληλα, να δημιουργηθεί το όργανο εποπτείας και συντονισμού των μεταρρυθμίσεων του δημόσιου τομέα, σε επίπεδο Γενικής Γραμματείας παρά τον Πρωθυπουργό· να στελεχωθεί με τους κατάλληλους ανθρώπους· να συσταθούν μεικτές ομάδες εργασίας με εκπροσώπους των επαγγελματικών τάξεων· να ορισθεί η μεθοδολογία εργασιών και να τεθούν ενδιάμεσοι στόχοι· και, το βασικότερο όλων, να υπάρξει ευρεία πολιτική συναίνεση, δεδομένου ότι το έργο ξεπερνά τη θητεία μιας μόνο κυβέρνησης…

Εάν και εφόσον γίνουν όλα αυτά, με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς, μετά από πάροδο κάποιων ετών, θα δούμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και, ελπίζουμε, και τις πολυπόθητες επενδύσεις.

2011

Στο σημείωμα αυτό, θα προσπαθήσω να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει και που οι περισσότεροι δεν θα θέλαμε να ξαναέρθει.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Θα ξεκινήσω από αυτό που θεωρώ ως πρωταρχική αιτία των περισσοτέρων δεινών που έχουν συσσωρευθεί στη χώρα μας.
Δεν εφαρμόζεται πλέον ούτε ένας νόμος (εξαιρείται η βουλευτική ασυλία).
Καταχρήσεις Δημοσίου χρήματος, από πολιτικά πρόσωπα και από δημόσιους λειτουργούς δεν τιμωρούνται ούτε "για τα μάτια".
Λαθρομετανάστες μπαινοβγαίνουν ελεύθερα.
Κουκουλοφόροι σπάνε και καίνε την Αθήνα χωρίς να τιμωρούνται. Διαδηλώσεις των 50-100 ατόμων διαλύουν την κυκλοφορία, χωρίς κανείς Υπουργός να ενοχλείται.
Οι δολοφόνοι της MARFIN παραμένουν ασύληπτοι.
Η εγκληματικότητα έχει ανέβει σε πρωτόγνωρα επίπεδα.
Ληστές μπαινοβγαίνουν στα σπίτια με καλασνίκωφ (!!!) και όσοι συλλαμβάνονται δεν προφυλακίζονται.
Διαρρήξεις και κλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο.Τα ναρκωτικά μας έχουν πνίξει, και το μόνο που συζητείται είναι η απελευθέρωση της χρήσης !!!
Και όσες υποθέσεις καταλήγουν στην Δικαιοσύνη παραπέμπονται στις καλένδες των Ελληνικών ΔΙκαστηρίων.
Πρόσφατα, εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση σε υπόθεσή μου (κατά αυθαιρεσίας του ΙΚΑ) του 1996 !!!
15 χρόνια, για να ανατραπεί η πρωτόδικη ΥΠΕΡ ΜΟΥ απόφαση, με το σκεπτικό ότι δεν έκανα αυτά που το ΙΚΑ μου απαγόρευε να κάνω!!!
("Φυσιολογική" απόφαση, αυτό έλειπε να μου επιστρέψουν τα 15.000.000 δραχμές που είχαν κατακρατήσει άδικα.)
Οι Δικαστές, ασχολούνται μόνο με την προάσπιση των συνταγματικά κατοχυρωμένων υψηλότατων αμοιβών τους.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ
Δεν λειτουργεί πλέον τίποτα.
Ούτε Εφορίες, ούτε Πολεοδομίες, ούτε Τελωνεία, ούτε κανένα Υπουργείο, ούτε Αστυνομία ...
Ένας κρατικός μηχανισμός με 1.000.000 Δ.Υ. έχει παραλύσει πλήρως.
Και ας μη μιλήσουμε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση ή τις ΔΕΚΟ.
Κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται για να λειτουργήσει, έστω και στοιχιωδώς, το τεράστιο Σοβιετικού τύπου κράτος μας.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ
Τα Νοσοκομεία υπολειτουργούν, χωρίς υλικά, φάρμακα κλπ.
Τα Φαρμακεία σταματούν την χορήγηση φαρμάκων σε ασφαλισμένους.
Οι άνεργοι, οι άποροι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, δεν έχουν καμία βοήθεια από το κράτος.
Με συσσίτια και πρωτοβουλίες αλληλοβοήθειας προσπαθούμε να καλύψουμε την κρατική αδιαφορία και ανικανότητα.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Σχολεία χωρίς βιβλία, σχολεία που υπολειτουργούν, Πανεπιστήμια που κλείνουν, Πτυχεία χωρίς αξία.
Αυτή είναι η εικόνα της Παιδείας μας στον 21ο αιώνα.
Όταν όλοι ο λαοί του κόσμου έχουν την Παιδεία στην πρώτη γραμμή της φροντίδας τους.
Ποτέ δεν ήταν τόσο χαμηλά η Παιδεία στην χώρα μας.

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
Στον τομέα αυτό, η λέξη "κατάρρευση" αποτελεί (ευτυχώς) υπερβολή.
Και αυτό συμβαίνει χάρη στον πατριωτισμό των στελεχών (Αξιωματικών και Υπαξιωματικών) των Ενόπλων Δυνάμεων που βάζουν το καθήκον πάνω από την επίθεση που δέχονται.
Που αγωνιούν περισσότερο για τις ελλείψεις σε καύσιμα, υλικά και ανταλλακτικά και λιγότερο για τις περικοπές στις αποδοχές τους.
Όμως το φιλότιμο δεν αρκεί για να γεμίζουν με καύσιμα τα αεροπλάνα και τα πλοία.
Η ΑΟΖ, η υφαλοκρηπίδα, το Αιγαίο, το Καστελόριζο, η Εθνική Κυριαρχία μας, δεν υπερασπίζονται με διακηρύξεις και λόγια μόνο. Ούτε αρκούν οι συμμαχίες για την προάσπισή τους.
Ούτε επιτρέπεται, σαν να μην έφταναν οι τόσες δυσκολίες και ελλείψεις, να καταρρακώνεται το ηθικό των Ενόπλων Δυνάμεων με ξηλώματα ηγεσίας, με φήμες περί πραξικοπήματος και λοιπές φαιδρότητες (που μόνο φαιδρότητες δεν είναι όταν κάνουν ζημιά σε τόσο ευαίσθητο τομέα).

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ 
Το πελατειακό - κρατικίστικο σύστημα της μεταπολίτευσης διέλυσε την χώρα και τώρα καταρρεέι και το ίδιο, κάτω από το βάρος των προβλημάτων που δημιούργησε.
Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται πλήρως, οδεύοντας προς μονοψήφια ποσοστά, που προσπαθούν να τα μοιραστούν οι δελφίνοι, "βαθύ" ΠΑΣΟΚ, "μεταρρυθμιστικό" ΠΑΣΟΚ, "ανανεωτικό" ΠΑΣΟΚ, "λαϊκό" ΠΑΣΟΚ και το κακό συναπάντημα.
Η ΝΔ αδυνατεί να περάσει το 20%, παρ' όλη την δυναμική που θα έπρεπε να της προσδίδει το ότι προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Τα φαινόμενα διάσπασης και διάλυσης είναι ορατά και σε αυτήν, πα΄ρα την φαινομενική ενότητα που πασχίζει να δείξει.
Το ΛΑΟΣ μένει κολλημένο στα ποσοστά του, μην πείθοντας ότι αποτελεί αξιόπιστη λύση.
Το ΚΚΕ παραμένει δέσμιο των αγκυλώσεών του, διατηρώντας με δυσκολία τα συνήθη ποσοστά του, αδυνατώντας να επωφεληθεί της διάλυσης, αφού η πλειοψηφία του λαού έχει συνηδειτοποιήσει απόλυτα τον δικό του ρόλο στην κατάρρευση της χώρας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει επίσης σε χαμηλά ποσοστά,  εξ αιτίας της ανερμάτιστης και απικίνδυνης πολιτικής του.
Η ΔημΑρ παρουσιάζει αύξηση, επενδύοντας σε αντιμνημονιακή πολιτική και ταυτόχρονα σε ήπια αντιπολίτευση, προσπαθώντας να τραβήξει κόσμο από το ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα όμως, βλέπει να αποχωρούν στελέχη της, απογοητευμένα από την ασυνέπεια της πολιτικής της.
Ντόρα, Μάνος και λοιποί, προσπαθούν να επιβιώσουν, αγωνιώντας για το αν θα είναι στην επόμενη Βουλή, λες και αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι σχεδόν βιάζονται για εκλογές. Τις θέλουν για να διασώσουν τα ποσοστά που έχουν ακόμη, πριν εμφανιστούν άλλες δυνάμεις, που θα λλάξουν μια για πάντα το πολιτικό σκηνικό.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου, αρχικά γέννησε ελπίδες για μία πιο σοβαρή πορεία, αλλά απογοήτευσε σε πολύ μικρό διάστημα, αφού δεν πρόκειται για πραγματική κυβέρνηση, αλλά για μια λύση εκ των ενόντων και θνησιγενή, που ανέλαβε να κάνει την "βρώμικη δουλειά" (έτσι όπως το βλέπουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ). Στα θετικά της (τα μόνα ίσως) είναι ότι μας απάλλαξε από την τραγικά αλλοπρόσαλη και επικίνδυνη διακυβέρνηση του ΓΑΠ και ότι εμπνέει κάποιες ελπίδες και κάποιο σεβασμό στους Ευρωπαίους.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αξίζει σχολιασμού, αυτός απλά δεν υπάρχει.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ
Την άφησα τελευταία, παρ' ότι μας επηρεάζει όλους άμεσα, όχι επειδή είναι η λιγότερο σημαντική, αλλά επειδή είναι το τραγικό αποτέλεσμα όλων των παραπάνω.
Εδώ και διόμισυ χρόνια δεν έχει ληφθεί ούτε ένα ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπισή της.
Τα ελλείμματα του προϋπολογισμού (η καρδιά του προβλήματος) αυξάνονται αντί να μηδενίζονται.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι αυξάνονται αντί να μειώνονται.
Ενώ στον ιδιωτικό τομέα, έχουμε πάνω από 1.000.000 ανέργους, με τάση αύξησης.
Περικοπές στα χαμηλά εισοδήματα και στις χαμηλές συντάξεις.
Εκατοντάδες χιλιάδες τρέφονται πλέον στα συσσίτια.
Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε απόγνωση.
Χιλιάδες αυτοκτονίες για τις οποίες δεν μιλάει κανείς.
Οι επιχειρήσεις καταρρέουν η μία μετά την άλλη, μαγαζιά κλείνουν κατά χιλιάδες, πολυεθνικές τα μαζεύουν και φεύγουν, ακόμη και οι εξαγωγές έχουν μειωθεί.Επενδύσεις αναγγέλονται, αλλά είναι μόνο στα χαρτιά και στις εξαγγελίες.
Σε ολόκληρο το 2011 δεν έγινε ούτε μία σοβαρή επένδυση στη χώρα.
(Και πώς να γίνει όταν οι φορολογικοί νόμοι αλλάζουν κάθε μήνα, όταν το κράτος δεν λειτουργεί, όταν οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζονται σαν αγελάδες για άρμεγμα, για να τραφεί το υπερτροφικό "μωρό" που λέγεται δημόσιος τομέας)
Οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι 90% των Ελλήνων θεωρεί ότι το 2012 θα είναι ακόμη χειρότερο.

Το 2011, ας πάει και ας μην ξαναέρθει.
Όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διώξουμε από τη ζωήμας αυτούς που κυβερνούν αλλά και αυτούς που δήθεν αντιπολιτεύονται.
Να διώξουμε αυτούς που νοιάζονται μόνο για τα προνόμια και τις θέσεις τους.

Κρατάμε κάτι θετικό από το 2011;
Κρατάμε τρία πράγματα:
1. Την κατάρρευση των κομμάτων εξουσίας, των κομμάτων της λαμογιάς, της συνδιαλλαγής, των συνδικαληστών, του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων.
2. Την αποκάλυψη της καταστροφής που έφερε η σοβιετοποίηση της κοινωνίας μας.
3. Το ότι ο λαός μας πολιτικοποιήθηκε έντονα, δεν τρώει άλλα παραμύθια, αλλά ψάχνει για νέα κόμματα και νέες δυνάμεις που θα τον εκφράσουν και θα οδηγήσουν την Ελλάδα ξανά προς τα εμπρός.

Η Ελλάδα χρειάζεται μία ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΗ από νέους, έντιμους, ικανούς και ανιδιοτελείς πατριώτες, πέρα από κόμματα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές.
Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί, δεν έχουμε τώρα την πολυτέλεια να διαφωνούμε ιδεολογικά μεταξύ μας.Ας ξαναφτιάξουμε πρώτα την Ελλάδα, ας ξαναστήσουμε πρώτα την Δημοκρατία στα πόδια της, και μετά βλέπουμε ποιος έχει καλύτερες θέσεις και προτάσεις.
Σήμερα, πρωταρχικό καθήκον όλων, είναι το να σώσουμε την Ελλάδα από την ολική καταστροφή.

ΥΓ1. Παρατηρήσατε ότι δεν ασχολήθηκα με το τι γίνεται στις άλλες χώρες, με Διεθνή κρίση κλπ.
Επίτηδες το έκανα, θεωρώ ότι καμία χώρα της Ε.Ε., καμία αναπτυγμένη χώρα γενικότερα δεν αντιμετωπίζει προβλήματα σαν τα δικά μας και καμία δεν κινδυνεύει όσο εμείς.
Όπως θεωρώ ότι καμία Μέρκελ και κανένας Σαρκοζί, Ομπάμα, Πούτιν, Λαγκάρντ ή άλλος, δεν προκάλεσαν ή δεν χειροτέρεψαν τα δικά μας προβλήματα.
ΥΓ2. Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε άλλα ζητήματα, όπως ευρώ - δραχμή, ευρωομόλογα, τύπωμα ευρώ κλπ.Δεν το κάνω επειδή θεωρώ ότι αποπροσανατολίζουν τον προβληματισμό, χωρίς να λύνουν το πρόβλημά μας. Το πρόβλημά μας είναι η ολόπλευρη κατάρρευση της χώρας και λύνεται μόνο με έναν τρόπο. Με το να διώξουμε για πάντα αυτούς που την προκάλεσαν και να ξαναστήσουμε την χώρα από την αρχή.
ΥΓ3. Επειδή απεχθάνομαι τις γκρίνιες και την καταστροφολογία, αφ' ενός δεν θα ήθελα να θεωρηθούν τα παραπάνω σαν τέτοιες, αφ' ετέρου ζητώ την υπομονή σας για το επόμενο σημείωμα, με τίτλο 2012.

Φώτης Σαραντόπουλος

Γιατί πρέπει να γίνουμε πιο φτηνοί

Ακούμε συχνά ότι στην Ελλάδα χαλάμε πολλά σε εισαγωγές. Σύμφωνα με το παρακάτω διάγραμμα το οποίο βασίζεται σε στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η χώρα μας έχει το μικρότερο ποσοστό εισαγωγών (ως προς το ΑΕΠ) από : Πορτογαλία, Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία, Βουλγαρία, Βέλγιο, Ιρλανδία.

Επομένως μήπως πρέπει να κοιτάξουμε κάπου αλλού για τα αίτια ?

Μήπως δεν είναι το ότι έχουμε πολλές εισαγωγές αλλά το ότι έχουμε λίγες εξαγωγές ?
Πάμε να δούμε τις εξαγωγές λοιπόν.
Εδώ βλέπουμε ότι σε σύγκριση με τις ίδιες πάλι χώρες έχουμε το μικρότερο ποσοστό εξαγωγών.

Μια πιο προσεκτική ανάγνωση των αριθμών δείχνει ότι οι υπόλοιπες χώρες έχουν εξαγωγές μεγαλύτερες ή ίσες από τος εισαγωγές τους. Αντίθετα εμείς έχουμε εξαγωγές της τάξεως του 20% και εισαγωγές της τάξεως του 30%. 

Που σημαίνει ότι εισάγουμε περίπου 50% περισσότερα αγαθά από όσα εξάγουμε.

Για το τέλος έχουμε ένα διάγραμμα του δείκτη τιμών καταναλωτικών αγαθών (κάτι σαν το καλάθι της νοικοκυράς) όπου βλέπουμε ότι ενώ την δεκαετία του 90 είχαμε φτηνές τιμές εν σύγκρισή με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, σταδιακά οι υπόλοιπες χώρες σχεδόν συγκλίνουν στις ίδιες τιμές ενώ εμείς αρχίσαμε να τους ξεπερνάμε το 2006 περίπου και έκτοτε συνεχώς οδεύουμε προς την κορυφή. Επίσης παρατηρούμε ότι το 2002 με την έλευση του Ευρώ δεν υπάρχει κάποια απότομη αύξηση (όπως πολλοί μύθοι λένε.) Που μπορεί να οφείλεται αυτή η ακρίβεια ? Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, π.χ. φορολογία, μεγάλο περιθώριο κέρδους, υψηλοί μισθοί, κακή καταναλωτική συνείδηση, κλπ. Φοβάμαι όμως ότι παράγουμε ακριβά προϊόντα και γιαυτό και έχουμε χαμηλές εξαγωγές.

Το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι πρέπει να αυξηθούν οι εξαγωγές μας κατά 50% τουλάχιστον και για να γίνει αυτό πρέπει να γίνουν πιο φτηνά τα προϊόντα μας ή πιο ποιοτικά. Επειδή το δεύτερο είναι λίγο δύσκολο και μακροπρόθεσμο, γιαυτό πρέπει άμεσα να πέσει το κόστος, δηλαδή η φορολογία, το ασφαλιστικό κόστος και οι μισθοί. Κόστος όμως είναι και τα κλειστά επαγγέλματα (που παρεμβάλλονται στην αλυσίδα παραγωγής) που κερδοσκοπούν έναντι του συνόλου της κοινωνίας καθώς και η γραφειοκρατία που κατασπαράζει εκατομμύρια ανθρωποώρες.