Το χθες, η ήττα και το αύριο…

Του Σωτήρη Κατσέλου

Αναδημοσίευση από: http://darkmind.posterous.com/130266845

Έγιναν λοιπόν οι εκλογές… το αντιμνημονιακό μέτωπο βγήκε κερδισμένο, αλλά πάνω από όλα ο μεγάλος νικητής ήταν ο παραλογισμός. Φυσικά, δεν εννοώ ότι όσοι είναι «αντιμνημονιακοί» είναι κατ ανάγκη παράλογοι, ή όσοι είναι «μνημονιακοί» λογικοί. Αλλά το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι τα «αντιμνημονιακά» κόμματα, όντως, στηρίχθηκαν στον παραλογισμό για να κερδίσουν τις εκλογές.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ π.χ. αν το διαβάσει κάποιος, θα δει ότι λέει πράγματα τα οποία είναι εντελώς ανέφικτα (100.000 προσλήψεις στο δημόσιο, 1300 ευρώ ελάχιστος μισθός κλπ) και ουσιαστικά προτείνει μια υπερμεγέθυνση των αιτιών που μας οδήγησαν στο μνημόνιο! Ο Καμμένος από την άλλη αποτελεί μια ακροδεξιά και συνωμοσιολογική εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δυο έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι πρακτικά δεν προτείνουν τίποτα (μα απολύτως τίποτα) μπερδεύουν το ευχολόγιο με τις πιθανότητες και ουσιαστικά προχωρούν σε ανέξοδες υποσχέσεις.

Πώς λοιπόν ακραίες παρατάξεις, με αντιφατικά έως φαντασιακά προγράμματα κατάφεραν και απέκτησαν τέτοια επίδραση στην κοινωνία; Πώς ξαφνικά οι δυνάμεις του αντιευρωπαϊσμού, της ακροαριστεράς και της ακροδεξιάς έγιναν οι κυρίαρχες δυνάμεις; Πώς τέλος, βάλαμε ακόμα και τον ναζισμό, μέσα στο κοινοβούλιο;

Φυσικά πρώτοι υπεύθυνοι του καταντήματος είναι οι κεντρώοι σχηματισμοί, οι οποίοι ουσιαστικά δημιούργησαν την βάση της αυτοδιάλυσης τους. Δεν θα επικεντρωθώ ούτε στον λαϊκισμό που χρησιμοποιούσαν κατά κόρων, ούτε στην ρουσφετολαγνία, ούτε καν στην διαφθορά.

Θα σχολιάσω όμως την παιδεία που έχτισαν όλα αυτά τα χρόνια. Μια παιδεία η οποία σκότωσε την λογική, από την στιγμή που ο σκοπός της ήταν να κάνει όσο πιο ξεκούραστη την δουλειά του καθηγητή και όχι να εκπαιδεύσει…Η παπαγαλία και η δομή της έκανε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, να μην αντιλαμβάνεται την έννοια του αιτίου και του αιτιατού. Επίσης, σκότωσε την έννοια της μεθοδολογίας στην προσέγγιση ενός θέματος και φυσικά αγνοούσε παντελώς την ανάλυση της ανθρώπινης διανόησης.  Αντίθετα, ακραίες πολιτικές οργανώσεις, κυρίως της άκροαριστερας (αλλά και ναζί) ήταν ελεύθερες να διατυπώνουν και να προσηλυτίζουν άνευ αντιλόγου, μέσα στα σχολεία νέους ανθρώπους, με τις παρωχημένες και εν πολλοίς αποτυχημένες ιδεοληψίες τους. Ακόμα και αν δεν πετύχαιναν να «προσηλυτίσουν» δεν έπαυαν να δημιουργούν ένα κλίμα «κοινωνικής αντίληψης» (π.χ. κακοί επιχειρηματίες, κακοί Ευρωπαίοι, κακός καπιταλισμός κ.ο.κ)

Όμως φυσικά η παιδεία δεν φτάνει από μόνη της. Οι δραματικές εξελίξεις, ήταν αυτές των τελευταίων δύο περίπου, ετών.

Με την επιβολή του μνημονίου (ως αποτέλεσμα πολύχρονων λαθών της διακυβέρνησης της χώρας και κυρίως εξαιτίας της καταστροφικής διακυβέρνησης του Καραμανλή σε συνδυασμό με την πανικόβλητη διαχείριση της κρίσης από τον Γιώργο Παπανδρέου). Ο παραλογισμός που κυριάρχησε στην κοινωνία, ήταν πρωτόγνωρος στην κυριολεξία. Ο κόσμος αδυνατούσε να ξεχωρίσει το αίτιο από το αιτιατό. Η κρίση μεταφράστηκε ως αποτέλεσμα του μνημονίου και όχι το αντίθετο, που ήταν και η πραγματικότητα.

Το χειρότερο δε δεδομένο, είναι ότι πίσω από το «αντιμνημονιακό» μέτωπο που δημιουργήθηκε συστρατεύτηκε  το πιο συντηρητικό, φοβικό μέρος της κοινωνίας μας. Καθώς και οι πραγματικοί υπαίτιοι της καταστροφής μας.

Ο μέγιστος συμβολισμός του παραλογισμού, ήταν το κίνημα των «αγανακτισμένων» στο οποίο χιλιάδες ανυποψίαστοι πολίτες ουσιαστικά  υποστήριζαν εν αγνοία τους, θέσεις της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς (με άλλο «branding» φυσικά). Ήταν πραγματικά  άξιο αναφοράς, το ότι το εν λόγω «κίνημα», δεν είχε ούτε ένα αίτημα εναντίον των αιτιών που μας έφεραν στην καταστροφή (π.χ. για την αξιοκρατία).

Ο λόγος της αντιμεταρρύθμισης και του συντηρητισμού ήταν παντού κυρίαρχος. Η απονομιμοποίηση των mainstream media (όχι τελείως αδικαιολόγητα φυσικά). Νομιμοποίησε το κάθε ανυπόγραφο Blog και την οποιαδήποτε φημολογία. Όμως ο λόγος του σκοταδισμού χρησιμοποιούσε και σύγχρονες τεχνικές marketing και επικοινωνίας. Mythmedaries όπως το ασυνάρτητο debtocracy, με μια καταπληκτική social media campaign, παρουσιάστηκε ως η «αλήθεια που μας κρύβουν». Απίστευτες θεωρίες συνωμοσίας που δεν θα άντεχαν σε ορισμένα δευτερόλεπτα κριτικής σκέψης, γινόντουσαν δεκτές χωρίς αντίρρηση.

Σύντομα, η λογική που κυριάρχησε ήταν ότι δεν χρωστούσαμε σε κανέναν ή πως ό,τι χρωστούσαμε μας το είχαν επιβάλει με το ζόρι και ότι οι πολιτικοί μας, στα πλαίσια κάποιας μυστικής συμφωνίας, ξεπούλησαν την Ελλάδα για να την παραδώσουν στους Γερμανούς/την νέα τάξη/ στον διεθνή καπιταλισμό (διαλέξτε)

Η βία, λεκτική ή/και φυσική, εναντίον όποιων πίστευαν στις μεταρρυθμίσεις, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και το κυριότερο, έβρισκε παντού απολογητές. Το τοξικό (και όχι ταξικό) μίσος ήταν πλέον αποδεκτό! Έγινε επίθεση στην ίδια την βασική έννοια της δημοκρατίας! Είτε με το απίστευτο και χυδαιότατο εφεύρημα της ΕΛΕ (Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου – κάτι που θα σήμαινε ουσιαστικά ότι οι νόμιμες κυβερνήσεις μας, ήταν δικτατορικές!) είτε με ρητορείες περί «αμεσοδημοκρατίας» (άλλο ένα απολυταρχικό αντιδημοκρατικό μόρφωμα). Ζητάγαμε να κάψουμε το μπ…λο την βουλή (σύμβολο δημοκρατίας) και όχι να ανανεώσουμε την επάνδρωση του με νέο και αξιόλογο προσωπικό.

Ένα μείγμα επικοινωνιολογίας, μαύρης προπαγάνδας και παραδοσιακών «ανατρεπτικών» τεχνικών, κυριάρχησε σε ολόκληρη την κοινωνία. Τα mainstream media ακόμα και αν έφερναν αξιόλογους οικονομολόγους/πολιτικούς, δεν τα έβλεπε κανείς λόγω της απονομιμοποίησης που είχαν υποστεί στην συνείδηση του κόσμου. Σύντομα και αυτά άρχισαν να ενδίδουν στο γενικό trend προκειμένου να παραμείνουν αρεστά και να διατηρήσουν την ακροαματικότητα τους.

Τέλος οι μεταρρυθμιστές ελλείψει κάποιου πόλου συσπείρωσης, αλλά και έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα των δυο τελευταίων ετών, ήταν η Ελλάδα στην οποία είχαν μεγαλώσει, αποδείχτηκαν, ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την λαίλαπα της αντιμεταρρύθμισης. Με εξυπνακισμούς και παιχνιδάκια στα Social Media ήταν απλά αδύνατο να ανατρέψεις αυτό το ρεύμα ακόμα και αν είχες όλα τα επιχειρήματα του κόσμου. Ακόμα και άνθρωποι που έβλεπαν το παράλογο της αντιμεταρρύθμισης, κουρασμένοι από τον θυμό και την πίεση των γύρω τους, ενέδιδαν στο μπλοκ του «αντιμνημονιασμού».

Το ζήτημα λοιπόν είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα! Όχι στο τώρα, αλλά στο αύριο! Καταρχάς, οι μεταρρυθμιστές θα πρέπει να κάνουν σκληρότατη αυτοκριτική και να δεχτούν, ότι ηττηθήκανε, να μην πω υπέστησαν πανωλεθρία. Δεύτερον, θα πρέπει να αποφασίσουν, αν θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο ή όχι. Στην δεύτερη περίπτωση, καλό θα ήταν ίσως και να εγκαταλείψουμε την χώρα. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε τον «πόλεμο», θα πρέπει να εστιάσουμε στο μοναδικό θετικό συμπέρασμα, ότι ένα περίπου 30% των πολιτών θέλει τις μεταρρυθμίσεις παρά την αντιμνημονιακή προπαγάνδα.

Όμως υπάρχει ακόμα ένα μικρό θεματάκι, αν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτόν τον «πόλεμο», αποκλείεται να τον κερδίσουμε με τους ίδιους τρόπους που «πολεμούσαμε» ως τώρα. Αυτό ξεχάστε το. Θα είναι ένας πολύ σκληρότερος πόλεμος. Σε μια ιστορική αναλογία στην Ελλάδα του μεσοπολέμου οι Βενιζελικοί, όταν κυριαρχούσαν δεν το έκαναν μόνο γιατί είχαν ωραία επιχειρήματα. αλλά γιατί ήταν φανατισμένοι στα πιστεύω τους,  το ίδιο σκληροί και αδίστακτοι όσο και οι αντίπαλοι τους.

Δύσκολο θα μου πείτε για ανθρώπους με δημοκρατικά ιδεώδη και με πίστη στον ανθρωπισμό κλπ  κλπ. Ναι είναι, δύσκολο, όπως είναι και η ζωή άλλωστε. Όπως είπα και πιο πριν, στο κάτω κάτω, μπορούμε να επιλέξουμε και το να μην πολεμήσουμε…