Ο Καρκίνος

Του Άρη Παπαχρήστου

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα θαύμα οργάνωσης και πειθαρχίας. Χιλιάδες δισεκατομμύρια κύτταρα (κάποιοι λένε 100 τρισεκατομμύρια) ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν σε μια θαυμαστή αλληλεγγύη και πειθαρχία.

Άλλα κύτταρα έχουν διάρκεια ζωής όσο ό ίδιος ο άνθρωπος (πχ νευρικά στον εγκέφαλο) και άλλα, όπως στο δέρμα, πολλαπλασιάζονται και πεθαίνουν συνεχώς. Το κάθε κύτταρο έχει μία συγκεκριμένη αποστολή και λειτουργία, η οποία δεν αλλάζει.

Το σώμα μας μπορεί να είναι μία αξιοθαύμαστη κοινωνία κυττάρων, αλλά δεν είναι καθόλου δημοκρατική. Δεν θα μπορούσε εξ άλλου. Με τέτοιον τεράστιο πληθυσμό κυττάρων, αν το καθένα μπορούσε να έχει πλήρη αυτοβουλία και αυτενέργεια, το σώμα μας θα κατέρρεε αμέσως.

Γι αυτό, μία μεγάλη ομάδα κυττάρων, που είναι γνωστά συλλογικώς ως λευκά αιμοσφαίρια, παίζουν τον ρόλο της αστυνομίας τριγυρνώντας συνεχώς παντού. Μόλις εντοπίσουν ένα κύτταρο το οποίο έχει αρχίσει να δυσλειτουργεί ή να πολλαπλασιάζεται χωρίς εντολή, αμέσως το αναγκάζουν να αυτοκτονήσει (απόπτωση) ή του επιτίθενται και το καταστρέφουν.

Κάθε τόσο, μικρές ομάδες αναρχικών και απείθαρχων κυττάρων πολλαπλασιάζονται ατάκτως και δημιουργούν μικρά γρουμπούλια. Προφανώς, η αστυνομία του σώματός μας, τα λευκά αιμοσφαίρια έχουν αποτύχει να σκοτώσουν αυτά τα κύτταρα. Χωρίς όμως, αιμοφόρα αγγεία, αυτά τα γρουμπούλια δεν μπορούν να μεγαλώσουν πάνω από κάποιο μέγεθος, ας πούμε ενός ρεβιθιού.  

Πολύ σπάνια, κάποιο από αυτά τα γρουμπούλια των απείθαρχων κυττάρων αποκτά την δυνατότητα να δημιουργεί αιμοφόρα αγγεία. Τότε, αυτή η ομάδα μπορεί να μεγαλώσει πολύ και δημιουργεί έναν καρκινικό όγκο.

Αυτή  η ομάδα κυττάρων του καρκινικού όγκου πλέον δεν υπακούει στους κανόνες του σώματός μας, αλλά στους κανόνες της ομάδας. Όσο αυτά τα κύτταρα υπακούουν στους κανόνες της ομάδας, ο καρκινικός όγκος μεγαλώνει, αλλά παραμένει ένας και ενιαίος. Ένας τέτοιος όγκος μπορεί να κάνει ζημιά, αλλά δεν σκοτώνει απαραιτήτως τον άνθρωπο.

Πολλές φορές, όμως, τα ήδη απείθαρχα καρκινικά κύτταρα σταματούν να υπακούουν ακόμα και στους κανόνες της ομάδας τους και πολλαπλασιάζονται τελείως αναρχικά. Καθώς μάλιστα, ο αρχικός όγκος δεν έχει αρκετό χώρο για αυτά, αποσπώνται και αρχίζουν να μεταναστεύουν αλλού. Αυτές οι μεταστάσεις των καρκινικών κυττάρων σκοτώνουν τον άνθρωπο και μαζί του και τα ίδια τα καρκινικά κύτταρα.

Βλέπετε, τα αναρχικά και απείθαρχα καρκινικά κύτταρα είναι τελείως κοντόθωρα. Δεν βλέπουν ούτε το δικό τους κακό που αναπόφευκτα έρχεται από τις δικές τους ενέργειες.

Όπως, το ανθρώπινο σώμα είναι μία κοινωνία κυττάρων, έτσι και τα έθνη είναι κοινωνίες ανθρώπων. Για να μπορέσουν τα έθνη να ευδοκιμήσουν και να αναπτυχθούν απαιτούν την ίδια πειθαρχία και συνεργασία όπως τα κύτταρα του οργανισμού μας.

Όπως σε μερικούς ανθρώπους αναπτύσσονται καρκινικοί όγκοι όταν αρχίσουν κάποια κύτταρα να μη υπακούουν στους κανόνες και, ταυτοχρόνως, τα λευκά αιμοσφαίρια αποτυγχάνουν να τα εξουδετερώσουν, έτσι και σε μερικά έθνη, όταν καταρρέει η έννομη τάξη, η Δικαιοσύνη και η συνεργασία μεταξύ των πολιτών, αναπτύσσονται ομάδες συμφερόντων ή συμμορίες που το μόνο που κοιτούν είναι το δικό τους συμφέρον.

Αυτές οι ομάδες συμφερόντων αποδεικνύονται πάντα τελείως κοντόθωρες στην αναζήτηση του οφέλους τους. Δεν σκέπτονται την ευημερία και ανάπτυξη του έθνους, αλλά μόνο τα στενά συμφέροντα της ομάδας τους.

Αυτή η κοντόθωρη προσέγγιση της πραγματικότητας κάνει αυτές τις ομάδες να μοιάζουν πάρα πολύ με τα κύτταρα του μεταστατικού καρκίνου: κυνηγώντας αποκλειστικώς τα δικά τους συμφέροντα, απαρεγκλίτως, καταστρέφουν την κοινωνία, το έθνος, όπως τα μεταστατικά καρκινικά κύτταρα σκοτώνουν τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πώς μπορούμε να προλάβουμε την καταστροφή του έθνους από αυτές τις ομάδες συμφερόντων; Μα με τον ίδιο τρόπο που το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει τον καρκίνο: αντιμετωπίζοντας αυστηρώς την απειθαρχία και την ανομία όσο αυτές οι ομάδες είναι μικρές.

Στην Ελλάδα, αυτό δεν μπόρεσε να το κάνει η Μεταπολίτευση. Δεν μπόρεσε να επιβάλει τον νόμο και να εξουδετερώσει αυτές τις ομάδες στην αρχή. Τώρα πια έχουν κάνει μετάσταση παντού. Όπως, ο ασθενής καταρρέει με προϊούσα ταχύτητα όσο εξαπλώνονται οι μεταστατικοί καρκίνοι, έτσι σήμερα παρακολουθούμε την Ελληνική Πολιτεία να καταρρέει με αυξανόμενη ταχύτητα.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Μόνοι μας τίποτε, όπως ο οργανισμός του ανθρώπου με καρκίνο δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Τώρα, αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε είναι η εξωτερική επέμβαση να εξασθενίσει τις ομάδες συμφερόντων, τις συμμορίες, τόσο ώστε να μπορέσει να επέμβει τα όργανα της έννομης τάξης και να τις αφανίσουν. Μα, ακριβώς αυτό προσπαθούν οι γιατροί στον ασθενή με καρκίνο: να εξουδετερώσουν αρκετά τον καρκίνο. Τα τελευταία, όμως, καρκινικά κύτταρα, μόνο ο ίδιος ο οργανισμός με τα λευκά αιμοσφαίρια μπορεί να τα εξουδετερώσει.

Ναι, είναι απαραίτητη η βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων μας, αλλά αν εμείς δεν μπορέσουμε να επιβάλλουμε την έννομη τάξη και την συνεργασία μεταξύ όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, δεν πρόκειται να έχουμε μέλλον. Ο καρκίνος θα έχει νικήσει…