Προκάλεσαν οι Τράπεζες την Κρίση στην Ελλάδα; Μυθολογία και στοιχεία

Του Χρίστου Σπ. Κατηφόρη, Οικονομολόγου



Μέσα στην αχλύ της ακατάσχετης αλλά ατεκμηρίωτης φλυαρίας περί κρίσης, μεγάλες μερίδες της κοινωνίας εξακολουθούν να κατευθύνουν την αγανάκτηση τους προς λάθος κατεύθυνση.

Με αφορμή την 4η θλιβερή επέτειο του καψίματος της Αθήνας και εις μνημόσυνο των τεσσάρων δολοφονημένων ψυχών στη Marfin που στις 5 Μαίου 2010 πλήρωσαν με τη ζωή τους το τυφλό μίσος προς «τους τραπεζίτες» που ορισμένοι σχολαστικά και υστερόβουλα συνεχίζουν να καλλιεργούν, παραθέτουμε ορισμένα αδιαμφισβήτητα στοιχεία που καταρρίπτουν έναν από τους πιο αγαπημένους μύθους της κρίσης:

Ότι για την Κρίση στην Ελλάδα φταίνε οι τράπεζες που χρεοκόπησαν λόγω υπερβολικών «ανοιγμάτων» τους σε «τοξικά», σε θαλασσοδάνεια και εορτοδάνεια που μοίρασαν σε φουκαράδες κλπ.

Ενώ έχει υποστηριχθεί επανειλημμένως ότι στο φαύλο κύκλο της Κρίσης στην Ελλάδα συνέβη το ακριβώς αντίστροφο από εκείνο που συνέβη στην Αγγλία, τις ΗΠΑ, την Ισλανδία, Ιρλανδία και στις περισσότερες προηγμένες οικονομίες, ότι δηλ. η χρεοκοπία του Δημοσίου «φέσωσε» τις συγκριτικά πιο εύρωστες ελληνικές τράπεζες (τουλάχιστον περί τα 27 δισεκ τις 4 μεγαλύτερες μόνο από το PSI), ενώ στις άλλες χώρες το δημόσιο «φεσώθηκε» για να «σώσει» τις μεγάλες χρεοκοπημένες τους τράπεζες, πολλοί εξακολουθούν να αγνοούν προκλητικά ή να διαστρεβλώνουν τα δεδομένα.

Ο γνωστός μύθος περί τραπεζών, συνήθως ακολουθείται από άλλες δύο συνήθεις διαστρεβλώσεις που παραπλανούν τον απλό πολίτη:

α) συχνά συγκρίνονται χρέη διαφόρων κρατών σε απόλυτα μεγέθη και όχι ως προς το μέγεθος της οικονομίας τους, (ως ποσοστό του ΑΕΠ), δηλ. ως προς την πραγματική δυνατότητα εξυπηρέτησής τους. Ορισμένοι αναρωτιούνταν το 2010 λ.χ γιατί οι διεθνείς αγορές κυνηγούν την Ελλάδα με τα €350 δισεκ, αντί τη Αγγλία με τα €1.300 δισεκ… Το ερώτημα είναι αφελές, ανάλογο του ερωτήματος γιατί είναι σοβαρότερο να σου χρωστά κάποιος περιπτεράς 1.000€ από το να σου χρωστά κάποιος βενζινάς 3.000€.

β) συγκρίνεται η υπερχρέωση κάθε χώρας (εξωτερική ή εγχώρια και εξωτερική μαζί) συνολικά, χωρίς να γίνεται η ουσιώδης διάκριση του χρέους των χωρών στους 4 διαφορετικούς φορείς της, το δημόσιο και τους τρεις του ιδιωτικού τομέα: επιχειρήσεις, νοικοκυριά, τράπεζες. Τέτοια διάκριση είναι εντελώς απαραίτητη διότι η υπερχρέωση καθενός από τους φορείς αυτούς έχει διαφορετικές συνέπειες και κυρίως διαφορετικές θεραπείες. Γενικά λ.χ., το υπερβολικό ιδιωτικό χρέος νοικοκυριών και επιχειρήσεων ως πρόβλημα μπορεί να λυθεί ευκολότερα διότι αφορά πολλές μικρές μονάδες, η περιουσία των οποίων μπορεί να αξιοποιηθεί, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με το δημόσιο χρέος.

Ας δούμε όμως τι λεν τα στοιχεία, χωρίς περισπούδαστες χρηματοπιστωτικές και περιττές κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις:

Ως προς το χρέος του δημοσίου τομέα, τα νούμερα είναι πλέον ευρέως γνωστά. Καμία πηγή δεν αμφισβητεί ότι το ακαθάριστο δημόσιο χρέος της Ελλάδος ήταν το 2ο υψηλότερο στον  κόσμο κάθε χρόνο την περίοδο 2006-2009, μετά από εκείνο της Ιαπωνίας (βλ. IMF, Fiscal Monitor, Oct. 2012, Statistical Table 4 και European Commission, Autumn Forecasts, Nov. 2012, Table 42)

Ως προς το χρέος των τραπεζών και του υπόλοιπου ιδιωτικού τομέα, τα νούμερα δεν είναι τόσο διαδεδομένα. Κάποια εξαιρετικά ενδιαφέροντα συγκριτικά στοιχεία μας παρέχει ο ΟΟΣΑ (OECD, Economic Outlook, No91, May 2012, Πλαίσιο 1, σελ. 22-23, βλέπε πιο κάτω το συνημμένο Πίνακα), τα οποία φυσικά δεν προβλήθηκαν από τα εγχώρια ΜΜΣ (μέσα μαζικής συσκότισης). Είναι πολύ σημαντικό ότι καταγράφεται η δανειακή κατάσταση τραπεζών, νοικοκυριών και επιχειρήσεων σε Ελλάδα και πολλές άλλες χώρες, όλων σε 3 διαφορετικές χρονικές περιόδους:

Το 2000 που συμβατικά θεωρούμε έτος ισορροπίας, το 2007 που θεωρούμε το αποκορύφωμα διεθνώς της μόχλευσης (leverage) και της φούσκας στις αγορές περιουσιακών στοιχείων και στα τέλη του 2011 όπου η διόρθωση των αποτιμήσεων και η απομόχλευση λόγω κρίσης έχει προχωρήσει σημαντικά.

Από την έκθεση αυτή λοιπόν του διεθνούς οργανισμού σταχυολογούμε ορισμένα μόνο πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με την υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα σε σύγκριση με άλλες χώρες:

1) Παρά τη μεγάλη αύξηση της χρέωσή τους την περίοδο 2000-2007, και τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες στην Ελλάδα σε μέσα επίπεδα υπήρξαν συγκριτικά πιο εγκρατείς σε σχέση με όλες τις άλλες χώρες του πίνακα και ο δανεισμός τους κυμάνθηκε σε επίπεδα σημαντικά κάτω του μέσου όρου της ευρωζώνης.

2) Η συντηρητικότερη συμπεριφορά των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών επιχειρήσεων και οικογενειών σε σχέση με τους συναδέλφους τους σε Ευρώπη, ΗΠΑ και Ιαπωνία και Αμερική ίσχυσε και στην αρχή της ΟΝΕ το 2000 και τις παραμονές της Κρίσης το 2007, αλλά ακόμη και τώρα (3ο τρίμηνο 2011)

3) Οι ελληνικές τράπεζες, παρά τα όσα ανυπόστατα καταγγέλλονται εδώ από ανεύθυνους,  υπήρξαν οι συντηρητικότερες όλων και το 2000 και το 2007. Ο λόγος των συνολικών τους υποχρεώσεων ως προς το ΑΕΠ έφθασε το 154% το 2007, έναντι του 365% του μέσου της ευρωζώνης, του 1.100% της Ιρλανδίας και του 258% της Πορτογαλίας…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

- Η υπερχρέωση και χρεοκοπία της Ελλάδας ήταν ξεκάθαρα πολιτικής και δημοσιονομικής αιτίας, θέμα δηλαδή του Δημοσίου τομέα και όχι του τραπεζικού ή ευρύτερα ιδιωτικού τομέα όπως συνέβη σχεδόν παντού αλλού. Στη συνέχεια βέβαια, από το 2010 και μετά, ο τραπεζικός τομέας αναπόδραστα εμπλέχθηκε στον φαύλο κύκλο μεταξύ δημοσιονομικής θέσης, χρηματοπιστωτικού συστήματος και πραγματικής οικονομίας.

-Τις τράπεζες στην Ελλάδα μπορούμε να τις κατηγορήσουμε για πολλά πράγματα και πριν την κρίση και κατά τη διάρκεια της (τεράστια επιτόκια δανεισμού, κρυφές χρεώσεις, πανωτόκια, επιθετικές πωλήσεις κλπ). ΟΧΙ όμως ότι προκάλεσαν την κρίση. Αντιθέτως, λόγω της ευρωστίας τους μέχρι το 2007, βοήθησαν στον μετριασμό των συνεπειών της κρατικής μας χρεοκοπίας.

-Το μόνο «τοξικό» περιουσιακό στοιχείο που είχαν ήταν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και η μόνη ριψοκίνδυνη επένδυση που έκαναν (άλλες ελεύθερα και άλλες εκβιαστικά) ήταν να εμπιστευτούν τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων στα χέρια αδίστακτων και μυωπικών πολιτικών ελίτ.

Χρήσιμη διευκρίνιση για τους απανταχού αγράμματους «ταλιμπάν» και επίδοξους τιμωρούς των τραπεζών:
Η συζήτηση των ειδικών διεθνώς για το πως χειρίζεσαι ανεύθυνες τράπεζες ακόμη δεν έχει καταλήξει μεταξύ της "νεο-φιλελεύθερης" τάσης τιμωρίας τους για αποφυγή του "ηθικού κινδύνου" (moral hazard) και "κεϋνσιανής" τάσης διάσωσής τους όταν είναι πολύ μεγάλες και συστημικές (too big to fail). Σε κάθε περίπτωση οι τράπεζες δεν είναι εμπορικές επιχειρήσεις κλασσικού τύπου, καθότι διαχειρίζονται ελάχιστα δικά τους κεφάλαια, αλλά δικά μας, όλων μας. Οι τράπεζες είναι διαμεσολαβητικά ιδρύματα δημοσίου συμφέροντος, αφού επιτελούν το κεφαλαιώδους σημασίας έργο για την οικονομική ανάπτυξη, εκείνο της ορθολογικής ανακατανομής πόρων από τις πλεονασματικές (αποταμιεύσεις) στις ελλειμματικές (δανεισμός) μονάδες οι οποίες επενδύοντας αυξάνουν το παραγόμενο προϊόν και άρα την απασχόληση. Σήμερα, μια οικονομία χωρίς τράπεζες και μάλιστα εύρωστες είναι σαν ένα καλογυμνασμένο σώμα χωρίς καρδιά, δηλαδή άχρηστο…

Χαιρετίζουμε τον Συνασπισμό "Δημιουργία Ξανά"!

                                                                                    25.05.2012

Κίνηση Πολιτών «Ενωμένη Ελλάδα»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Κίνηση Πολιτών «Ενωμένη Ελλάδα» εξέδωσε το ακόλουθο δελτίο Τύπου:

Η Κίνηση Πολιτών «ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ» χαιρετίζει την δημιουργία του Συνασπισμού «Δημιουργία, Ξανά!» και τις ενωτικές πρωτοβουλίες των κ. Μάνου και Τζήμερου. 

Θεωρούμε ότι είναι επιβεβλημένη η ευρεία ενότητα όλων των δυνάμεων που αντιτίθενται στο διεφθαρμένο πελατειακό κράτος, αλλά και στον λαϊκισμό.

Η Κίνηση Πολιτών «ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ» θα υποστηρίξει με όλες της τις δυνάμεις το νέο σχήμα, χωρίς να διεκδικεί ανταλλάγματα ή «οφίτσια», με μοναδικό γνώμονα ότι αυτό απαιτεί το συμφέρον της Πατρίδας.

Βασικές Πληροφορίες:

Η Κίνηση Πολιτών «ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ» είναι ένα πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στα τέλη του 2011 με κύριο σκοπό να εργασθεί για την ενότητα όλων των δυνάμεων που, βασιζόμενες στην εντιμότητα, την υπευθυνότητα, αλλά και την κοινή λογική, επιθυμούν να σωθεί η Πατρίδα μας, ξεπερνώντας την κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και βαθύτατα πολιτική, ηθική και κοινωνική.

Ως βάση ενότητας θεωρούμε τις παρακάτω ευρέως αποδεκτές θέσεις:

• Την διάλυση του πελατειακού κράτους, την αυστηρή δίωξη της διαφθοράς και της παρανομίας, την εφαρμογή των νόμων για όλους και χωρίς εξαιρέσεις.
• Την οικονομική ανάπτυξη, με βάση την απελευθέρωση των υγειών οικονομικών δυνάμεων του τόπου, χωρίς γραφειοκρατικά και συντεχνιακά εμπόδια.
• Το νοικοκύρεμα των κρατικών εσόδων και εξόδων, για την όσο γίνεται ταχύτερη επίτευξη ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.
• Την εξυγίανση του Δημόσιου Τομέα και των ΔΕΚΟ, με ένα κράτος που θα ελέγχει την τήρηση των νόμων και θα φροντίζει αποτελεσματικά για την εσωτερική ασφάλεια και την άμυνα, με Κρατικούς Υπαλλήλους που θα είναι υπόδειγμα εντιμότητας και εργατικότητας.
• Την φροντίδα και ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων και των ανέργων.
• Τον άμεσο έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης, και τον καθορισμό ανωτάτου ορίου μεταναστών που θα επιτρέπεται να ζουν και να εργάζονται εδώ νόμιμα, σεβόμενοι τους νόμους, την παιδεία και τα ήθη της χώρας μας.
• Την επαναφορά της αισιοδοξίας και την υπερηφάνειας σε όλους τους Έλληνες, την εξασφάλιση της παραμονής της Ελλάδας ανάμεσα στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης.
• Την Συνταγματική Μεταρρύθμιση, με κύριους άξονες την Προεδρική Δημοκρατία, τον Διαχωρισμό Νομοθετικής – Εκτελεστικής Εξουσίας, την Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την Ισονομία για όλους με κατάργηση κάθε Ασυλίας, την κατάργηση της παραγραφής για σοβαρά εγκλήματα, την συνεχή αξιολόγηση των κρατικών Υπαλλήλων και την κατάργηση της μονιμότητας, την σύνταξη Ισοσκελισμένων Προϋπολογισμών.

Για περισσότερες πληροφορίες:

Φώτης Σαραντόπουλος (Πρόεδρος)

Χρίστος Κατηφόρης (Αντιπρόεδρος)

Το χθες, η ήττα και το αύριο…

Του Σωτήρη Κατσέλου

Αναδημοσίευση από: http://darkmind.posterous.com/130266845

Έγιναν λοιπόν οι εκλογές… το αντιμνημονιακό μέτωπο βγήκε κερδισμένο, αλλά πάνω από όλα ο μεγάλος νικητής ήταν ο παραλογισμός. Φυσικά, δεν εννοώ ότι όσοι είναι «αντιμνημονιακοί» είναι κατ ανάγκη παράλογοι, ή όσοι είναι «μνημονιακοί» λογικοί. Αλλά το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι τα «αντιμνημονιακά» κόμματα, όντως, στηρίχθηκαν στον παραλογισμό για να κερδίσουν τις εκλογές.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ π.χ. αν το διαβάσει κάποιος, θα δει ότι λέει πράγματα τα οποία είναι εντελώς ανέφικτα (100.000 προσλήψεις στο δημόσιο, 1300 ευρώ ελάχιστος μισθός κλπ) και ουσιαστικά προτείνει μια υπερμεγέθυνση των αιτιών που μας οδήγησαν στο μνημόνιο! Ο Καμμένος από την άλλη αποτελεί μια ακροδεξιά και συνωμοσιολογική εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δυο έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι πρακτικά δεν προτείνουν τίποτα (μα απολύτως τίποτα) μπερδεύουν το ευχολόγιο με τις πιθανότητες και ουσιαστικά προχωρούν σε ανέξοδες υποσχέσεις.

Πώς λοιπόν ακραίες παρατάξεις, με αντιφατικά έως φαντασιακά προγράμματα κατάφεραν και απέκτησαν τέτοια επίδραση στην κοινωνία; Πώς ξαφνικά οι δυνάμεις του αντιευρωπαϊσμού, της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς έγιναν οι κυρίαρχες δυνάμεις; Πώς τέλος, βάλαμε ακόμα και τον ναζισμό, μέσα στο κοινοβούλιο;

Φυσικά πρώτοι υπεύθυνοι του καταντήματος είναι οι κεντρώοι σχηματισμοί, οι οποίοι ουσιαστικά δημιούργησαν την βάση της αυτοδιάλυσης τους. Δεν θα επικεντρωθώ ούτε στον λαϊκισμό που χρησιμοποιούσαν κατά κόρων, ούτε στην ρουσφετολαγνία, ούτε καν στην διαφθορά.

Θα σχολιάσω όμως την παιδεία που έχτισαν όλα αυτά τα χρόνια. Μια παιδεία η οποία σκότωσε την λογική, από την στιγμή που ο σκοπός της ήταν να κάνει όσο πιο ξεκούραστη την δουλειά του καθηγητή και όχι να εκπαιδεύσει…Η παπαγαλία και η δομή της έκανε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, να μην αντιλαμβάνεται την έννοια του αιτίου και του αιτιατού. Επίσης, σκότωσε την έννοια της μεθοδολογίας στην προσέγγιση ενός θέματος και φυσικά αγνοούσε παντελώς την ανάλυση της ανθρώπινης διανόησης.  Αντίθετα, ακραίες πολιτικές οργανώσεις, κυρίως της άκροαριστερας (αλλά και ναζί) ήταν ελεύθερες να διατυπώνουν και να προσηλυτίζουν άνευ αντιλόγου, μέσα στα σχολεία νέους ανθρώπους, με τις παρωχημένες και εν πολλοίς αποτυχημένες ιδεοληψίες τους. Ακόμα και αν δεν πετύχαιναν να «προσηλυτίσουν» δεν έπαυαν να δημιουργούν ένα κλίμα «κοινωνικής αντίληψης» (π.χ. κακοί επιχειρηματίες, κακοί Ευρωπαίοι, κακός καπιταλισμός κ.ο.κ)

Όμως φυσικά η παιδεία δεν φτάνει από μόνη της. Οι δραματικές εξελίξεις, ήταν αυτές των τελευταίων δύο περίπου, ετών.

Με την επιβολή του μνημονίου (ως αποτέλεσμα πολύχρονων λαθών της διακυβέρνησης της χώρας και κυρίως εξαιτίας της καταστροφικής διακυβέρνησης του Καραμανλή σε συνδυασμό με την πανικόβλητη διαχείριση της κρίσης από τον Γιώργο Παπανδρέου). Ο παραλογισμός που κυριάρχησε στην κοινωνία, ήταν πρωτόγνωρος στην κυριολεξία. Ο κόσμος αδυνατούσε να ξεχωρίσει το αίτιο από το αιτιατό. Η κρίση μεταφράστηκε ως αποτέλεσμα του μνημονίου και όχι το αντίθετο, που ήταν και η πραγματικότητα.

Το χειρότερο δε δεδομένο, είναι ότι πίσω από το «αντιμνημονιακό» μέτωπο που δημιουργήθηκε συστρατεύτηκε  το πιο συντηρητικό, φοβικό μέρος της κοινωνίας μας. Καθώς και οι πραγματικοί υπαίτιοι της καταστροφής μας.

Ο μέγιστος συμβολισμός του παραλογισμού, ήταν το κίνημα των «αγανακτισμένων» στο οποίο χιλιάδες ανυποψίαστοι πολίτες ουσιαστικά  υποστήριζαν εν αγνοία τους, θέσεις της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς (με άλλο «branding» φυσικά). Ήταν πραγματικά  άξιο αναφοράς, το ότι το εν λόγω «κίνημα», δεν είχε ούτε ένα αίτημα εναντίον των αιτιών που μας έφεραν στην καταστροφή (π.χ. για την αξιοκρατία).

Ο λόγος της αντιμεταρρύθμισης και του συντηρητισμού ήταν παντού κυρίαρχος. Η απονομιμοποίηση των mainstream media (όχι τελείως αδικαιολόγητα φυσικά). Νομιμοποίησε το κάθε ανυπόγραφο Blog και την οποιαδήποτε φημολογία. Όμως ο λόγος του σκοταδισμού χρησιμοποιούσε και σύγχρονες τεχνικές marketing και επικοινωνίας. Mythmedaries όπως το ασυνάρτητο debtocracy, με μια καταπληκτική social media campaign, παρουσιάστηκε ως η «αλήθεια που μας κρύβουν». Απίστευτες θεωρίες συνωμοσίας που δεν θα άντεχαν σε ορισμένα δευτερόλεπτα κριτικής σκέψης, γινόντουσαν δεκτές χωρίς αντίρρηση.

Σύντομα, η λογική που κυριάρχησε ήταν ότι δεν χρωστούσαμε σε κανέναν ή πως ό,τι χρωστούσαμε μας το είχαν επιβάλει με το ζόρι και ότι οι πολιτικοί μας, στα πλαίσια κάποιας μυστικής συμφωνίας, ξεπούλησαν την Ελλάδα για να την παραδώσουν στους Γερμανούς/την νέα τάξη/ στον διεθνή καπιταλισμό (διαλέξτε)

Η βία, λεκτική ή/και φυσική, εναντίον όποιων πίστευαν στις μεταρρυθμίσεις, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και το κυριότερο, έβρισκε παντού απολογητές. Το τοξικό (και όχι ταξικό) μίσος ήταν πλέον αποδεκτό! Έγινε επίθεση στην ίδια την βασική έννοια της δημοκρατίας! Είτε με το απίστευτο και χυδαιότατο εφεύρημα της ΕΛΕ (Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου – κάτι που θα σήμαινε ουσιαστικά ότι οι νόμιμες κυβερνήσεις μας, ήταν δικτατορικές!) είτε με ρητορείες περί «αμεσοδημοκρατίας» (άλλο ένα απολυταρχικό αντιδημοκρατικό μόρφωμα). Ζητάγαμε να κάψουμε το μπ…λο την βουλή (σύμβολο δημοκρατίας) και όχι να ανανεώσουμε την επάνδρωση του με νέο και αξιόλογο προσωπικό.

Ένα μείγμα επικοινωνιολογίας, μαύρης προπαγάνδας και παραδοσιακών «ανατρεπτικών» τεχνικών, κυριάρχησε σε ολόκληρη την κοινωνία. Τα mainstream media ακόμα και αν έφερναν αξιόλογους οικονομολόγους/πολιτικούς, δεν τα έβλεπε κανείς λόγω της απονομιμοποίησης που είχαν υποστεί στην συνείδηση του κόσμου. Σύντομα και αυτά άρχισαν να ενδίδουν στο γενικό trend προκειμένου να παραμείνουν αρεστά και να διατηρήσουν την ακροαματικότητα τους.

Τέλος οι μεταρρυθμιστές ελλείψει κάποιου πόλου συσπείρωσης, αλλά και έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα των δυο τελευταίων ετών, ήταν η Ελλάδα στην οποία είχαν μεγαλώσει, αποδείχτηκαν, ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την λαίλαπα της αντιμεταρρύθμισης. Με εξυπνακισμούς και παιχνιδάκια στα Social Media ήταν απλά αδύνατο να ανατρέψεις αυτό το ρεύμα ακόμα και αν είχες όλα τα επιχειρήματα του κόσμου. Ακόμα και άνθρωποι που έβλεπαν το παράλογο της αντιμεταρρύθμισης, κουρασμένοι από τον θυμό και την πίεση των γύρω τους, ενέδιδαν στο μπλοκ του «αντιμνημονιασμού».

Το ζήτημα λοιπόν είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα! Όχι στο τώρα, αλλά στο αύριο! Καταρχάς, οι μεταρρυθμιστές θα πρέπει να κάνουν σκληρότατη αυτοκριτική και να δεχτούν, ότι ηττηθήκανε, να μην πω υπέστησαν πανωλεθρία. Δεύτερον, θα πρέπει να αποφασίσουν, αν θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο ή όχι. Στην δεύτερη περίπτωση, καλό θα ήταν ίσως και να εγκαταλείψουμε την χώρα. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε τον «πόλεμο», θα πρέπει να εστιάσουμε στο μοναδικό θετικό συμπέρασμα, ότι ένα περίπου 30% των πολιτών θέλει τις μεταρρυθμίσεις παρά την αντιμνημονιακή προπαγάνδα.

Όμως υπάρχει ακόμα ένα μικρό θεματάκι, αν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτόν τον «πόλεμο», αποκλείεται να τον κερδίσουμε με τους ίδιους τρόπους που «πολεμούσαμε» ως τώρα. Αυτό ξεχάστε το. Θα είναι ένας πολύ σκληρότερος πόλεμος. Σε μια ιστορική αναλογία στην Ελλάδα του μεσοπολέμου οι Βενιζελικοί, όταν κυριαρχούσαν δεν το έκαναν μόνο γιατί είχαν ωραία επιχειρήματα. αλλά γιατί ήταν φανατισμένοι στα πιστεύω τους,  το ίδιο σκληροί και αδίστακτοι όσο και οι αντίπαλοι τους.

Δύσκολο θα μου πείτε για ανθρώπους με δημοκρατικά ιδεώδη και με πίστη στον ανθρωπισμό κλπ  κλπ. Ναι είναι, δύσκολο, όπως είναι και η ζωή άλλωστε. Όπως είπα και πιο πριν, στο κάτω κάτω, μπορούμε να επιλέξουμε και το να μην πολεμήσουμε…

Ποιος θα φέρει μισθούς Βουλγαρίας;

Του Άρη Παπαχρήστου

Να διευκρινίσουμε κάτι σημαντικό:

Με την Τρόικα μπορούμε να κάνουμε όσες διαπραγματεύσεις θέλουμε και για οποιοδήποτε θέμα επιθυμούμε. Δεν θα το αρνηθούν. Με έναν όρο μόνον: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ!

Θέλετε να μη απολυθούν 150.000 Δ/Υ ως το 2015. Μια χαρά, αλλά πληρώστε τους!

Θέλετε να προσλάβετε άλλους 100.000 για να καταπολεμήσετε την ανεργία; Ωραία, αλλά βρείτε πώς θα τους πληρώσετε!

Θέλετε να γυρίσετε τους μισθούς στο 2009, να επιστρέψετε το χαράτσι; Κάντε το, αλλά βρείτε πώς θα το πληρώσετε!

Όταν θα είναι στην κυβέρνηση ο Τσίπρας, θα έχει το δίλημμα: ή αθετεί τις υποσχέσεις του ή γυρνά στην δραχμή για να κόψει νόμισμα.
Να αθετήσει τις υποσχέσεις είναι μία κουβέντα. Ο κόσμος έχει αγριέψει πολύ και δεν θα το ανεχθεί. Οπότε η μόνη λύση είναι η υιοθέτηση της δραχμής για να μπορεί να τυπώνει.

Η υιοθέτηση της δραχμής δεν είναι απλό πράγμα. Δεν αναφέρομαι στον πανικό μόνο. Ως τότε ό,τι χρήματα είναι να βγουν έξω, θα έχουν βγει. Αναφέρομαι στο ότι με την δραχμή, για να κάνουμε εισαγωγές θα χρειαζόμαστε πλέον ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑ!

Αυτή τη στιγμή εισάγουμε προϊόντα αξίας περίπου 3 φορές όσων εξάγουμε. Το κακό είναι ότι αυτά είναι κυρίως απαραίτητα πράγματα όπως τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, πιθανόν να βρει χρήματα να καλύψει το έλλειμμά της. Με την δραχμή, θα τυπώσει. Όμως, συνάλλαγμα για τις απαραίτητες εισαγωγές δεν θα βρει! Η Ελλάδα θα καταρρεύσει.

Επίσης, ο πανικός και η υπερβάλλουσα προσφορά δραχμών, καθώς η κυβέρνηση θα τυπώνει για να καλύψει τις σπατάλες που υποσχέθηκε, θα οδηγήσουν σε άμεση υποτίμηση της δραχμής. Εκτιμάται ότι η υποτίμηση θα κυμανθεί μεταξύ 40 και 50%. Μη μου πείτε ότι δεν είναι αναγκαίο: στη δραχμή θα πάμε για να μπορέσουμε να υποτιμήσουμε το νόμισμά μας. Αλλιώς δεν θα χρειαζόταν.

Έτσι ο ελάχιστος σημερινός μισθός των 586€ θα γίνει κάπου μεταξύ 352€ και 293€.

Δηλαδή όσοι ψηφίζουν Τσίπρα διότι φοβούνται μισθούς Βουλγαρίας, ένα να είναι σίγουροι: ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας οδηγήσει αμέσως σε μισθούς Βουλγαρίας, ενώ συντόμως, καθώς η Ελλάς δεν παράγει αρκετά προϊόντα, οι μισθοί θα πέσουν και άλλο πολύ!

Μη μου πείτε τότε ότι κανείς δεν προειδοποίησε! Υπάρχουν πολλοί που προειδοποιούν, αλλά δυστυχώς, κανείς δεν τους ακούει!

Και τώρα τι ακολουθεί; Ενότητα ή Εμφύλιος;

Του Άρη Παπαχρήστου

Μία εποχή τέλειωσε. Μία καινούργια αρχίζει. Η αρχή συνοδεύεται με πόνους πολλούς. Οι ωφελημένοι της προηγούμενης εποχής, πολεμούν να διατηρήσουν όσο περισσότερα προνόμια μπορούν. Άλλοι επιθυμούν την αλλαγή και θέλουν να προχωρήσει.

Η αδυσώπητη αλήθεια είναι ότι το χρήμα είναι πεπερασμένο και πρέπει να μοιρασθεί κατά κάποιον τρόπο. Το πόσο χρήμα είναι διαθέσιμο, δυστυχώς, δεν είναι μία αλήθεια δεκτή από όλους. Όταν έχεις μάθει να ζεις με ένα επίπεδο χρημάτων, δεν είναι εύκολο να δεχθείς ότι τώρα πια διαθέτεις πολύ λιγότερο. Έτσι αναπτύσσονται αστικοί μύθοι ή προστρέχουμε σε δυνητικές μελλοντικές πηγές, πχ ορυκτός πλούτος, όπως ο απελπισμένος στρέφεται στα λαχεία.

Η κατάσταση είναι ζοφερή. Η χώρα μας κινδυνεύει να διαλυθεί όπως διαλύονται τόσες και τόσες οικογένειες μαλώνοντας για περιουσιακά θέματα. Το χρήμα οδηγεί αρκετούς σε ενδοοικογενειακά εγκλήματα. Αντιστοίχως, κινδυνεύουμε με εμφύλια σύρραξη. Αυτή τη στιγμή είμαστε ακόμα σε ‘ψυχρό’ εμφύλιο που περιορίζεται στα λόγια τα μεγάλα.

Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε όλοι οι επιβάτες του πλοίου «Η Ελλάς» ότι κάπου έχουμε κοινά συμφέροντα, κατ’ ελάχιστον να μη βυθισθεί πλήρως το πλοίο. Αυτό αφορά όχι μόνο τους επιβάτες της τουριστικής, αλλά και της πρώτης θέσης.

Υπό αυτή την άποψη, η ψήφος της 6ης Μαΐου μία έννοια έχει: συνεννοηθείτε!

Ακούγονται προσπάθειες για συσπείρωση της κεντροδεξιάς. Ο Καμένος ορκίζεται στη ζωή του ότι δεν θα συνεργασθεί με την ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Η Δημιουργία Ξανά δεν θέλει να μιλήσει με κανέναν που πέρασε έστω έξω από τη Βουλή τα περασμένα χρόνια.

Όλα αυτά είναι ακρότητες άκαιρες και χωρίς νόημα. Το πλοίο είναι μισοβυθισμένο. Πνιγόμαστε και δεν έχουμε την δυνατότητα να αρνηθούμε την βοήθεια κανενός.

Χρειάζεται αμέσως ενότητα. Ενότητα στον μοναδικό εθνικό στόχο: να επιζήσει η Πατρίδα χωρίς να εξαθλιωθούμε όλοι.

Αυτή τη στιγμή, οποιαδήποτε συσπείρωση, γύρω από οποιονδήποτε άξονα πλην του εθνικού στόχου είναι επικίνδυνη, προδοτική! Εξ ίσου καταστροφική για την Πατρίδα θα είναι μία αριστερή κυβέρνηση, όσο μία κεντροδεξιά που δεν παίρνει καθόλου υπόψη τις αιτιάσεις της αριστεράς. Η πραγματικότητα μας ξεπέρασε…

Θα γίνουν εκλογές. Θα βγει μία κυβέρνηση. Αυτή οφείλει να εμπλέξει στις αποφάσεις όλους. Θα ήθελα να πω με εξαίρεση των δύο άκρων, ΚΚΕ και ΧΑ, αλλά φοβάμαι ότι τώρα πρέπει τουλάχιστον να τους ακούμε.

Η κυβέρνηση από τις επόμενες εκλογές, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι κεντροδεξιά. Το μεγαλύτερο όμως της λάθος θα είναι να μη ακούει το τι λένε και τα άλλα κόμματα. Αν συνεχίσουμε να χωριζόμαστε σε εμείς και εσείς, θα αναρωτιόμαστε πολύ σύντομα πώς στο διάβολο καταλήξαμε να σφαζόμαστε στους δρόμους.

Υπάρχουν δύο βασικά θέματα όπου μπορούμε να ενωθούμε: Το 82% του πληθυσμού θέλει μέλλον μέσα στην Ευρώπη. Το άλλο κοινό, θα ήθελα να ελπίζω, είναι το να βρούμε δουλειά για τους πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους μας.

Να σταματήσουμε αμέσως τα λόγια τα μεγάλα ο ένας εναντίον του άλλου. Τώρα! Το πλοίο έχει πάρει νερά μέχρι τη μέση. Αφήστε τα λόγια και πιάστε τους κουβάδες!

Οι Ελίτ και η Καταστροφή της Ελλάδος

Του Άρη Παπαχρήστου

   Η κρίση δεν μας ήρθε ξαφνικά. Δεκαετίες τώρα την προετοιμάζαμε. Δεν δίναμε σημασία στα σημάδια.

   Σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, θα σήμαινε συναγερμό η ηγετική Ελίτ, πνευματική, επιχειρηματική ή πολιτική. Εδώ ακούστηκαν φωνές, αλλά μεμονωμένες φωνές. Δεν ακολουθήθηκαν από άλλους και η κεντρική πολιτική και δημοσιογραφική σκηνή τους απομόνωσε. Παράδειγμα: Στέφανος Μάνος και, πιο πρόσφατα, Ηλίας Μόσιαλος.

   Πού είναι λοιπόν οι Ελληνικές Ελίτ που θα καθοδηγήσουν τη χώρα;Το θέμα το έθεσαν θαυμάσια οι Γιάννης Μπουτάρης και Γιώργος Καμίνης σε πρόσφατη ομιλία τους.

  Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια οι Ελληνικές Ελίτ ασχολήθηκαν με το να περιχαρακώσουν την θέση τους και να την υπερασπισθούν από νεοεισερχόμενους,από το νέο αίμα. Η κατάσταση τους βόλευε.

Η Πολιτική Ελίτ

   Στην πολιτική Ελίτ, συνέχισαν και στην Μεταπολίτευση την βασική τους ενασχόληση: την περιφρούρηση της θέσης των οικογενειών τους.Βλέπουμε σήμερα ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτικών της κεντρικής σκηνής ανήκουν σε οικογένειες που μας κυβερνούν δεκαετίες τώρα ή ακόμα και πάνω από αιώνα. Οι πρωθυπουργοί μας τα τελευταία χρόνια ήταν παιδιά, εγγόνια ή ανίψια άλλων πρωθυπουργών. Εξαιρέσεις υπήρξαν, όπως ο Σημίτης, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

   Σε λίγο θα κληθούμε να ψηφίσουμε και στα μεγάλα κόμματα θα υπάρχουν δεκάδες παιδιά πρώην βουλευτών ή υπουργών: Βαρβιτσιώτης, Ντόρα Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη κλπ. Επίσης, βλέπουμε να γίνεται εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ η Φώφη Γεννηματά με αποκλειστικό της προσόν τον πατέρα της.

   Απλά πράγματα: η πολιτική μας Ελίτ, μπορεί να έβλεπε το αδιέξοδο, όμως δεν βγήκε να ειδοποιήσει εγκαίρως διότι ήταν απασχολημένη να υπερασπίζεται τις οικογένειές της και να φροντίζει να μη μπαίνουν άξιοι πολιτικοί, που θα μπορούσαν να τους απειλήσουν, στο προσκήνιο.

Η Πνευματική Ελίτ

   Είναι χαρακτηριστικό ότι τα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως ήταν σαφώς πιο αναιμικά σε καλλιτεχνική και πνευματική παραγωγή από ό,τι η δεκαετία του 1960. Ακόμα ακούμε μουσική και τραγούδια εκείνης της εποχής (Χατζιδάκις,Θεοδωράκης, Ξαρχάκος) και βλέπουμε ταινίες εκείνης της δεκαετίας, μερικές από τις οποίες είχαν σαφή πολιτική άποψη («Υπάρχει και Φιλότιμο» με τον Υπουργό Μαυρογυαλούρο).

   Γιατί αυτό; Διότι οι πνευματικοί δημιουργοί και αυτοί σιγά σιγά απορροφήθηκαν από την λογική της αρπαχτής, του νέο-πλουτισμού, οπότε και αυτοί στρογγύλεψαν την δημιουργία τους. Η λογική του να βγάζεις όσο πιο πολλά χρήματα γίνεται, προϋποθέτει το μεγαλύτερο δυνατόν ακροατήριο. Άρα δεν πρέπει να δυσαρεστείς κανέναν.

  Στα Πανεπιστήμια, η πνευματική Ελίτ, παραδοσιακώς παραδομένη στην οικογενειοκρατία, είχε τώρα και μία άλλη σοβαρή ενασχόληση: την εξαργύρωση της θέσης και των τίτλων της. Καθηγητές της Ιατρικής βγάζανε λεφτά με το τσουβάλι στα ιδιωτικά τους ιατρεία. Πού να τους απασχολήσει μία πραγματική δημόσια υγεία ή η διδασκαλία; Η δημόσια υγεία έπρεπε να είναι δομημένη έτσι ώστε να σπρώχνει τα πλήθη στα ιατρεία τους.

   Καθηγητές της Νομικής είτε σαν νομικοί σύμβουλοι είτε σαν προσκεκλημένοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, κέρδιζαν πολλαπλάσια από τον μισθό τους στα Πανεπιστήμια. Αυτά τα βλέπανε σαν το αναγκαίο κακό για να έχουν τον τίτλο του καθηγητή.

   Καθηγητές των Πολυτεχνείων μας μελετούσαν και ξαναμελετούσαν τα ίδια δημόσια έργα, σε μία ατελείωτη φάμπρικα μελετών, ώστε να εξαντλούμε τα Ευρωπαϊκά κονδύλια στις μελέτες και όχι σε έργα.

   Ποιος από αυτούς να ασχοληθεί με το ότι η Παιδεία μας καταστρεφόταν; Για να έχουν το κεφάλι ήσυχο, οι σπουδές γινόντουσαν όλο και πιο εύκολες. Το κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «δημοκρατικό» 5 έγινε ο λαϊκός βαθμός και όλοι περνούσαν από το ένα έτος στο άλλο εύκολα. Κάποια στιγμή, δεν έφθανε ούτε αυτό. Η πνευματική Ελίτ ξεσηκωνόταν και αγωνιζόταν για να καταργηθεί η βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ; Το πετύχανε και σήμερα σε πολλά ΑΕΙ εισάγονται μαθητές που έχουν απλώς μουτζουρώσει κάτι πάνω στην κόλλα των εξετάσεων…

Η Επιχειρηματική Ελίτ

   Είχαμε παλιότερα σημαντικούς επιχειρηματίες που είχαν βοηθήσει δραστικά στην άνοδο της Ελληνικής Οικονομίας: Σπουδαιότερος όλων ο Μποδοσάκης, αλλά και άλλοι όπως ο Ανδρεάδης, ο Δρακόπουλος και ο Αριστείδης Δασκαλόπουλος.

   Στη Μεταπολίτευση, ξεκινώντας από την προσωπική κόντρα του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Ανδρεάδη και την κρατικοποίηση των επιχειρήσεών του,φροντίσαμε ώστε οι περισσότεροι από αυτούς τους επιχειρηματίες να καταστραφούν.

   Το κενό το κάλυψαν κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, χωρίς παραγωγική νοοτροπία και με έκδηλη αδιαφορία για την πορεία της Πατρίδας μας.Πολλοί και γρήγορα ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να κάνουν γρήγορα κέρδη εισάγοντας τα ίδια προϊόντα αντί να συνεχίσουν να τα παράγουν εδώ. Πχ, ο Κοπελούζος, ενώ έφτιαχνε λεωφορεία και φορτηγά εδώ, αποφάσισε να τα εισάγει από την Ουγγαρία,σταματώντας την εγχώρια παραγωγή.

   Στον Επιχειρηματικό κόσμο επικράτησαν κρατικοδίαιτοι μεταπράτες που αντί να προσπαθούν να κερδίσουν μακροχρόνια με την παραγωγή,είδαν την ευκαιρία να πλουτίσουν εισάγοντας και πωλώντας στο Δημόσιο ή, άλλοι, ζώντας από την φοροδιαφυγή ή την παράνομη εκμετάλλευση κεφαλαίων Τραπεζών που έλεγχαν.

  Ο Επιχειρηματικός κόσμος, πλην λαμπρών εξαιρέσεων,αδιαφόρησε για τον μεσοπρόθεσμη πορεία της Ελληνικής Οικονομίας. Τα πάρτι και οι δεξιώσεις στο Μονακό και αλλού δεν τους άφηναν αρκετό χρόνο να σκεφθούν τι θα γίνει με την Πατρίδα τους. Εξ άλλου είχαν πάντα αρκετά κεφάλαια στο εξωτερικό για  να αντιμετωπίσουν μία δύσκολη κατάσταση.

Αδιέξοδο

   Η καταστροφή στην Ελλάδα ξεκίνησε με την διάλυση της Παιδείας. Παλιά, τα παιδιά των Ελίτ, μετά το σχολείο, σπουδάζανε στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο και κάνανε μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Η τρυφηλότητα και ο λαϊκισμός της Μεταπολίτευσης τους απέτρεψαν να πάρουν μέτρα όταν μία έξαλλη αριστερά κατέστρεφε τα ΑΕΙ. Απλούστατα, οι Ελίτ άφησαν τα ΑΕΙ στην τύχη τους και στέλνουν πια τα παιδιά τους κατ’ ευθείαν στο εξωτερικό. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει σωτηρία για τα Πανεπιστήμιά μας.

   Λογική συνέπεια ήταν η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Παιδεία να καταστραφούν, καθώς οι απόφοιτοι των ΑΕΙ της ήσσονος προσπαθείας και του «δημοκρατικού 5» άρχισαν να τις στελεχώνουν. Η πλειοψηφία των καθηγητών και δασκάλων αντιμετωπίζουν το επάγγελμά τους σαν ένα οποιοδήποτε άλλο, ίσως και χειρότερα. Τη λέξη λειτούργημα την θυμούνται μόνο όταν διεκδικούν αυξήσεις και λιγότερες ώρες εργασίας.

   Οι Ελίτ του τόπου αντιμετώπισαν την κατάσταση στέλνοντας τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, ή, μάλλον, σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία, τα οποία αντιστάθηκαν για μερικά χρόνια στην κατάρρευση. Μετά ήρθε και το IB, το διεθνές απολυτήριο λυκείου, που σε στέλνει κατ’ ευθείαν στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Στα λίγα αυτά ιδιωτικά σχολεία, βεβαίως. (Χαρακτηριστικό ότι επειδή το IB το υποστηρίξανε όλες οι Ελίτ, νομοθετήθηκε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, σε αντίθεση πχ με τα παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων. Όμως, το IB είναι παράρτημα ξένου οργανισμού.)

  Οι Ελίτ περιχαρακώνανε τις θέσεις τους ακόμα περισσότερο και απομακρυνόντουσαν από τον Ελληνικό λαό, όχι μόνο πνευματικώς αλλά και χωροταξικώς. Ζουν σε συγκεκριμένες περιοχές στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κάνουν όλοι μαζί διακοπές στην Μύκονο και Αράχωβα, όταν είναι στην Ελλάδα.

   Για να συνεχίσουν να ζουν όμορφα στα γκέτο τους, οι Ελίτ μοιράζανε όλο και πιο πολλά φιλοδωρήματα στον λαό. Όταν σταμάτησαν να έχουν την δυνατότητα να τυπώνουν χρήμα, δανειζόντουσαν απ’ έξω. Τα πάρτι στα σκάφη ή την Μύκονο, όπου συμμετείχαν εκτός από τον Λαζόπουλο και σχεδόν όλη η πολιτική ηγεσία, δεν τους επέτρεπαν να αντιληφθούν το αδιέξοδο.

  Έως ότου έσκασε η βόμβα στα χέρια του Καραμανλή του μικρού.Ξαφνιάστηκαν. Δεν το περιμένανε. Η πολιτική, η πνευματική και η επιχειρηματική μας Ελίτ είχε πλήρως αποτύχει στο ρόλο της: να βλέπει μπροστά και να καθοδηγεί τον λαό.

  Τώρα ο λαός μας είναι σε πλήρες αδιέξοδο: Δεν έχει πρότυπα να πιστέψει και να ακολουθήσει. Δεν εμπιστεύεται τις Ελίτ. Βλέπει ότι ακόμα τα μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα αγωνίζονται να κρατήσουν τα προνόμιά τους και να συνεχισθεί το πάρτι.

  Υπάρχουν αρκετοί πια στην Ελίτ που καταλαβαίνουν ότι το πάρτι τέλειωσε. Όμως, η πίεση δεν είναι αρκετά μεγάλη ακόμα, η καταστροφή δεν είναι ακόμα τόσο μεγάλη για όλους, ώστε να αναγκασθούν όσοι το καταλαβαίνουν να συνεργασθούν για να σώσουμε την Πατρίδα.

Ο Καρκίνος

Του Άρη Παπαχρήστου

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα θαύμα οργάνωσης και πειθαρχίας. Χιλιάδες δισεκατομμύρια κύτταρα (κάποιοι λένε 100 τρισεκατομμύρια) ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν σε μια θαυμαστή αλληλεγγύη και πειθαρχία.

Άλλα κύτταρα έχουν διάρκεια ζωής όσο ό ίδιος ο άνθρωπος (πχ νευρικά στον εγκέφαλο) και άλλα, όπως στο δέρμα, πολλαπλασιάζονται και πεθαίνουν συνεχώς. Το κάθε κύτταρο έχει μία συγκεκριμένη αποστολή και λειτουργία, η οποία δεν αλλάζει.

Το σώμα μας μπορεί να είναι μία αξιοθαύμαστη κοινωνία κυττάρων, αλλά δεν είναι καθόλου δημοκρατική. Δεν θα μπορούσε εξ άλλου. Με τέτοιον τεράστιο πληθυσμό κυττάρων, αν το καθένα μπορούσε να έχει πλήρη αυτοβουλία και αυτενέργεια, το σώμα μας θα κατέρρεε αμέσως.

Γι αυτό, μία μεγάλη ομάδα κυττάρων, που είναι γνωστά συλλογικώς ως λευκά αιμοσφαίρια, παίζουν τον ρόλο της αστυνομίας τριγυρνώντας συνεχώς παντού. Μόλις εντοπίσουν ένα κύτταρο το οποίο έχει αρχίσει να δυσλειτουργεί ή να πολλαπλασιάζεται χωρίς εντολή, αμέσως το αναγκάζουν να αυτοκτονήσει (απόπτωση) ή του επιτίθενται και το καταστρέφουν.

Κάθε τόσο, μικρές ομάδες αναρχικών και απείθαρχων κυττάρων πολλαπλασιάζονται ατάκτως και δημιουργούν μικρά γρουμπούλια. Προφανώς, η αστυνομία του σώματός μας, τα λευκά αιμοσφαίρια έχουν αποτύχει να σκοτώσουν αυτά τα κύτταρα. Χωρίς όμως, αιμοφόρα αγγεία, αυτά τα γρουμπούλια δεν μπορούν να μεγαλώσουν πάνω από κάποιο μέγεθος, ας πούμε ενός ρεβιθιού.  

Πολύ σπάνια, κάποιο από αυτά τα γρουμπούλια των απείθαρχων κυττάρων αποκτά την δυνατότητα να δημιουργεί αιμοφόρα αγγεία. Τότε, αυτή η ομάδα μπορεί να μεγαλώσει πολύ και δημιουργεί έναν καρκινικό όγκο.

Αυτή  η ομάδα κυττάρων του καρκινικού όγκου πλέον δεν υπακούει στους κανόνες του σώματός μας, αλλά στους κανόνες της ομάδας. Όσο αυτά τα κύτταρα υπακούουν στους κανόνες της ομάδας, ο καρκινικός όγκος μεγαλώνει, αλλά παραμένει ένας και ενιαίος. Ένας τέτοιος όγκος μπορεί να κάνει ζημιά, αλλά δεν σκοτώνει απαραιτήτως τον άνθρωπο.

Πολλές φορές, όμως, τα ήδη απείθαρχα καρκινικά κύτταρα σταματούν να υπακούουν ακόμα και στους κανόνες της ομάδας τους και πολλαπλασιάζονται τελείως αναρχικά. Καθώς μάλιστα, ο αρχικός όγκος δεν έχει αρκετό χώρο για αυτά, αποσπώνται και αρχίζουν να μεταναστεύουν αλλού. Αυτές οι μεταστάσεις των καρκινικών κυττάρων σκοτώνουν τον άνθρωπο και μαζί του και τα ίδια τα καρκινικά κύτταρα.

Βλέπετε, τα αναρχικά και απείθαρχα καρκινικά κύτταρα είναι τελείως κοντόθωρα. Δεν βλέπουν ούτε το δικό τους κακό που αναπόφευκτα έρχεται από τις δικές τους ενέργειες.

Όπως, το ανθρώπινο σώμα είναι μία κοινωνία κυττάρων, έτσι και τα έθνη είναι κοινωνίες ανθρώπων. Για να μπορέσουν τα έθνη να ευδοκιμήσουν και να αναπτυχθούν απαιτούν την ίδια πειθαρχία και συνεργασία όπως τα κύτταρα του οργανισμού μας.

Όπως σε μερικούς ανθρώπους αναπτύσσονται καρκινικοί όγκοι όταν αρχίσουν κάποια κύτταρα να μη υπακούουν στους κανόνες και, ταυτοχρόνως, τα λευκά αιμοσφαίρια αποτυγχάνουν να τα εξουδετερώσουν, έτσι και σε μερικά έθνη, όταν καταρρέει η έννομη τάξη, η Δικαιοσύνη και η συνεργασία μεταξύ των πολιτών, αναπτύσσονται ομάδες συμφερόντων ή συμμορίες που το μόνο που κοιτούν είναι το δικό τους συμφέρον.

Αυτές οι ομάδες συμφερόντων αποδεικνύονται πάντα τελείως κοντόθωρες στην αναζήτηση του οφέλους τους. Δεν σκέπτονται την ευημερία και ανάπτυξη του έθνους, αλλά μόνο τα στενά συμφέροντα της ομάδας τους.

Αυτή η κοντόθωρη προσέγγιση της πραγματικότητας κάνει αυτές τις ομάδες να μοιάζουν πάρα πολύ με τα κύτταρα του μεταστατικού καρκίνου: κυνηγώντας αποκλειστικώς τα δικά τους συμφέροντα, απαρεγκλίτως, καταστρέφουν την κοινωνία, το έθνος, όπως τα μεταστατικά καρκινικά κύτταρα σκοτώνουν τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πώς μπορούμε να προλάβουμε την καταστροφή του έθνους από αυτές τις ομάδες συμφερόντων; Μα με τον ίδιο τρόπο που το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει τον καρκίνο: αντιμετωπίζοντας αυστηρώς την απειθαρχία και την ανομία όσο αυτές οι ομάδες είναι μικρές.

Στην Ελλάδα, αυτό δεν μπόρεσε να το κάνει η Μεταπολίτευση. Δεν μπόρεσε να επιβάλει τον νόμο και να εξουδετερώσει αυτές τις ομάδες στην αρχή. Τώρα πια έχουν κάνει μετάσταση παντού. Όπως, ο ασθενής καταρρέει με προϊούσα ταχύτητα όσο εξαπλώνονται οι μεταστατικοί καρκίνοι, έτσι σήμερα παρακολουθούμε την Ελληνική Πολιτεία να καταρρέει με αυξανόμενη ταχύτητα.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Μόνοι μας τίποτε, όπως ο οργανισμός του ανθρώπου με καρκίνο δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Τώρα, αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε είναι η εξωτερική επέμβαση να εξασθενίσει τις ομάδες συμφερόντων, τις συμμορίες, τόσο ώστε να μπορέσει να επέμβει τα όργανα της έννομης τάξης και να τις αφανίσουν. Μα, ακριβώς αυτό προσπαθούν οι γιατροί στον ασθενή με καρκίνο: να εξουδετερώσουν αρκετά τον καρκίνο. Τα τελευταία, όμως, καρκινικά κύτταρα, μόνο ο ίδιος ο οργανισμός με τα λευκά αιμοσφαίρια μπορεί να τα εξουδετερώσει.

Ναι, είναι απαραίτητη η βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων μας, αλλά αν εμείς δεν μπορέσουμε να επιβάλλουμε την έννομη τάξη και την συνεργασία μεταξύ όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, δεν πρόκειται να έχουμε μέλλον. Ο καρκίνος θα έχει νικήσει…

Συνεχίζουν τα Καραγκιοζιλίκια!

Του Άρη Παπαχρήστου

Τελικώς, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει νοοτροπία, σκέψεις ή στόχους το πολιτικο-συνδικαλιστικό κατεστημένο!

Αφού μας έφθασαν στην καταστροφή, ενισχύοντας ό,τι χειρότερο και ό,τι πιο σάπιο είχε η Ελληνική κοινωνία, επί 30 μήνες τώρα, το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να κοροϊδέψουν όλους, Έλληνες και ξένους, ώστε τα πράγματα να αλλάξουν όσο λιγότερο γίνεται!

Αφορμή για το άρθρο παίρνω από τη σημερινή είδηση: τη στιγμή που προσπαθούμε να ανοίξουμε όλα τα επαγγέλματα, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας προσπαθεί να κλείσει το επάγγελμα του … λιμενεργάτη! Θέλει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των λιμενεργατών να συντάσσουν έναν κλειστό κατάλογο λιμενεργατών από τον οποίον να είναι υποχρεωμένες να προσλαμβάνουν ακόμα και οι ιδιωτικές εταιρείες!

Μόλις άρχισε το λιμάνι του Πειραιά να βλέπει δραματική αύξηση της κινήσεώς του και να δίνει δουλειά σε τόσους Έλληνες και να φέρνει τόσο συνάλλαγμα στη χώρα, η ίδια πολιτικο-συνδικαλιστική συμμορία προσπαθεί να τα καταστρέψει όλα!

Μια μέρα πριν γίναμε μάρτυρες των προσπαθειών του Κουτρουμάνη να κοροϊδέψει την Τρόικα, καταργώντας μεν την Εργατική Εστία και τον ΟΕΚ, αλλά εντάσσοντας το προσωπικό και τα αντικείμενά τους στον ΟΑΕΔ.

Εδώ πρέπει να εξηγήσουμε πιο λεπτομερώς τι συμβαίνει και γιατί η Τρόικα ζήτησε την κατάργηση της Εργατικής Εστίας:

Όλοι οι εργαζόμενοι υπόκεινται σε μία υποχρεωτική εισφορά 1,35% υπέρ των δύο αυτών οργανισμών. Οι εργοδότες πλήρωναν άλλο ένα 1,10%. Από αυτό το 2,45% (περίπου 25€ για έναν μικτό μισθό 1.000€), το 25% το καρπωνόταν η ΓΣΕΕ, αποκτώντας έτσι σχεδόν 40.000.000€ τον χρόνο.

Έχοντας σταθερά έσοδα που δεν εξαρτώνταν από τους εργαζόμενους, η ΓΣΕΕ επιτρέπει στον εαυτό της πολυτελή συνέδρια και μισθό στους ηγέτες της που οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν μπορούν να φαντασθούν! Επίσης, αποσπάσθηκε πλήρως από τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, τα συμφέροντα των οποίων έπαψε να εκπροσωπεί, εκπροσωπώντας μόνο τα συμφέροντα του συνδικαλιστικού κατεστημένου.

Αυτό είναι μία μεγάλη ανωμαλία, που συμφέρει την συμμορία συνδικαλιστών και πολιτικών και τους επέτρεψε να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στον ιδιωτικό τομέα και τους εργαζόμενους, προστατεύοντας τα δικά τους συμφέροντα.

Αυτό θέλησε να διορθώσει η Τρόικα, αλλά η συμμορία με καραγκιοζιλίκια προσπαθεί να τα ανατρέψει… Βλέπετε, όλους αυτούς τους 30 μήνες αυτό κάνει. Βγάζουν μπροστά την Τρόικα σαν μπαμπούλα και κάνουν τα δικά τους σε βάρος μας!

Η Τρόικα στην συνέντευξή της στις 11.02.2011 προσπάθησε να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση. Τόνισε ότι δεν είναι δυνατόν όλο το βάρος να πέφτει στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και ζήτησε αποκρατικοποιήσεις 50 δισεκατομμυρίων!

Τι έκανε η Κυβέρνηση και όλη η συμμορία; Ξεσήκωσαν αντίσταση στους ξένους. Έβγαιναν όλοι και τόνιζαν ότι η περιουσία του Ελληνικού λαού δεν πουλιέται! Προσπάθησαν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια ξυπνώντας πατριωτικά συναισθήματα.

Βεβαίως, απαγόρεψαν, όπως θα θυμάστε, στην Τρόικα να δίνει συνεντεύξεις, για να μη τους ξεσκεπάζει!

Γιατί το έκαναν αυτό; Διότι θέλουν αυτοί να νέμονται και να κερδίζουν από τους διάφορους οργανισμούς που η Τρόικα τους ζητούσε να αποκρατικοποιήσουν! Δεν ενδιαφέρει τη συμμορία των πολιτικών και συνδικαλιστών το πώς θα ζήσουν οι Έλληνες με τους κομμένους μισθούς και συντάξεις και την ψηλή φορολογία, αρκεί αυτοί να έχουν τα τσιφλίκια τους και να κερδίζουν!

Θυμάστε για τι ποσό έγινε η τελευταία μεγάλη μείωση των συντάξεων; Για 325 εκατομμύρια. Η Τρόικα είχε ζητήσει αποκρατικοποιήσεις 50 δισεκατομμυρίων που η συμμορία δεν έχει αφήσει να προχωρήσουν!

Όλο το πολιτικο-συνδικαλιστικό κατεστημένο συνεχίζει ακάθεκτο! Μη σας ξεγελούν διάφορες μικρές υποχωρήσεις προς την λογική, που κάνει. Είναι ό,τι λιγότερο μπορεί.

Η μόνη λύση είναι η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ! Ανατροπή με το μόνο δημοκρατικό μέσο που έχουμε: την ψήφο μας στις εκλογές.

Με λένε ΕΛΛΑΔΑ...

Της Ελίνας Δούκα

Με λένε ΕΛΛΑΔΑ...

Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν.
Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.
Με λίγα λόγια.

Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου. Ήμουν πτωχή πλην τίμια. Πολεμούσα για να μεγαλώσω. Πολεμούσα για τους Βαλκανικούς. Πολεμούσα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία. Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω. Πολεμούσα στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν. Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.

Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου. Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια. Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη. Η Χούντα. Το ΠΑΣΟΚ. Τα λαμόγια στην εξουσία. Το ''Τσοβόλα δώσ' τα όλα'' .Ο Κοσκωτάς. Οι κοριοί. Το χρηματιστήριο του '99. Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή. Μαζί και οι ''παπαγάλοι''. Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα. Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι λαϊκιστές στην εξουσία. Πράσινοι και μπλε. Διορίστε. Διορίστε. Χώστε. Φάτε.

Με ξεσκίσανε φιλαράκι. Οι συνδικαλιστές. Οι ληστοτραπεζίτες. Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια. Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ. Οι υπουργοί και οι μίζες. Η Siemens. O Τσουκάτος. O Σημίτης. O Καραμανλής. Ο Τζέφρι. Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή. Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17 Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. 

Είμαι μία βιασμένη. Τρομοκρατημένη. Μου κλωτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά. Με έχουν κάνει σκουπίδι. Με κράζουν οι Γερμανοί. Με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης. Ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας δήλωσε "μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα". Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι διότι εγώ έγινα η πιο βρωμιάρα απ' όλους. 

Είναι να τρελαίνεσαι. 
Είναι να παραληρείς.

Θα σου έγραφα κι άλλα. Είχα πολλά να σου πω αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για εμένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ. 

Έχω τα ωραιότερα στήθη που είναι σαν νησιά. Τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες. Τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά. Αλλά δε με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρώμικη. Με βίασαν όλοι. 

Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή. Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας. 

Τι να σου λέω άλλο φίλε.

Είμαι εξουθενωμένη..!!!!!
Θα δώσω μια όμως και θα σηκωθώ.
ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΜΟΝΟΟΟ!!!!!!!

Όταν η κλεπτοκρατία απειλεί με πατριωτικές κορόνες...

Του Κώστα Στούπα:

Πριν λίγες μέρες ήταν οι δηλώσεις Σόιμπλε, για το άκαιρο των πρόωρων εκλογών που σήκωσαν κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της χώρας.

Μετά ήταν η δήλωση του Γιούνκερ πως αν από τις εκλογές προκύψει κυβέρνηση με αποχωρήσεις από τις συμφωνίες, θα αποχωρήσουμε και εμείς. Κι αυτό θεωρήθηκε παρέμβαση στα εσωτερικά μας, σαν να μην είναι αυτονόητη εξέλιξη.

Οι σύλλογοι των γιατρών και των φαρμακοποιών θεωρούν πως οι παρεμβάσεις με τις οποίες η τρόικα μειώνει την φαρμακευτική δαπάνη πλήττουν την υγεία του λαού... Ενώ δεν μιλούν καθόλου για τα υπερκέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και τις Πόρσε και τα ακίνητα που αποκτώνται με φορολογικές δηλώσεις πείνας από πλήθος μελών τους... Τα λοιπά συνδικάτα του "λαού" λαλίστατα περί παντός άλλου, εδώ κωφεύουν.

Οι εφοριακοί, αφού εμπόδισαν τις εξετάσεις για την πρόσληψη 1.000 νέων εφοριακών που θα συστήσουν υπηρεσία καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, χθες απειλούσαν να κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία αν τολμήσει να στείλει 160 εφοριακούς να βοηθήσουν στην αναδιοργάνωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Αλήθεια ποιος και γιατί έχει συμφέρον από τη συνέχιση της διάλυσης και της διαφθοράς;

Όλες οι παραπάνω αντιδράσεις είναι "πασπαλισμένες" πάντα με λόγια κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ακραιφνούς πατριωτισμού.

Αυτό που πιστεύω είναι πως κάποιοι μας δουλεύουν, στην προσπάθεια να διατηρήσουν το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που απειλείται από τις βίαιες προσαρμογές στα ευρωπαϊκά δεδομένα που απαιτεί η συνέχιση της παρουσίας μας στο ευρώ. 

Φαίνεται ευκρινώς πως η δραχμή και τα προτερήματά της χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι, από τη μερίδα του συστήματος που λυμαίνεται τη χώρα. Δεν είναι πάνω από 400-500.000 άνθρωποι αυτοί που συγκροτούν τον πυρήνα της κλεπτοκρατίας. Φυσικά υπάρχουν και οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" που παρέχουν ιδεολογικό άλλοθι. 

Όταν στήθηκε το μεταπολεμικό κράτος ο πυρήνας αυτός ήταν μικρότερος, αλλά είχε πάνω κάτω, τηρουμένων των αναλογιών, τα ίδια χαρακτηριστικά.

«Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθεί είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται περίπου από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομήχανους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώρα και οι οποίοι εκ συστήματος και αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτο της χώρας, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τις ΗΠΑ.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι υπονόμευαν την προσπάθεια της κυβερνήσεως χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονται δια την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τα απώλειας που απαιτούσε η νίκη, και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρηματά των εις τράπεζας της Νέας Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας».

Είναι απόσπασμα από την ανταπόκριση του Τζόζεφ Χάρισον απεσταλμένου της Κρίστιαν Σαϊανς Μόνιτορ που αναδημοσίευσε το Βήμα της 6 Απριλίου του 1950...

Νομίζετε πως οι σύμμαχοι πρώτη φορά επιβάλλουν λιτότητα στην Ελλάδα. Ιδού τι επισημαίνει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του από τον Εμφύλιο στη Χούντα.

«Στις 20 Μαϊου του ιδίου χρόνου ξεκίνησε μεγάλη απεργία των δημοσίων υπαλλήλων με αίτημα της αύξηση των μισθών. Οι αμερικάνοι που επιστατούσαν την κυβέρνηση ελέω του εγχειρήματος της οικονομικής ανόρθωσης μέσω του σχεδίου Μάρσαλ, απαγόρευσαν στην κυβέρνηση να δώσει αυξήσεις για τον κίνδυνο της αναζωπύρωσης του πληθωρισμού».

...Ο Τζον Κένυ υπαρχηγός του Οργανισμού Αμοιβαίας Ασφάλειας (Σχεδίου Μαρσαλ) που έφτασε στην Αθήνα στις αρχές Απριλίου του 1952 δήλωσε, κατά το Βήμα της 5 Απριλίου, πως «πρωταρχικό για την Ελλάδα είναι να συνεχιστεί η αντιπληθωριστική πολιτική».

Οι ευεργετικές συνέπειες της αντιπληθωριστικής πολιτικής ήταν η αποκατάσταση της νομισματικής σταθερότητας, ο περιορισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, η περιστολή της χρυσοφιλίας και η μείωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.

Αν σας φαίνονται πρωτάκουστες επεμβάσεις στα εσωτερικά οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων σήμερα, δείτε τις παρακάτω: «Οι αμερικάνοι πιστεύουν ότι είναι ουσιώδες να υπάρχει κυβερνητική σταθερότης και συνέχεια κατά την κρίσιμη περίοδο της ανασυγκροτήσεως. Έχουν τον δισταγμό πως μια κυβερνητική κρίσις ή νέαι εκλογαί θα δημιουργήσουν συνθήκας αστάθειας, αι οποίοι θα εμποδίσουν ή θα καθυστερήσουν σοβαρώς την αμερικανικήν βοήθειαν προς την Ελλάδα». Τάδε έλεγαν οι Μάιηνορ και Πόρτερ επιτετραμμένος και επικεφαλής της αμερικάνικης οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα.

Όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ελληνικής ιστορίας, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη χώρα.

Τις αρχές της δεκαετίας του ’50 οι αμερικάνοι πάσχιζαν, με μέσο πίεσης τη βοήθεια, να στήσουν ένα κράτος που να λειτουργεί με στοιχειώδεις κανόνες δικαίου και θα στηρίζεται σε μια υγιή οικονομία, όχι από αλτρουισμό, αλλά γιατί ήταν προς το συμφέρον τους η Ελλάδα να αποτελεί ένα υγιή πυλώνα της οικονομικής και αμυντικής ζώνης τους απέναντι στο παραπέτασμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν με κοινό νόμισμα και εντός αυτού την Ελλάδα με τις ιδιορρυθμίες της ελίτ που κυβερνά τον τόπο. Έχουν δυο επιλογές. Είτε να προσαρμόσουν την Ελλάδα στα ευρωπαϊκά δεδομένα, είτε να την εξοστρακίσουν. Η ευρωζώνη δεν είναι ΝΑΤΟ είναι κάτι περισσότερο.

Είναι φανερό γιατί η κλεπτοκρατική ελίτ της χώρας δίνει τη ύστατη μάχη επιβίωσης...

Kώστας Στούπας 

.capital.

Το παρόν αναδημοσιεύεται από το blog "Λόγια Σταράτα"

Ανοησία και διαφθορά: Μίγμα εκρηκτικό

Του Φώτη Σαραντόπουλου

Πιο εκρηκτικό και από τις Μολότωφ των γνωστών αγνώστων ...

Ως πότε θα ανεχόμαστε την αυτοκαταστροφή;

Ως πότε θα ξεχνάμε τα αυτονόητα και τις απλές αλήθεις και αξίες;

Ας το πάρουμε από την αρχή: 

Και για να μην πάμε αιώνες πίσω, ας αρχίσουμε από το 1974.

Τότε που με το Καραμανλής ή Τανκς του Μίκη Θεοδωράκη η Ελλάδα έδωσε 54% στον Καραμανλή.

Για να ξεκινήσει ένα περίεργο κατασκεύασμα κράτους και Δημοκρατίας, που αντί να φέρει πρόοδο έφερε το ρουσφέτι, τους κομματάρχες, τα αυθαίρετα και τον κρατισμό, σε μία αντιπαράθεση με μία ηττημένη αριστερά που στηριγμένη σε μία θεωρία που ακόμη εξαπλωνόταν κέρδισε τη νεολαία και τις καρδιές, όχι με τη θεωρία, αλλά με απλά συνθήματα που μιλούσαν στην καρδιά, με το τραγούδι και την τέχνη και με παραποίηση της ιστορίας που οι αντίπαλοί της ποτέ δεν τόλμησαν να γράψουν, γιατί τι να έγραφαν; Στο πώς στηρίχτηκαν σε δοσίλογους για να σώσουν τη δική τους ανικανότητα για αντιπαράθεση;

Ήρωας ο Μανώλης Γλέζος, αλλά γιατί; Επειδή κατέβασε μία σημαία;

Ισχυρός ο συμβολισμός αλλά ο Χίτλερ δεν πτοήθηκε. Αντίθετα, όταν μπήκε στον πόλεμο η χώρα με την ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, το τέλος ήτσν δεδομένο.

Ο Χίτλερ νικήθηκε από μία οικονομία που έφτιαχνε το 1944 100.000 αεροπλάνα και 50.000 τανκς το χρόνο.

Συγκρίνετέ τα με τα 2.500 αεροπλάνα και τα 3.000 τανκς που είχε η θεωρούμενη πανίσχυρη Γερμανία το 1941.

Ποιοι είναι οι ήρωες και οι δημιουργοί της Ελλάδας, της χώρας των ηρώων και των περασμένων μεγαλείων;

Πού είναι ο Έλληνας Έντισον, ο Έλληνας Φορντ, ο Έλληνας Παστέρ, ο Έλληνας Αινστάιν, ο Έλληνας Φλέμιγκ; 

Οι πρόγονοι του Ροκφέλερ είχαν μεγαλύτερο πλούτο από τον Πετρόμπεη;

Συγχωρείστε με για την αναδρομή στο παρελθόν, αλλά κάποτε πρέπει να πούμε μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Ξαναπάω στην σύχρονη ιστορία μας, και φθάνω στο 1981. Τότε που δώσαμε 48% στον Αντρέα, πιστεύοντας ότι θα χτυπόυσε το "κράτος της δεξιάς" δηλαδή το ρουσφέτι και θα ότι θα έδινε την "Ελλάδα στους Ελληνες".

Και αυτός, με την στήριξή μας, έφερε το ρουσφέτι και στο περίπτερο, και μας είπε για τους αδερφούς μας τους Άραβες, τον Καντάφι και τον Αραφάτ.

Ποιον Καντάφι; Μα αυτόν που πρόσφατα υποστήριζαν ακόμη και οι ακροδεξιοί (!!!) στην Ελλάδα, ίσως επειδή κάτι τους θύμιζε αυτό το "Συνταγματάρχης". Και τους έκανε να ξεχνάνε το Λόκερμπι, το Ακίλε Μάουρο, την στήριξη της τρομοκρατίας. Αλλά τι σημασία είχαν αυτά; Τα αυθαίρετο και ο διορισμός μετρούσαν περισσότερο.

Και από κοντά σε αυτά, μία νέα αστική τάξη, 100% κρατικοδίαιτη, για να καταλήξουμε σε 20 άτομα, πολιτικούς και νεόπλουτους, που έκαναν ότι ήθελαν.

Και έπεσε το ΠΑΣΟΚ το 1989, πνιγμένο στα σκάνδαλα, για να ξαναπέσει το 2004 πάλι πνιγμένο στα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Ο Μένιος έγινε Άκης, τα πάμπερς έγιναν μίζες, τα Ίμια μία παρένθεση, και ερχόταν στην εξουσία μία δεξιά που ντρεπόταν να πει τι πίστευε και έφτιαχνε αγάλματα στον Άη Στράτη.

Και κάπου εκεί μπλέχτηκαν και ξεχάστηκαν και οι ιδεολογίες, οι αδέξιοι δεξιοί συναλλάσσονταν απ' ευθείας με τους μη άριστους αριστερούς, το ΚΚΕ περνούσε στον αριστερισμό προσπαθώντας να ξεπεράσει την πτώση του τείχους, και η "μεταρρυθμιστική" αριστερά άλλαζε πρόσωπα. Από ΚΚΕ Εσωτ., γινόταν Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, η Λιάνη από "παιδί της Νέας Δημοκρατίας" γινόταν βουλευτίνα του ΚΚΕ, ο Μίκης βουλευτής της ΝΔ, η Δαμανάκη πήγαινε από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό για να καταλήξει στο ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Ανδρουλάκη αλλά και τον Μάνο, οι Δικαστικοί και οι Βουλευτές έδιναν αυξήσεις κάθε τόσο στον εαυτό τους, οι δρόμοι κλείνανε από 30-40 διαδηλωτές, οι συνδικαλιστές έγιναν ΣυνδικαΛΗΣΤΕΣ, με μονιμότητα, SAAB, αλλά και υπερωρίες (!!!) και βαρειά και ανθυγιεινά (!!!), οι υπάλληλοι της Βουλής έπαιρναν 18 μισθούς για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Και άνοιξαν και τα δάνεια ατους ιδιώτες, χάρη στην ΕΟΚ και στο ευρώ, και από τα θαλασσοδάνεια της Πειραϊκής Πατραϊκής και τα βιοτεχνικά του ΕΟΜΜΕΧ, μάθαμε και τα κεφάλαια κίνησης, αλλά και τα καταναλωτικά, τα στεγαστικά,, τις κάρτες και τα διακοποδάνεια.

Και εκεί που κάποιοι φώναζαν "καλύτερα παπάκι παρά το Μητσοτάκη", ξέχασαν το όνειρο για LADA 1200 και ΦΙΑΤ 127, και περάσαμε στα 1400άρια και μετά στα 1800, στα 2000, και τελικά στα Grand Cherokee και στα Cayenne.

Και το Autobianchi για τα πλουσιόπαιδα, έγινε αρχικά Honda CRX και MAZDA MX-5, για να καταλήξει σε ΤΟΥΟΤΑ ΜR-2, BMW Z-4 και Porsche Boxster.

Γιατί όχι; Το δίτροχο με την καρότσα έγινε τρακτέρ που έκλεινε εθνικές οδούς, το Datsun έγινε 4Χ4, οι "Μπέμπες" και τα "Μερτσεντέ" γέμισαν τα πάρκινγκ των σκυλάδικων.

Ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης εκσυγχρονίστηκαν, έγιναν Κόκοτας και Χρηστάκης και μετά Άντζελα και Ρέμμος. 

Εκσυγχρονισμός. Eurovision, Μεγάλος αερφός, X-Factor.

Μόνο που την ίδια ώρα οι άλλοι έφτιαχναν δορυφόρους και πυραύλους και ο "αιώνιος εχθρός" γινόταν 16η οικονομία του κόσμου, όσο εμείς ανοίγαμε μπαράκια και καφετέριες. Η Kωνσταντινούπολη γινόταν μεγαλούπολη με 20.000.000 κατοίκους και Grand Prix, οι Τούρκοι συναρμολογούσαν F-16 και τώρα σχεδιάζουν πυραύλους, τανκς, ραντάρ, έγιναν και εξαγωγείς όπλων, όσο εμείς ασχολιόμασταν αρχικά με το 7:10 και αργότερα διαλύαμε ΠΥΡΚΑΛ, ΕΑΒ, ΕΒΟ, ΕΛΒΟ, ΚΕΑ κλπ.

Τα παιδιά μας, τα απολίτικα παιδιά μας, έψαχναν για μια θέση στο δημόσιο ή σερβιτόροι σε μπαράκια και καφετέριες, ή έφευγαν στο εξωτερικό.

Στα χωράφια και στα εργοστάσια δούλευαν μετανάστες και δεν θα ξεχάσω μια μέρα του 1993, που χίονιζε, και 3 εργάτες της ΕΥΔΑΠ τα έπιναν σε ένα καφενείο στο Νέο Ψυχικό. Το κρύο βλέπετε. Αλλά επειδή έπρεπε να γίνει και η δουλειά, είχαν δώσει 2.000 δραχμές σε έναν Αλβανό, να την κάνει αυτός.

Είπα για χωράφια και θυμήθηκα τις εποχές που θάβαμε τα πορτοκάλια και τα ροδάκινα, τότε που πριν ανθίσουν τα δέντρα οι αγρότες ρωτούσαν να μάθουν τις τιμές της απόσυρσης. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι Αλβανοί, οπότε ποιος να τα μαζέψει από τα δέντρα. Περίμενες να πέσουν μόνα τους, τα πήγαινες στην απόσυρση και πληρωνόσουν.

Μετά ήρθαν οι μετανάστες αλλά και τα ΜΟΠ και οι επιδοτήσεις, και όσοι Έλληνες δεν μπήκαν στο Δημόσιο έγιναν "νέοι επιχειρηματίες", "άνεργοι επιχειρηματίες", έκαναν "αγροτικούς συνεταιρισμούς" με "παραδοσιακά προϊόντα" (γλυκά του κουταλιού, μαλλί της γριάς ...).

Θυμάμαι μια διαφήμιση στην τηλεόραση για ένα φυτοφάρμακο. 3 αγρότες σε ένα καφενείο, οι δύο παίζουν τάβλι και ο τρίτος χαζεύει, "με γονάτισε η μουχρίτσα" λέει ο ένας, "με διάλυσε το τετράνυχο" έλεγε ο άλλος, και δώστου να βαράνε τα πούλια στο τάβλι και ο τρίτος να χαζεύει ...

Και δώστου φυτοφάρμακα μέχρι να πάθουμε όλοι καρκίνο.Αλλά "λεφτά υπήρχαν" και έτσι τη γλυτώσαμε. Και κόψαμε τη φέτα, το κασέρι και το κεφαλοτύρι, μάθαμε το μπρι, την παρμεζάνα, το ένταμ και την μοτσαρέλα και γλυτώσαμε ...

Ο κυριακάτικος κόκκορας έγινε καθημερινό μοσχαράκι, μέχρι που ήρθαν οι τρελές αγελάδες και το γυρίσαμε στο χοιρινό και τη γαλοπούλα.  Και επειδή γίναμε και υπέρβαροι, μάθαμε και τον τόνο, τη χοληστερίνη και τις στερόλες.

Γίναμε και γκουρμέ, το λάχανο έγινε ρόκα - παρμεζάνα, το ψωμοτύρι έγινε πίτσα, η μακαρανάδα με σάλτσα έγινε Ναπολιτέν, τα μακαρόνια με κιμά έγιναν Μπολονέζ και τελικά πέννες και λιγκουίνι με φούγκι πορτσίνι ...

Κα μάθαμε και το Καζίνο στο Λουτράκι αλλά και το Χρηματιστήριο. Που κατά τη γνώμη μας έπρεπε μόνο να ανεβαίνει, και αν κάποτε γκρεμιζόταν έφταιγε η Κυβέρνηση που μας έφαγε τα λεφτά ...

Όχι ρε κορόιδα, δεν σας τα έφαγε κανείς. Εσείς δεν καταλάβατε ότι καλύτερα να μένατε στο καφενείο με τον Θανάση, που είχε και ουζάκι, ή έστω στο Καζίνο που κερνούσε και καφέ και ποτό. Κρεμιόσασταν στα κάγκελα όλο αγωνία, πριν βγει το Ίντερνετ και κρεμαστείτε στις οθόνες, πριν ο σαράφης γίνει "χρηματιστής" και "αντικρυστης" και μετά "Σύμβουλος Επενδύσεων", τότε που γέμισαν οι γειτονιές από ΕΛΔΕ και ΕΕΔΕ και χρηματιστηριακά γραφεία. Κάθε ασφαλιστής και κάθε πρώην τοκογλύφος γινόταν "χρηματιστής".

Και επειδή λεφτά υπήρχαν, ανοίγατε κι ένα μαγαζάκι στη γυναίκα σας, να είναι απασχολημένη όσο βγαίνατε με τη γκόμενα, και δεν σας πείραζε που τα νοίκια ήταν αστρονομικά, που η Ελλάδα είχε πιο πολλά μαγαζιά από τη Γερμανία.

Όλοι ευχαριστημένοι ήταν.

Και η πολιτική; Τι γινόταν στην πολιτική;

Ποιος ασχολιόταν με αυτή; Αν κάποιοι Υπουργοί και βουλευτές ξεφτιλίζονταν, τους μαυρίζαμε και βγάζαμε άλλους.

Και όταν ξεφτιλίζνταν κι αυτοί, βγάζαμε τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, όποιον μας φαινόταν χορτάτος ή απολίτικος.

Μέχρι που κάθε χρόνο βγάζαμε και πιο ανίκανους, για να φτάσουμε στο Γιωργάκη και στον Αντωνάκη και το 2009 και το 2010 που είναι έργο και των δυο τους.

Περιμένετε να σας πω για το μνημόνιο;

Ποιο μνημόνιο βρε παιδιά; Αυτό μας έφταιξε;

Οι Έλληνες ξεχνάμε εύκολα. Ή θυμόμαστε όσα μας συμφέρουν.

Και ότι στραβό γίνεται πάντα φταίνε οι άλλοι.

Σφαζόμαστε μεταξύ μας στον εμφύλιο, μας βάλανε οι ξένοι ...

Ναι ρε, οι ξένοι φώναζαν "θάνατος - θάνατος" στο Λαϊκο Δικαστήριο. Οι ξένοι δίκαζαν στο Στρατοδιεκίο ...

Ξένος ο Ελασίτης, ξένος κι ο Ταγαματασφαλίτης ...

Οι ξένοι μας υποχρέωσαν να γεμίσουμε καφετέριες και να κλείσουμε τα εργοστάσια.

Ξένοι φέρανε τους λαθρομετανάστες, όχι εμείς που αφήσαμε όλες τις δουλειές σ' αυτούς. Τις βρωμοδουλειές δηλαδή, γιατί τις καλές, το Δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα τα κρατήσαμε για εμάς. Και τις Φιλιπιννέζες και τις Βουλγάρες και τις Ουκρανές, ξένοι τις φέρανε, αυτοί μας πάντρεψαν με το ζόρι, αυτοί ψήφισαν στη Βουλή να παίρνουν τη σύνταξη του παππού ...

Ποτέ μου δεν συμπάθησα την υποκρισία ... τη θεωρούσα χειρότερη και από τη διαφθορά. Η διαφθορά με το  νόμο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η υποκρισία; Αυτή είναι ανίκητη, όπως και η βλακία ...

Πάντα φταίει κάποιος άλλος. Χάνει η ομάδα, φταίει ο διατητής. Δανειζόμαστε φταίνε οι άλλοι που μας δάνειζαν. Αυτοί μας υποχρέωναν να κάνουμε ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις, αυτοί υποχρέωναν το κράτος να πλαστογραφεί τις στατιστικές.

"Πήρα δάνειο γιατί με πίεζε ο υπάλληλος της Τράπεζας".

Όχι φίλε, μου, μόνος σου μπήκες μέσα στην Τράπεζα. Και σου άρεσε το ψέμμα που σου είπε "μη σε νοιάζει, ούτε θα καταλάβεις πότε θα το ξοφλήσεις". Και το χαιρόσουν να κυκλοφορείς με πορτοφόλι γεμάτο κάρτες.

Και τώρα τι γίνεται;

Τώρα ψάχνουμε να βρούμε λύσεις, αλλά λύσεις χωρίς δουλειά και κόπο.

- Δεν έχουμε λεφτά, το γυρνάμε στη δραχμή και κοβομε όσες θέλουμε

- Δεν παράγουμε τίποτα, γεμάτο πετρέλαιο το υπέδαφος, θα γίνουμε εμίρηδες

- Θα φορολογήσουμε τα λεφτά που βγήκαν στο εξωτερικό

Και τι φοβόμαστε;

- Θα έρθουν οι ξένοι και θα τα πάρουν όλα.

Πώς, αμέ; Δεν είδατε; Ουρά κάνουν οι επενδυτές. Ο Χρυσοχοΐδης μποιράζει χαρτάκια με νούμερα για προτεραιότητα, για να μη συνωστίζονται.

- Θα χάσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία

Από ποιους, από τους Γερμανούς Εφοριακούς;

Εκεί κρίνεται η κυριαρχία; Στο να κρατάει τη θέση το λαμόγιο που είναι Έλληνας, ή στο να μαζεύονται οι φόροι και να έχει καύσιμα ο στόλος;

Και η τελευταία μας ανακάλυψη.

Που με φοβίζει πιο πολύ από όλες, γιατί δεν την ακούω από ανθρώπους που δεν ξέρουν και τα επιχειρηματά τους ανατρέπονται ευκολα.

Με φοβίζει γιατί την ακούω από ανθρώπους που υποτίθεται ότι ξέρουν, ότι καταλαβαίνουν.

Η Ελλάδα, λένε, κινδυνεύει σήμερα από τους αντιευρωπαϊστές. Το επόμενο βήμα θα είναι να μας πουν να στηρίξουμε τον Γιωργάκη, τον Βαγγελάκη, τον Λοβέρδο, τον Χρυσοχοϊδη, αλλά και τον Αντωνάκη και τους δικούς του λεβέντες.

Όχι φίλοι μου. 

Ο αντιμνημονιακός δεν είναι εχθρός μου.

Και ξέρετε γιατί; Γαιτί αυτός κατα βάθος στηρίζει τα ίδια πράγματα που στηρίζει και η Μέρκελ. Να δουλέψει θέλει και αυτός. Να ζήσει αξιοπρεπώς θέλει. Να μεγαλώσει τα παιδιά του σε μία χώρα με νόμους.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα στηρίξει τα λαμόγια και το πελατειακό τους κράτος, αυτό που έβριζε ο Βέλγος πρώην Πρωθυπουργός, αλλά και ο κάθε Έλληνας.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα μου πει να στηρίζξουμε τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη, κλείνοντας τα μάτια στη διαφθορά.

Η διαφθορά, αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Και η υποκρισία.

Αυτή κατέστρεψε την Ελλάδα. Όχι οι μνημονιακοί ούτε οι αντιμνημονιακοί. Όχι οι Ευρωπαϊστές ούτε οι αντιευρωπαϊστές. Όχι οι οπαδοί του ευρώ ούτε οι οπαδοί της δραχμής.

Η διαφθορά και η υποκρισία. Και η ανοησία ...