Οι Ελίτ και η Καταστροφή της Ελλάδος

Του Άρη Παπαχρήστου

   Η κρίση δεν μας ήρθε ξαφνικά. Δεκαετίες τώρα την προετοιμάζαμε. Δεν δίναμε σημασία στα σημάδια.

   Σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, θα σήμαινε συναγερμό η ηγετική Ελίτ, πνευματική, επιχειρηματική ή πολιτική. Εδώ ακούστηκαν φωνές, αλλά μεμονωμένες φωνές. Δεν ακολουθήθηκαν από άλλους και η κεντρική πολιτική και δημοσιογραφική σκηνή τους απομόνωσε. Παράδειγμα: Στέφανος Μάνος και, πιο πρόσφατα, Ηλίας Μόσιαλος.

   Πού είναι λοιπόν οι Ελληνικές Ελίτ που θα καθοδηγήσουν τη χώρα;Το θέμα το έθεσαν θαυμάσια οι Γιάννης Μπουτάρης και Γιώργος Καμίνης σε πρόσφατη ομιλία τους.

  Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια οι Ελληνικές Ελίτ ασχολήθηκαν με το να περιχαρακώσουν την θέση τους και να την υπερασπισθούν από νεοεισερχόμενους,από το νέο αίμα. Η κατάσταση τους βόλευε.

Η Πολιτική Ελίτ

   Στην πολιτική Ελίτ, συνέχισαν και στην Μεταπολίτευση την βασική τους ενασχόληση: την περιφρούρηση της θέσης των οικογενειών τους.Βλέπουμε σήμερα ότι πολύ μεγάλο μέρος των πολιτικών της κεντρικής σκηνής ανήκουν σε οικογένειες που μας κυβερνούν δεκαετίες τώρα ή ακόμα και πάνω από αιώνα. Οι πρωθυπουργοί μας τα τελευταία χρόνια ήταν παιδιά, εγγόνια ή ανίψια άλλων πρωθυπουργών. Εξαιρέσεις υπήρξαν, όπως ο Σημίτης, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

   Σε λίγο θα κληθούμε να ψηφίσουμε και στα μεγάλα κόμματα θα υπάρχουν δεκάδες παιδιά πρώην βουλευτών ή υπουργών: Βαρβιτσιώτης, Ντόρα Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη κλπ. Επίσης, βλέπουμε να γίνεται εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ η Φώφη Γεννηματά με αποκλειστικό της προσόν τον πατέρα της.

   Απλά πράγματα: η πολιτική μας Ελίτ, μπορεί να έβλεπε το αδιέξοδο, όμως δεν βγήκε να ειδοποιήσει εγκαίρως διότι ήταν απασχολημένη να υπερασπίζεται τις οικογένειές της και να φροντίζει να μη μπαίνουν άξιοι πολιτικοί, που θα μπορούσαν να τους απειλήσουν, στο προσκήνιο.

Η Πνευματική Ελίτ

   Είναι χαρακτηριστικό ότι τα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως ήταν σαφώς πιο αναιμικά σε καλλιτεχνική και πνευματική παραγωγή από ό,τι η δεκαετία του 1960. Ακόμα ακούμε μουσική και τραγούδια εκείνης της εποχής (Χατζιδάκις,Θεοδωράκης, Ξαρχάκος) και βλέπουμε ταινίες εκείνης της δεκαετίας, μερικές από τις οποίες είχαν σαφή πολιτική άποψη («Υπάρχει και Φιλότιμο» με τον Υπουργό Μαυρογυαλούρο).

   Γιατί αυτό; Διότι οι πνευματικοί δημιουργοί και αυτοί σιγά σιγά απορροφήθηκαν από την λογική της αρπαχτής, του νέο-πλουτισμού, οπότε και αυτοί στρογγύλεψαν την δημιουργία τους. Η λογική του να βγάζεις όσο πιο πολλά χρήματα γίνεται, προϋποθέτει το μεγαλύτερο δυνατόν ακροατήριο. Άρα δεν πρέπει να δυσαρεστείς κανέναν.

  Στα Πανεπιστήμια, η πνευματική Ελίτ, παραδοσιακώς παραδομένη στην οικογενειοκρατία, είχε τώρα και μία άλλη σοβαρή ενασχόληση: την εξαργύρωση της θέσης και των τίτλων της. Καθηγητές της Ιατρικής βγάζανε λεφτά με το τσουβάλι στα ιδιωτικά τους ιατρεία. Πού να τους απασχολήσει μία πραγματική δημόσια υγεία ή η διδασκαλία; Η δημόσια υγεία έπρεπε να είναι δομημένη έτσι ώστε να σπρώχνει τα πλήθη στα ιατρεία τους.

   Καθηγητές της Νομικής είτε σαν νομικοί σύμβουλοι είτε σαν προσκεκλημένοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, κέρδιζαν πολλαπλάσια από τον μισθό τους στα Πανεπιστήμια. Αυτά τα βλέπανε σαν το αναγκαίο κακό για να έχουν τον τίτλο του καθηγητή.

   Καθηγητές των Πολυτεχνείων μας μελετούσαν και ξαναμελετούσαν τα ίδια δημόσια έργα, σε μία ατελείωτη φάμπρικα μελετών, ώστε να εξαντλούμε τα Ευρωπαϊκά κονδύλια στις μελέτες και όχι σε έργα.

   Ποιος από αυτούς να ασχοληθεί με το ότι η Παιδεία μας καταστρεφόταν; Για να έχουν το κεφάλι ήσυχο, οι σπουδές γινόντουσαν όλο και πιο εύκολες. Το κατ’ ευφημισμόν λεγόμενο «δημοκρατικό» 5 έγινε ο λαϊκός βαθμός και όλοι περνούσαν από το ένα έτος στο άλλο εύκολα. Κάποια στιγμή, δεν έφθανε ούτε αυτό. Η πνευματική Ελίτ ξεσηκωνόταν και αγωνιζόταν για να καταργηθεί η βάση του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ; Το πετύχανε και σήμερα σε πολλά ΑΕΙ εισάγονται μαθητές που έχουν απλώς μουτζουρώσει κάτι πάνω στην κόλλα των εξετάσεων…

Η Επιχειρηματική Ελίτ

   Είχαμε παλιότερα σημαντικούς επιχειρηματίες που είχαν βοηθήσει δραστικά στην άνοδο της Ελληνικής Οικονομίας: Σπουδαιότερος όλων ο Μποδοσάκης, αλλά και άλλοι όπως ο Ανδρεάδης, ο Δρακόπουλος και ο Αριστείδης Δασκαλόπουλος.

   Στη Μεταπολίτευση, ξεκινώντας από την προσωπική κόντρα του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Ανδρεάδη και την κρατικοποίηση των επιχειρήσεών του,φροντίσαμε ώστε οι περισσότεροι από αυτούς τους επιχειρηματίες να καταστραφούν.

   Το κενό το κάλυψαν κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, χωρίς παραγωγική νοοτροπία και με έκδηλη αδιαφορία για την πορεία της Πατρίδας μας.Πολλοί και γρήγορα ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να κάνουν γρήγορα κέρδη εισάγοντας τα ίδια προϊόντα αντί να συνεχίσουν να τα παράγουν εδώ. Πχ, ο Κοπελούζος, ενώ έφτιαχνε λεωφορεία και φορτηγά εδώ, αποφάσισε να τα εισάγει από την Ουγγαρία,σταματώντας την εγχώρια παραγωγή.

   Στον Επιχειρηματικό κόσμο επικράτησαν κρατικοδίαιτοι μεταπράτες που αντί να προσπαθούν να κερδίσουν μακροχρόνια με την παραγωγή,είδαν την ευκαιρία να πλουτίσουν εισάγοντας και πωλώντας στο Δημόσιο ή, άλλοι, ζώντας από την φοροδιαφυγή ή την παράνομη εκμετάλλευση κεφαλαίων Τραπεζών που έλεγχαν.

  Ο Επιχειρηματικός κόσμος, πλην λαμπρών εξαιρέσεων,αδιαφόρησε για τον μεσοπρόθεσμη πορεία της Ελληνικής Οικονομίας. Τα πάρτι και οι δεξιώσεις στο Μονακό και αλλού δεν τους άφηναν αρκετό χρόνο να σκεφθούν τι θα γίνει με την Πατρίδα τους. Εξ άλλου είχαν πάντα αρκετά κεφάλαια στο εξωτερικό για  να αντιμετωπίσουν μία δύσκολη κατάσταση.

Αδιέξοδο

   Η καταστροφή στην Ελλάδα ξεκίνησε με την διάλυση της Παιδείας. Παλιά, τα παιδιά των Ελίτ, μετά το σχολείο, σπουδάζανε στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο και κάνανε μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Η τρυφηλότητα και ο λαϊκισμός της Μεταπολίτευσης τους απέτρεψαν να πάρουν μέτρα όταν μία έξαλλη αριστερά κατέστρεφε τα ΑΕΙ. Απλούστατα, οι Ελίτ άφησαν τα ΑΕΙ στην τύχη τους και στέλνουν πια τα παιδιά τους κατ’ ευθείαν στο εξωτερικό. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει σωτηρία για τα Πανεπιστήμιά μας.

   Λογική συνέπεια ήταν η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Παιδεία να καταστραφούν, καθώς οι απόφοιτοι των ΑΕΙ της ήσσονος προσπαθείας και του «δημοκρατικού 5» άρχισαν να τις στελεχώνουν. Η πλειοψηφία των καθηγητών και δασκάλων αντιμετωπίζουν το επάγγελμά τους σαν ένα οποιοδήποτε άλλο, ίσως και χειρότερα. Τη λέξη λειτούργημα την θυμούνται μόνο όταν διεκδικούν αυξήσεις και λιγότερες ώρες εργασίας.

   Οι Ελίτ του τόπου αντιμετώπισαν την κατάσταση στέλνοντας τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, ή, μάλλον, σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία, τα οποία αντιστάθηκαν για μερικά χρόνια στην κατάρρευση. Μετά ήρθε και το IB, το διεθνές απολυτήριο λυκείου, που σε στέλνει κατ’ ευθείαν στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Στα λίγα αυτά ιδιωτικά σχολεία, βεβαίως. (Χαρακτηριστικό ότι επειδή το IB το υποστηρίξανε όλες οι Ελίτ, νομοθετήθηκε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, σε αντίθεση πχ με τα παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων. Όμως, το IB είναι παράρτημα ξένου οργανισμού.)

  Οι Ελίτ περιχαρακώνανε τις θέσεις τους ακόμα περισσότερο και απομακρυνόντουσαν από τον Ελληνικό λαό, όχι μόνο πνευματικώς αλλά και χωροταξικώς. Ζουν σε συγκεκριμένες περιοχές στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κάνουν όλοι μαζί διακοπές στην Μύκονο και Αράχωβα, όταν είναι στην Ελλάδα.

   Για να συνεχίσουν να ζουν όμορφα στα γκέτο τους, οι Ελίτ μοιράζανε όλο και πιο πολλά φιλοδωρήματα στον λαό. Όταν σταμάτησαν να έχουν την δυνατότητα να τυπώνουν χρήμα, δανειζόντουσαν απ’ έξω. Τα πάρτι στα σκάφη ή την Μύκονο, όπου συμμετείχαν εκτός από τον Λαζόπουλο και σχεδόν όλη η πολιτική ηγεσία, δεν τους επέτρεπαν να αντιληφθούν το αδιέξοδο.

  Έως ότου έσκασε η βόμβα στα χέρια του Καραμανλή του μικρού.Ξαφνιάστηκαν. Δεν το περιμένανε. Η πολιτική, η πνευματική και η επιχειρηματική μας Ελίτ είχε πλήρως αποτύχει στο ρόλο της: να βλέπει μπροστά και να καθοδηγεί τον λαό.

  Τώρα ο λαός μας είναι σε πλήρες αδιέξοδο: Δεν έχει πρότυπα να πιστέψει και να ακολουθήσει. Δεν εμπιστεύεται τις Ελίτ. Βλέπει ότι ακόμα τα μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα αγωνίζονται να κρατήσουν τα προνόμιά τους και να συνεχισθεί το πάρτι.

  Υπάρχουν αρκετοί πια στην Ελίτ που καταλαβαίνουν ότι το πάρτι τέλειωσε. Όμως, η πίεση δεν είναι αρκετά μεγάλη ακόμα, η καταστροφή δεν είναι ακόμα τόσο μεγάλη για όλους, ώστε να αναγκασθούν όσοι το καταλαβαίνουν να συνεργασθούν για να σώσουμε την Πατρίδα.

Ο Καρκίνος

Του Άρη Παπαχρήστου

Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα θαύμα οργάνωσης και πειθαρχίας. Χιλιάδες δισεκατομμύρια κύτταρα (κάποιοι λένε 100 τρισεκατομμύρια) ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν σε μια θαυμαστή αλληλεγγύη και πειθαρχία.

Άλλα κύτταρα έχουν διάρκεια ζωής όσο ό ίδιος ο άνθρωπος (πχ νευρικά στον εγκέφαλο) και άλλα, όπως στο δέρμα, πολλαπλασιάζονται και πεθαίνουν συνεχώς. Το κάθε κύτταρο έχει μία συγκεκριμένη αποστολή και λειτουργία, η οποία δεν αλλάζει.

Το σώμα μας μπορεί να είναι μία αξιοθαύμαστη κοινωνία κυττάρων, αλλά δεν είναι καθόλου δημοκρατική. Δεν θα μπορούσε εξ άλλου. Με τέτοιον τεράστιο πληθυσμό κυττάρων, αν το καθένα μπορούσε να έχει πλήρη αυτοβουλία και αυτενέργεια, το σώμα μας θα κατέρρεε αμέσως.

Γι αυτό, μία μεγάλη ομάδα κυττάρων, που είναι γνωστά συλλογικώς ως λευκά αιμοσφαίρια, παίζουν τον ρόλο της αστυνομίας τριγυρνώντας συνεχώς παντού. Μόλις εντοπίσουν ένα κύτταρο το οποίο έχει αρχίσει να δυσλειτουργεί ή να πολλαπλασιάζεται χωρίς εντολή, αμέσως το αναγκάζουν να αυτοκτονήσει (απόπτωση) ή του επιτίθενται και το καταστρέφουν.

Κάθε τόσο, μικρές ομάδες αναρχικών και απείθαρχων κυττάρων πολλαπλασιάζονται ατάκτως και δημιουργούν μικρά γρουμπούλια. Προφανώς, η αστυνομία του σώματός μας, τα λευκά αιμοσφαίρια έχουν αποτύχει να σκοτώσουν αυτά τα κύτταρα. Χωρίς όμως, αιμοφόρα αγγεία, αυτά τα γρουμπούλια δεν μπορούν να μεγαλώσουν πάνω από κάποιο μέγεθος, ας πούμε ενός ρεβιθιού.  

Πολύ σπάνια, κάποιο από αυτά τα γρουμπούλια των απείθαρχων κυττάρων αποκτά την δυνατότητα να δημιουργεί αιμοφόρα αγγεία. Τότε, αυτή η ομάδα μπορεί να μεγαλώσει πολύ και δημιουργεί έναν καρκινικό όγκο.

Αυτή  η ομάδα κυττάρων του καρκινικού όγκου πλέον δεν υπακούει στους κανόνες του σώματός μας, αλλά στους κανόνες της ομάδας. Όσο αυτά τα κύτταρα υπακούουν στους κανόνες της ομάδας, ο καρκινικός όγκος μεγαλώνει, αλλά παραμένει ένας και ενιαίος. Ένας τέτοιος όγκος μπορεί να κάνει ζημιά, αλλά δεν σκοτώνει απαραιτήτως τον άνθρωπο.

Πολλές φορές, όμως, τα ήδη απείθαρχα καρκινικά κύτταρα σταματούν να υπακούουν ακόμα και στους κανόνες της ομάδας τους και πολλαπλασιάζονται τελείως αναρχικά. Καθώς μάλιστα, ο αρχικός όγκος δεν έχει αρκετό χώρο για αυτά, αποσπώνται και αρχίζουν να μεταναστεύουν αλλού. Αυτές οι μεταστάσεις των καρκινικών κυττάρων σκοτώνουν τον άνθρωπο και μαζί του και τα ίδια τα καρκινικά κύτταρα.

Βλέπετε, τα αναρχικά και απείθαρχα καρκινικά κύτταρα είναι τελείως κοντόθωρα. Δεν βλέπουν ούτε το δικό τους κακό που αναπόφευκτα έρχεται από τις δικές τους ενέργειες.

Όπως, το ανθρώπινο σώμα είναι μία κοινωνία κυττάρων, έτσι και τα έθνη είναι κοινωνίες ανθρώπων. Για να μπορέσουν τα έθνη να ευδοκιμήσουν και να αναπτυχθούν απαιτούν την ίδια πειθαρχία και συνεργασία όπως τα κύτταρα του οργανισμού μας.

Όπως σε μερικούς ανθρώπους αναπτύσσονται καρκινικοί όγκοι όταν αρχίσουν κάποια κύτταρα να μη υπακούουν στους κανόνες και, ταυτοχρόνως, τα λευκά αιμοσφαίρια αποτυγχάνουν να τα εξουδετερώσουν, έτσι και σε μερικά έθνη, όταν καταρρέει η έννομη τάξη, η Δικαιοσύνη και η συνεργασία μεταξύ των πολιτών, αναπτύσσονται ομάδες συμφερόντων ή συμμορίες που το μόνο που κοιτούν είναι το δικό τους συμφέρον.

Αυτές οι ομάδες συμφερόντων αποδεικνύονται πάντα τελείως κοντόθωρες στην αναζήτηση του οφέλους τους. Δεν σκέπτονται την ευημερία και ανάπτυξη του έθνους, αλλά μόνο τα στενά συμφέροντα της ομάδας τους.

Αυτή η κοντόθωρη προσέγγιση της πραγματικότητας κάνει αυτές τις ομάδες να μοιάζουν πάρα πολύ με τα κύτταρα του μεταστατικού καρκίνου: κυνηγώντας αποκλειστικώς τα δικά τους συμφέροντα, απαρεγκλίτως, καταστρέφουν την κοινωνία, το έθνος, όπως τα μεταστατικά καρκινικά κύτταρα σκοτώνουν τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πώς μπορούμε να προλάβουμε την καταστροφή του έθνους από αυτές τις ομάδες συμφερόντων; Μα με τον ίδιο τρόπο που το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζει τον καρκίνο: αντιμετωπίζοντας αυστηρώς την απειθαρχία και την ανομία όσο αυτές οι ομάδες είναι μικρές.

Στην Ελλάδα, αυτό δεν μπόρεσε να το κάνει η Μεταπολίτευση. Δεν μπόρεσε να επιβάλει τον νόμο και να εξουδετερώσει αυτές τις ομάδες στην αρχή. Τώρα πια έχουν κάνει μετάσταση παντού. Όπως, ο ασθενής καταρρέει με προϊούσα ταχύτητα όσο εξαπλώνονται οι μεταστατικοί καρκίνοι, έτσι σήμερα παρακολουθούμε την Ελληνική Πολιτεία να καταρρέει με αυξανόμενη ταχύτητα.

Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Μόνοι μας τίποτε, όπως ο οργανισμός του ανθρώπου με καρκίνο δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Τώρα, αυτό που μπορούμε να ελπίζουμε είναι η εξωτερική επέμβαση να εξασθενίσει τις ομάδες συμφερόντων, τις συμμορίες, τόσο ώστε να μπορέσει να επέμβει τα όργανα της έννομης τάξης και να τις αφανίσουν. Μα, ακριβώς αυτό προσπαθούν οι γιατροί στον ασθενή με καρκίνο: να εξουδετερώσουν αρκετά τον καρκίνο. Τα τελευταία, όμως, καρκινικά κύτταρα, μόνο ο ίδιος ο οργανισμός με τα λευκά αιμοσφαίρια μπορεί να τα εξουδετερώσει.

Ναι, είναι απαραίτητη η βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων μας, αλλά αν εμείς δεν μπορέσουμε να επιβάλλουμε την έννομη τάξη και την συνεργασία μεταξύ όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, δεν πρόκειται να έχουμε μέλλον. Ο καρκίνος θα έχει νικήσει…

Συνεχίζουν τα Καραγκιοζιλίκια!

Του Άρη Παπαχρήστου

Τελικώς, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει νοοτροπία, σκέψεις ή στόχους το πολιτικο-συνδικαλιστικό κατεστημένο!

Αφού μας έφθασαν στην καταστροφή, ενισχύοντας ό,τι χειρότερο και ό,τι πιο σάπιο είχε η Ελληνική κοινωνία, επί 30 μήνες τώρα, το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να κοροϊδέψουν όλους, Έλληνες και ξένους, ώστε τα πράγματα να αλλάξουν όσο λιγότερο γίνεται!

Αφορμή για το άρθρο παίρνω από τη σημερινή είδηση: τη στιγμή που προσπαθούμε να ανοίξουμε όλα τα επαγγέλματα, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας προσπαθεί να κλείσει το επάγγελμα του … λιμενεργάτη! Θέλει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των λιμενεργατών να συντάσσουν έναν κλειστό κατάλογο λιμενεργατών από τον οποίον να είναι υποχρεωμένες να προσλαμβάνουν ακόμα και οι ιδιωτικές εταιρείες!

Μόλις άρχισε το λιμάνι του Πειραιά να βλέπει δραματική αύξηση της κινήσεώς του και να δίνει δουλειά σε τόσους Έλληνες και να φέρνει τόσο συνάλλαγμα στη χώρα, η ίδια πολιτικο-συνδικαλιστική συμμορία προσπαθεί να τα καταστρέψει όλα!

Μια μέρα πριν γίναμε μάρτυρες των προσπαθειών του Κουτρουμάνη να κοροϊδέψει την Τρόικα, καταργώντας μεν την Εργατική Εστία και τον ΟΕΚ, αλλά εντάσσοντας το προσωπικό και τα αντικείμενά τους στον ΟΑΕΔ.

Εδώ πρέπει να εξηγήσουμε πιο λεπτομερώς τι συμβαίνει και γιατί η Τρόικα ζήτησε την κατάργηση της Εργατικής Εστίας:

Όλοι οι εργαζόμενοι υπόκεινται σε μία υποχρεωτική εισφορά 1,35% υπέρ των δύο αυτών οργανισμών. Οι εργοδότες πλήρωναν άλλο ένα 1,10%. Από αυτό το 2,45% (περίπου 25€ για έναν μικτό μισθό 1.000€), το 25% το καρπωνόταν η ΓΣΕΕ, αποκτώντας έτσι σχεδόν 40.000.000€ τον χρόνο.

Έχοντας σταθερά έσοδα που δεν εξαρτώνταν από τους εργαζόμενους, η ΓΣΕΕ επιτρέπει στον εαυτό της πολυτελή συνέδρια και μισθό στους ηγέτες της που οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν μπορούν να φαντασθούν! Επίσης, αποσπάσθηκε πλήρως από τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, τα συμφέροντα των οποίων έπαψε να εκπροσωπεί, εκπροσωπώντας μόνο τα συμφέροντα του συνδικαλιστικού κατεστημένου.

Αυτό είναι μία μεγάλη ανωμαλία, που συμφέρει την συμμορία συνδικαλιστών και πολιτικών και τους επέτρεψε να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στον ιδιωτικό τομέα και τους εργαζόμενους, προστατεύοντας τα δικά τους συμφέροντα.

Αυτό θέλησε να διορθώσει η Τρόικα, αλλά η συμμορία με καραγκιοζιλίκια προσπαθεί να τα ανατρέψει… Βλέπετε, όλους αυτούς τους 30 μήνες αυτό κάνει. Βγάζουν μπροστά την Τρόικα σαν μπαμπούλα και κάνουν τα δικά τους σε βάρος μας!

Η Τρόικα στην συνέντευξή της στις 11.02.2011 προσπάθησε να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση. Τόνισε ότι δεν είναι δυνατόν όλο το βάρος να πέφτει στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και ζήτησε αποκρατικοποιήσεις 50 δισεκατομμυρίων!

Τι έκανε η Κυβέρνηση και όλη η συμμορία; Ξεσήκωσαν αντίσταση στους ξένους. Έβγαιναν όλοι και τόνιζαν ότι η περιουσία του Ελληνικού λαού δεν πουλιέται! Προσπάθησαν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια ξυπνώντας πατριωτικά συναισθήματα.

Βεβαίως, απαγόρεψαν, όπως θα θυμάστε, στην Τρόικα να δίνει συνεντεύξεις, για να μη τους ξεσκεπάζει!

Γιατί το έκαναν αυτό; Διότι θέλουν αυτοί να νέμονται και να κερδίζουν από τους διάφορους οργανισμούς που η Τρόικα τους ζητούσε να αποκρατικοποιήσουν! Δεν ενδιαφέρει τη συμμορία των πολιτικών και συνδικαλιστών το πώς θα ζήσουν οι Έλληνες με τους κομμένους μισθούς και συντάξεις και την ψηλή φορολογία, αρκεί αυτοί να έχουν τα τσιφλίκια τους και να κερδίζουν!

Θυμάστε για τι ποσό έγινε η τελευταία μεγάλη μείωση των συντάξεων; Για 325 εκατομμύρια. Η Τρόικα είχε ζητήσει αποκρατικοποιήσεις 50 δισεκατομμυρίων που η συμμορία δεν έχει αφήσει να προχωρήσουν!

Όλο το πολιτικο-συνδικαλιστικό κατεστημένο συνεχίζει ακάθεκτο! Μη σας ξεγελούν διάφορες μικρές υποχωρήσεις προς την λογική, που κάνει. Είναι ό,τι λιγότερο μπορεί.

Η μόνη λύση είναι η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ! Ανατροπή με το μόνο δημοκρατικό μέσο που έχουμε: την ψήφο μας στις εκλογές.

Με λένε ΕΛΛΑΔΑ...

Της Ελίνας Δούκα

Με λένε ΕΛΛΑΔΑ...

Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν.
Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.
Με λίγα λόγια.

Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου. Ήμουν πτωχή πλην τίμια. Πολεμούσα για να μεγαλώσω. Πολεμούσα για τους Βαλκανικούς. Πολεμούσα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία. Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω. Πολεμούσα στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν. Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.

Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου. Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια. Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη. Η Χούντα. Το ΠΑΣΟΚ. Τα λαμόγια στην εξουσία. Το ''Τσοβόλα δώσ' τα όλα'' .Ο Κοσκωτάς. Οι κοριοί. Το χρηματιστήριο του '99. Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή. Μαζί και οι ''παπαγάλοι''. Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα. Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά. Οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι λαϊκιστές στην εξουσία. Πράσινοι και μπλε. Διορίστε. Διορίστε. Χώστε. Φάτε.

Με ξεσκίσανε φιλαράκι. Οι συνδικαλιστές. Οι ληστοτραπεζίτες. Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια. Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ. Οι υπουργοί και οι μίζες. Η Siemens. O Τσουκάτος. O Σημίτης. O Καραμανλής. Ο Τζέφρι. Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή. Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17 Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. 

Είμαι μία βιασμένη. Τρομοκρατημένη. Μου κλωτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά. Με έχουν κάνει σκουπίδι. Με κράζουν οι Γερμανοί. Με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης. Ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας δήλωσε "μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα". Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι διότι εγώ έγινα η πιο βρωμιάρα απ' όλους. 

Είναι να τρελαίνεσαι. 
Είναι να παραληρείς.

Θα σου έγραφα κι άλλα. Είχα πολλά να σου πω αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για εμένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ. 

Έχω τα ωραιότερα στήθη που είναι σαν νησιά. Τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες. Τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά. Αλλά δε με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρώμικη. Με βίασαν όλοι. 

Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή. Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας. 

Τι να σου λέω άλλο φίλε.

Είμαι εξουθενωμένη..!!!!!
Θα δώσω μια όμως και θα σηκωθώ.
ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΜΟΝΟΟΟ!!!!!!!

Όταν η κλεπτοκρατία απειλεί με πατριωτικές κορόνες...

Του Κώστα Στούπα:

Πριν λίγες μέρες ήταν οι δηλώσεις Σόιμπλε, για το άκαιρο των πρόωρων εκλογών που σήκωσαν κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της χώρας.

Μετά ήταν η δήλωση του Γιούνκερ πως αν από τις εκλογές προκύψει κυβέρνηση με αποχωρήσεις από τις συμφωνίες, θα αποχωρήσουμε και εμείς. Κι αυτό θεωρήθηκε παρέμβαση στα εσωτερικά μας, σαν να μην είναι αυτονόητη εξέλιξη.

Οι σύλλογοι των γιατρών και των φαρμακοποιών θεωρούν πως οι παρεμβάσεις με τις οποίες η τρόικα μειώνει την φαρμακευτική δαπάνη πλήττουν την υγεία του λαού... Ενώ δεν μιλούν καθόλου για τα υπερκέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και τις Πόρσε και τα ακίνητα που αποκτώνται με φορολογικές δηλώσεις πείνας από πλήθος μελών τους... Τα λοιπά συνδικάτα του "λαού" λαλίστατα περί παντός άλλου, εδώ κωφεύουν.

Οι εφοριακοί, αφού εμπόδισαν τις εξετάσεις για την πρόσληψη 1.000 νέων εφοριακών που θα συστήσουν υπηρεσία καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, χθες απειλούσαν να κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία αν τολμήσει να στείλει 160 εφοριακούς να βοηθήσουν στην αναδιοργάνωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Αλήθεια ποιος και γιατί έχει συμφέρον από τη συνέχιση της διάλυσης και της διαφθοράς;

Όλες οι παραπάνω αντιδράσεις είναι "πασπαλισμένες" πάντα με λόγια κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ακραιφνούς πατριωτισμού.

Αυτό που πιστεύω είναι πως κάποιοι μας δουλεύουν, στην προσπάθεια να διατηρήσουν το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που απειλείται από τις βίαιες προσαρμογές στα ευρωπαϊκά δεδομένα που απαιτεί η συνέχιση της παρουσίας μας στο ευρώ. 

Φαίνεται ευκρινώς πως η δραχμή και τα προτερήματά της χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι, από τη μερίδα του συστήματος που λυμαίνεται τη χώρα. Δεν είναι πάνω από 400-500.000 άνθρωποι αυτοί που συγκροτούν τον πυρήνα της κλεπτοκρατίας. Φυσικά υπάρχουν και οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" που παρέχουν ιδεολογικό άλλοθι. 

Όταν στήθηκε το μεταπολεμικό κράτος ο πυρήνας αυτός ήταν μικρότερος, αλλά είχε πάνω κάτω, τηρουμένων των αναλογιών, τα ίδια χαρακτηριστικά.

«Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθεί είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται περίπου από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομήχανους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώρα και οι οποίοι εκ συστήματος και αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτο της χώρας, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τις ΗΠΑ.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι υπονόμευαν την προσπάθεια της κυβερνήσεως χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονται δια την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τα απώλειας που απαιτούσε η νίκη, και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρηματά των εις τράπεζας της Νέας Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας».

Είναι απόσπασμα από την ανταπόκριση του Τζόζεφ Χάρισον απεσταλμένου της Κρίστιαν Σαϊανς Μόνιτορ που αναδημοσίευσε το Βήμα της 6 Απριλίου του 1950...

Νομίζετε πως οι σύμμαχοι πρώτη φορά επιβάλλουν λιτότητα στην Ελλάδα. Ιδού τι επισημαίνει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του από τον Εμφύλιο στη Χούντα.

«Στις 20 Μαϊου του ιδίου χρόνου ξεκίνησε μεγάλη απεργία των δημοσίων υπαλλήλων με αίτημα της αύξηση των μισθών. Οι αμερικάνοι που επιστατούσαν την κυβέρνηση ελέω του εγχειρήματος της οικονομικής ανόρθωσης μέσω του σχεδίου Μάρσαλ, απαγόρευσαν στην κυβέρνηση να δώσει αυξήσεις για τον κίνδυνο της αναζωπύρωσης του πληθωρισμού».

...Ο Τζον Κένυ υπαρχηγός του Οργανισμού Αμοιβαίας Ασφάλειας (Σχεδίου Μαρσαλ) που έφτασε στην Αθήνα στις αρχές Απριλίου του 1952 δήλωσε, κατά το Βήμα της 5 Απριλίου, πως «πρωταρχικό για την Ελλάδα είναι να συνεχιστεί η αντιπληθωριστική πολιτική».

Οι ευεργετικές συνέπειες της αντιπληθωριστικής πολιτικής ήταν η αποκατάσταση της νομισματικής σταθερότητας, ο περιορισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, η περιστολή της χρυσοφιλίας και η μείωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.

Αν σας φαίνονται πρωτάκουστες επεμβάσεις στα εσωτερικά οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων σήμερα, δείτε τις παρακάτω: «Οι αμερικάνοι πιστεύουν ότι είναι ουσιώδες να υπάρχει κυβερνητική σταθερότης και συνέχεια κατά την κρίσιμη περίοδο της ανασυγκροτήσεως. Έχουν τον δισταγμό πως μια κυβερνητική κρίσις ή νέαι εκλογαί θα δημιουργήσουν συνθήκας αστάθειας, αι οποίοι θα εμποδίσουν ή θα καθυστερήσουν σοβαρώς την αμερικανικήν βοήθειαν προς την Ελλάδα». Τάδε έλεγαν οι Μάιηνορ και Πόρτερ επιτετραμμένος και επικεφαλής της αμερικάνικης οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα.

Όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ελληνικής ιστορίας, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη χώρα.

Τις αρχές της δεκαετίας του ’50 οι αμερικάνοι πάσχιζαν, με μέσο πίεσης τη βοήθεια, να στήσουν ένα κράτος που να λειτουργεί με στοιχειώδεις κανόνες δικαίου και θα στηρίζεται σε μια υγιή οικονομία, όχι από αλτρουισμό, αλλά γιατί ήταν προς το συμφέρον τους η Ελλάδα να αποτελεί ένα υγιή πυλώνα της οικονομικής και αμυντικής ζώνης τους απέναντι στο παραπέτασμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν με κοινό νόμισμα και εντός αυτού την Ελλάδα με τις ιδιορρυθμίες της ελίτ που κυβερνά τον τόπο. Έχουν δυο επιλογές. Είτε να προσαρμόσουν την Ελλάδα στα ευρωπαϊκά δεδομένα, είτε να την εξοστρακίσουν. Η ευρωζώνη δεν είναι ΝΑΤΟ είναι κάτι περισσότερο.

Είναι φανερό γιατί η κλεπτοκρατική ελίτ της χώρας δίνει τη ύστατη μάχη επιβίωσης...

Kώστας Στούπας 

.capital.

Το παρόν αναδημοσιεύεται από το blog "Λόγια Σταράτα"

Ανοησία και διαφθορά: Μίγμα εκρηκτικό

Του Φώτη Σαραντόπουλου

Πιο εκρηκτικό και από τις Μολότωφ των γνωστών αγνώστων ...

Ως πότε θα ανεχόμαστε την αυτοκαταστροφή;

Ως πότε θα ξεχνάμε τα αυτονόητα και τις απλές αλήθεις και αξίες;

Ας το πάρουμε από την αρχή: 

Και για να μην πάμε αιώνες πίσω, ας αρχίσουμε από το 1974.

Τότε που με το Καραμανλής ή Τανκς του Μίκη Θεοδωράκη η Ελλάδα έδωσε 54% στον Καραμανλή.

Για να ξεκινήσει ένα περίεργο κατασκεύασμα κράτους και Δημοκρατίας, που αντί να φέρει πρόοδο έφερε το ρουσφέτι, τους κομματάρχες, τα αυθαίρετα και τον κρατισμό, σε μία αντιπαράθεση με μία ηττημένη αριστερά που στηριγμένη σε μία θεωρία που ακόμη εξαπλωνόταν κέρδισε τη νεολαία και τις καρδιές, όχι με τη θεωρία, αλλά με απλά συνθήματα που μιλούσαν στην καρδιά, με το τραγούδι και την τέχνη και με παραποίηση της ιστορίας που οι αντίπαλοί της ποτέ δεν τόλμησαν να γράψουν, γιατί τι να έγραφαν; Στο πώς στηρίχτηκαν σε δοσίλογους για να σώσουν τη δική τους ανικανότητα για αντιπαράθεση;

Ήρωας ο Μανώλης Γλέζος, αλλά γιατί; Επειδή κατέβασε μία σημαία;

Ισχυρός ο συμβολισμός αλλά ο Χίτλερ δεν πτοήθηκε. Αντίθετα, όταν μπήκε στον πόλεμο η χώρα με την ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, το τέλος ήτσν δεδομένο.

Ο Χίτλερ νικήθηκε από μία οικονομία που έφτιαχνε το 1944 100.000 αεροπλάνα και 50.000 τανκς το χρόνο.

Συγκρίνετέ τα με τα 2.500 αεροπλάνα και τα 3.000 τανκς που είχε η θεωρούμενη πανίσχυρη Γερμανία το 1941.

Ποιοι είναι οι ήρωες και οι δημιουργοί της Ελλάδας, της χώρας των ηρώων και των περασμένων μεγαλείων;

Πού είναι ο Έλληνας Έντισον, ο Έλληνας Φορντ, ο Έλληνας Παστέρ, ο Έλληνας Αινστάιν, ο Έλληνας Φλέμιγκ; 

Οι πρόγονοι του Ροκφέλερ είχαν μεγαλύτερο πλούτο από τον Πετρόμπεη;

Συγχωρείστε με για την αναδρομή στο παρελθόν, αλλά κάποτε πρέπει να πούμε μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Ξαναπάω στην σύχρονη ιστορία μας, και φθάνω στο 1981. Τότε που δώσαμε 48% στον Αντρέα, πιστεύοντας ότι θα χτυπόυσε το "κράτος της δεξιάς" δηλαδή το ρουσφέτι και θα ότι θα έδινε την "Ελλάδα στους Ελληνες".

Και αυτός, με την στήριξή μας, έφερε το ρουσφέτι και στο περίπτερο, και μας είπε για τους αδερφούς μας τους Άραβες, τον Καντάφι και τον Αραφάτ.

Ποιον Καντάφι; Μα αυτόν που πρόσφατα υποστήριζαν ακόμη και οι ακροδεξιοί (!!!) στην Ελλάδα, ίσως επειδή κάτι τους θύμιζε αυτό το "Συνταγματάρχης". Και τους έκανε να ξεχνάνε το Λόκερμπι, το Ακίλε Μάουρο, την στήριξη της τρομοκρατίας. Αλλά τι σημασία είχαν αυτά; Τα αυθαίρετο και ο διορισμός μετρούσαν περισσότερο.

Και από κοντά σε αυτά, μία νέα αστική τάξη, 100% κρατικοδίαιτη, για να καταλήξουμε σε 20 άτομα, πολιτικούς και νεόπλουτους, που έκαναν ότι ήθελαν.

Και έπεσε το ΠΑΣΟΚ το 1989, πνιγμένο στα σκάνδαλα, για να ξαναπέσει το 2004 πάλι πνιγμένο στα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Ο Μένιος έγινε Άκης, τα πάμπερς έγιναν μίζες, τα Ίμια μία παρένθεση, και ερχόταν στην εξουσία μία δεξιά που ντρεπόταν να πει τι πίστευε και έφτιαχνε αγάλματα στον Άη Στράτη.

Και κάπου εκεί μπλέχτηκαν και ξεχάστηκαν και οι ιδεολογίες, οι αδέξιοι δεξιοί συναλλάσσονταν απ' ευθείας με τους μη άριστους αριστερούς, το ΚΚΕ περνούσε στον αριστερισμό προσπαθώντας να ξεπεράσει την πτώση του τείχους, και η "μεταρρυθμιστική" αριστερά άλλαζε πρόσωπα. Από ΚΚΕ Εσωτ., γινόταν Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, η Λιάνη από "παιδί της Νέας Δημοκρατίας" γινόταν βουλευτίνα του ΚΚΕ, ο Μίκης βουλευτής της ΝΔ, η Δαμανάκη πήγαινε από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό για να καταλήξει στο ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Ανδρουλάκη αλλά και τον Μάνο, οι Δικαστικοί και οι Βουλευτές έδιναν αυξήσεις κάθε τόσο στον εαυτό τους, οι δρόμοι κλείνανε από 30-40 διαδηλωτές, οι συνδικαλιστές έγιναν ΣυνδικαΛΗΣΤΕΣ, με μονιμότητα, SAAB, αλλά και υπερωρίες (!!!) και βαρειά και ανθυγιεινά (!!!), οι υπάλληλοι της Βουλής έπαιρναν 18 μισθούς για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Και άνοιξαν και τα δάνεια ατους ιδιώτες, χάρη στην ΕΟΚ και στο ευρώ, και από τα θαλασσοδάνεια της Πειραϊκής Πατραϊκής και τα βιοτεχνικά του ΕΟΜΜΕΧ, μάθαμε και τα κεφάλαια κίνησης, αλλά και τα καταναλωτικά, τα στεγαστικά,, τις κάρτες και τα διακοποδάνεια.

Και εκεί που κάποιοι φώναζαν "καλύτερα παπάκι παρά το Μητσοτάκη", ξέχασαν το όνειρο για LADA 1200 και ΦΙΑΤ 127, και περάσαμε στα 1400άρια και μετά στα 1800, στα 2000, και τελικά στα Grand Cherokee και στα Cayenne.

Και το Autobianchi για τα πλουσιόπαιδα, έγινε αρχικά Honda CRX και MAZDA MX-5, για να καταλήξει σε ΤΟΥΟΤΑ ΜR-2, BMW Z-4 και Porsche Boxster.

Γιατί όχι; Το δίτροχο με την καρότσα έγινε τρακτέρ που έκλεινε εθνικές οδούς, το Datsun έγινε 4Χ4, οι "Μπέμπες" και τα "Μερτσεντέ" γέμισαν τα πάρκινγκ των σκυλάδικων.

Ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης εκσυγχρονίστηκαν, έγιναν Κόκοτας και Χρηστάκης και μετά Άντζελα και Ρέμμος. 

Εκσυγχρονισμός. Eurovision, Μεγάλος αερφός, X-Factor.

Μόνο που την ίδια ώρα οι άλλοι έφτιαχναν δορυφόρους και πυραύλους και ο "αιώνιος εχθρός" γινόταν 16η οικονομία του κόσμου, όσο εμείς ανοίγαμε μπαράκια και καφετέριες. Η Kωνσταντινούπολη γινόταν μεγαλούπολη με 20.000.000 κατοίκους και Grand Prix, οι Τούρκοι συναρμολογούσαν F-16 και τώρα σχεδιάζουν πυραύλους, τανκς, ραντάρ, έγιναν και εξαγωγείς όπλων, όσο εμείς ασχολιόμασταν αρχικά με το 7:10 και αργότερα διαλύαμε ΠΥΡΚΑΛ, ΕΑΒ, ΕΒΟ, ΕΛΒΟ, ΚΕΑ κλπ.

Τα παιδιά μας, τα απολίτικα παιδιά μας, έψαχναν για μια θέση στο δημόσιο ή σερβιτόροι σε μπαράκια και καφετέριες, ή έφευγαν στο εξωτερικό.

Στα χωράφια και στα εργοστάσια δούλευαν μετανάστες και δεν θα ξεχάσω μια μέρα του 1993, που χίονιζε, και 3 εργάτες της ΕΥΔΑΠ τα έπιναν σε ένα καφενείο στο Νέο Ψυχικό. Το κρύο βλέπετε. Αλλά επειδή έπρεπε να γίνει και η δουλειά, είχαν δώσει 2.000 δραχμές σε έναν Αλβανό, να την κάνει αυτός.

Είπα για χωράφια και θυμήθηκα τις εποχές που θάβαμε τα πορτοκάλια και τα ροδάκινα, τότε που πριν ανθίσουν τα δέντρα οι αγρότες ρωτούσαν να μάθουν τις τιμές της απόσυρσης. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι Αλβανοί, οπότε ποιος να τα μαζέψει από τα δέντρα. Περίμενες να πέσουν μόνα τους, τα πήγαινες στην απόσυρση και πληρωνόσουν.

Μετά ήρθαν οι μετανάστες αλλά και τα ΜΟΠ και οι επιδοτήσεις, και όσοι Έλληνες δεν μπήκαν στο Δημόσιο έγιναν "νέοι επιχειρηματίες", "άνεργοι επιχειρηματίες", έκαναν "αγροτικούς συνεταιρισμούς" με "παραδοσιακά προϊόντα" (γλυκά του κουταλιού, μαλλί της γριάς ...).

Θυμάμαι μια διαφήμιση στην τηλεόραση για ένα φυτοφάρμακο. 3 αγρότες σε ένα καφενείο, οι δύο παίζουν τάβλι και ο τρίτος χαζεύει, "με γονάτισε η μουχρίτσα" λέει ο ένας, "με διάλυσε το τετράνυχο" έλεγε ο άλλος, και δώστου να βαράνε τα πούλια στο τάβλι και ο τρίτος να χαζεύει ...

Και δώστου φυτοφάρμακα μέχρι να πάθουμε όλοι καρκίνο.Αλλά "λεφτά υπήρχαν" και έτσι τη γλυτώσαμε. Και κόψαμε τη φέτα, το κασέρι και το κεφαλοτύρι, μάθαμε το μπρι, την παρμεζάνα, το ένταμ και την μοτσαρέλα και γλυτώσαμε ...

Ο κυριακάτικος κόκκορας έγινε καθημερινό μοσχαράκι, μέχρι που ήρθαν οι τρελές αγελάδες και το γυρίσαμε στο χοιρινό και τη γαλοπούλα.  Και επειδή γίναμε και υπέρβαροι, μάθαμε και τον τόνο, τη χοληστερίνη και τις στερόλες.

Γίναμε και γκουρμέ, το λάχανο έγινε ρόκα - παρμεζάνα, το ψωμοτύρι έγινε πίτσα, η μακαρανάδα με σάλτσα έγινε Ναπολιτέν, τα μακαρόνια με κιμά έγιναν Μπολονέζ και τελικά πέννες και λιγκουίνι με φούγκι πορτσίνι ...

Κα μάθαμε και το Καζίνο στο Λουτράκι αλλά και το Χρηματιστήριο. Που κατά τη γνώμη μας έπρεπε μόνο να ανεβαίνει, και αν κάποτε γκρεμιζόταν έφταιγε η Κυβέρνηση που μας έφαγε τα λεφτά ...

Όχι ρε κορόιδα, δεν σας τα έφαγε κανείς. Εσείς δεν καταλάβατε ότι καλύτερα να μένατε στο καφενείο με τον Θανάση, που είχε και ουζάκι, ή έστω στο Καζίνο που κερνούσε και καφέ και ποτό. Κρεμιόσασταν στα κάγκελα όλο αγωνία, πριν βγει το Ίντερνετ και κρεμαστείτε στις οθόνες, πριν ο σαράφης γίνει "χρηματιστής" και "αντικρυστης" και μετά "Σύμβουλος Επενδύσεων", τότε που γέμισαν οι γειτονιές από ΕΛΔΕ και ΕΕΔΕ και χρηματιστηριακά γραφεία. Κάθε ασφαλιστής και κάθε πρώην τοκογλύφος γινόταν "χρηματιστής".

Και επειδή λεφτά υπήρχαν, ανοίγατε κι ένα μαγαζάκι στη γυναίκα σας, να είναι απασχολημένη όσο βγαίνατε με τη γκόμενα, και δεν σας πείραζε που τα νοίκια ήταν αστρονομικά, που η Ελλάδα είχε πιο πολλά μαγαζιά από τη Γερμανία.

Όλοι ευχαριστημένοι ήταν.

Και η πολιτική; Τι γινόταν στην πολιτική;

Ποιος ασχολιόταν με αυτή; Αν κάποιοι Υπουργοί και βουλευτές ξεφτιλίζονταν, τους μαυρίζαμε και βγάζαμε άλλους.

Και όταν ξεφτιλίζνταν κι αυτοί, βγάζαμε τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, όποιον μας φαινόταν χορτάτος ή απολίτικος.

Μέχρι που κάθε χρόνο βγάζαμε και πιο ανίκανους, για να φτάσουμε στο Γιωργάκη και στον Αντωνάκη και το 2009 και το 2010 που είναι έργο και των δυο τους.

Περιμένετε να σας πω για το μνημόνιο;

Ποιο μνημόνιο βρε παιδιά; Αυτό μας έφταιξε;

Οι Έλληνες ξεχνάμε εύκολα. Ή θυμόμαστε όσα μας συμφέρουν.

Και ότι στραβό γίνεται πάντα φταίνε οι άλλοι.

Σφαζόμαστε μεταξύ μας στον εμφύλιο, μας βάλανε οι ξένοι ...

Ναι ρε, οι ξένοι φώναζαν "θάνατος - θάνατος" στο Λαϊκο Δικαστήριο. Οι ξένοι δίκαζαν στο Στρατοδιεκίο ...

Ξένος ο Ελασίτης, ξένος κι ο Ταγαματασφαλίτης ...

Οι ξένοι μας υποχρέωσαν να γεμίσουμε καφετέριες και να κλείσουμε τα εργοστάσια.

Ξένοι φέρανε τους λαθρομετανάστες, όχι εμείς που αφήσαμε όλες τις δουλειές σ' αυτούς. Τις βρωμοδουλειές δηλαδή, γιατί τις καλές, το Δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα τα κρατήσαμε για εμάς. Και τις Φιλιπιννέζες και τις Βουλγάρες και τις Ουκρανές, ξένοι τις φέρανε, αυτοί μας πάντρεψαν με το ζόρι, αυτοί ψήφισαν στη Βουλή να παίρνουν τη σύνταξη του παππού ...

Ποτέ μου δεν συμπάθησα την υποκρισία ... τη θεωρούσα χειρότερη και από τη διαφθορά. Η διαφθορά με το  νόμο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η υποκρισία; Αυτή είναι ανίκητη, όπως και η βλακία ...

Πάντα φταίει κάποιος άλλος. Χάνει η ομάδα, φταίει ο διατητής. Δανειζόμαστε φταίνε οι άλλοι που μας δάνειζαν. Αυτοί μας υποχρέωναν να κάνουμε ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις, αυτοί υποχρέωναν το κράτος να πλαστογραφεί τις στατιστικές.

"Πήρα δάνειο γιατί με πίεζε ο υπάλληλος της Τράπεζας".

Όχι φίλε, μου, μόνος σου μπήκες μέσα στην Τράπεζα. Και σου άρεσε το ψέμμα που σου είπε "μη σε νοιάζει, ούτε θα καταλάβεις πότε θα το ξοφλήσεις". Και το χαιρόσουν να κυκλοφορείς με πορτοφόλι γεμάτο κάρτες.

Και τώρα τι γίνεται;

Τώρα ψάχνουμε να βρούμε λύσεις, αλλά λύσεις χωρίς δουλειά και κόπο.

- Δεν έχουμε λεφτά, το γυρνάμε στη δραχμή και κοβομε όσες θέλουμε

- Δεν παράγουμε τίποτα, γεμάτο πετρέλαιο το υπέδαφος, θα γίνουμε εμίρηδες

- Θα φορολογήσουμε τα λεφτά που βγήκαν στο εξωτερικό

Και τι φοβόμαστε;

- Θα έρθουν οι ξένοι και θα τα πάρουν όλα.

Πώς, αμέ; Δεν είδατε; Ουρά κάνουν οι επενδυτές. Ο Χρυσοχοΐδης μποιράζει χαρτάκια με νούμερα για προτεραιότητα, για να μη συνωστίζονται.

- Θα χάσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία

Από ποιους, από τους Γερμανούς Εφοριακούς;

Εκεί κρίνεται η κυριαρχία; Στο να κρατάει τη θέση το λαμόγιο που είναι Έλληνας, ή στο να μαζεύονται οι φόροι και να έχει καύσιμα ο στόλος;

Και η τελευταία μας ανακάλυψη.

Που με φοβίζει πιο πολύ από όλες, γιατί δεν την ακούω από ανθρώπους που δεν ξέρουν και τα επιχειρηματά τους ανατρέπονται ευκολα.

Με φοβίζει γιατί την ακούω από ανθρώπους που υποτίθεται ότι ξέρουν, ότι καταλαβαίνουν.

Η Ελλάδα, λένε, κινδυνεύει σήμερα από τους αντιευρωπαϊστές. Το επόμενο βήμα θα είναι να μας πουν να στηρίξουμε τον Γιωργάκη, τον Βαγγελάκη, τον Λοβέρδο, τον Χρυσοχοϊδη, αλλά και τον Αντωνάκη και τους δικούς του λεβέντες.

Όχι φίλοι μου. 

Ο αντιμνημονιακός δεν είναι εχθρός μου.

Και ξέρετε γιατί; Γαιτί αυτός κατα βάθος στηρίζει τα ίδια πράγματα που στηρίζει και η Μέρκελ. Να δουλέψει θέλει και αυτός. Να ζήσει αξιοπρεπώς θέλει. Να μεγαλώσει τα παιδιά του σε μία χώρα με νόμους.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα στηρίξει τα λαμόγια και το πελατειακό τους κράτος, αυτό που έβριζε ο Βέλγος πρώην Πρωθυπουργός, αλλά και ο κάθε Έλληνας.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα μου πει να στηρίζξουμε τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη, κλείνοντας τα μάτια στη διαφθορά.

Η διαφθορά, αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Και η υποκρισία.

Αυτή κατέστρεψε την Ελλάδα. Όχι οι μνημονιακοί ούτε οι αντιμνημονιακοί. Όχι οι Ευρωπαϊστές ούτε οι αντιευρωπαϊστές. Όχι οι οπαδοί του ευρώ ούτε οι οπαδοί της δραχμής.

Η διαφθορά και η υποκρισία. Και η ανοησία ...

Οι αλήθειες της δραχμής: Μια απάντηση στον Κ. Βαξεβάνη

Του Σωτήρη Κατσέλου

Είναι περιττό να θέσουμε ίσως από μια άποψη, το πόσο σοβαρή και επώδυνη είναι η κρίση η οποία ζούμε. Επίσης είναι δύσκολο πραγματικά να οριοθετήσεις σε πιο βαθμό αυτή προήλθε από εμάς ή από τις παθογένειες του διεθνούς συστήματος. 

Επιπροσθέτως οφείλουμε να σημειώσουμε πως ένα πρόβλημα, εξόχως οικονομικής φύσεως, είναι σίγουρα αρκετά δύσκολο εξ ορισμού να αναλυθεί εύκολα στις πλατιές μάζες, πολλώ δε όταν συχνά και οι οικονομολόγοι μεταξύ τους δεν συμφωνούν σε πολλές επιμέρους παραμέτρους.

Η περιπλοκότητα του «ελληνικού προβλήματος» δίνει δυστυχώς χώρο, σε απλοποιητικές ερμηνείες, αφορισμούς και λαϊκιστικές στρατηγικές. Από την φύση του σε ένα περίπλοκο θέμα, μειονεκτεί εκείνος, που προσπαθεί να το εξηγήσει αναλυτικά, σε σχέση με αυτόν που το ισοπεδώνει με έναν γενικό αφορισμό.

Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν έχουμε δει να βγαίνουν οι απίστευτες ανακρίβειες και καταγγελίες ενώ έχουμε δει και σχεδόν αδιανόητες συμμαχίες μεταξύ ετερόκλητων πολιτικών χώρων, που συχνά έχουν σαν κοινό στοιχείο την φοβικότητα στην Ευρώπη και στην Δύση γενικότερα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μια ρητορική που αρχίζει να κερδίζει έδαφος είναι αυτή της «επιστροφής στην δραχμή» ως μιας νέας μαγικής λύσης για την κρίση την οποία ζούμε. Η γενική θεωρία πάει λίγο ως πολύ ως εξής: «Θα γυρίσουμε στην δραχμή θα αντιμετωπίσουμε κάποιες λίγες δυσκολίες στην αρχή και μετά , θα αναλάβουμε πάλι την ανταγωνιστικότητα τα μας και όλα πάλι καλά, βουρ στα μπουζούκια!»

Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της λογικής θεωρώ ότι μπορούμε να θέσουμε το τελευταίο άρθρο του Βαξεβάνη "Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα" http://www.koutipandoras.gr/?p=15367 .

Όσο και αν εκτιμώ σαν ρεπόρτερ τον Βαξεβάνη, συχνά έχω αντιρρήσεις ως προς την αρθρογραφία του και αυτό το άρθρο τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό άγγιξε κάποιες ευαίσθητες «χορδές». Θα κάνω λοιπόν και εγώ την κριτική μου σε αυτό.

Ξεκινόντας λοιπόν ο Βαξεβάνης λέει ότι εκφράζει την άποψη του ως μη ειδικός, αλλά από εκεί και πέρα μιλάει για την τεράστια βιβλιογραφία πάνω στην οποία βασίζεται και στην 25χρονή του εμπειρία. Κάπου εκεί λοιπόν εξαφανίζεται και η όποια μετριοφροσύνη του αρθρογράφου.

Στην πρώτη λοιπόν ενότητα αφού απορεί με τον φόβο που εμπνέει σε πολλούς η επιστροφή στην δραχμή, μας καθησηχάζει και μας εξηγεί ότι δεν έχουμε δα και τίποτα να φοβόμαστε, ξεκινάει αναλύοντας πως η Ευρώπη «δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό»

Σίγουρα η Ευρώπη δεν έχει φτάσει την ενότητα των ΗΠΑ, θέλουμε μερικές δεκάδες χρόνια ως την πολιτική ένωση ακόμα, αλλά από πού προκύπτει ότι οι αποφάσεις είναι αποτέλεσμα μόνο των ισχυρότερων κρατών; Στο ευρωκοινοβούλιο οι ψήφοι και η δομή του, επιτρέπουν σχεδόν σε όλες τις χώρες να έχουν σημαντική παρουσία, Η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη παρουσία από ότι η Σουηδία ας πούμε, ενώ και η Ισπανία και η Πολωνία έχουν όσους ψήφους σχεδόν έχει και η Γερμανία! Και ναι μεν έχουν μεγάλη οικονομική ισχύ οι χώρες που ανέφερε, αλλά τόσα χρόνια δις Ευρώ έχουν κατευθυνθεί στην νότια Ευρώπη ως κοινοτικά κονδύλια, με μεγαλύτερο αποδέκτη αυτών την ίδια την Ελλάδα! Κάτι χάνω εδώ νομίζω.

Στην συνέχεια όμως ο Βαξεβάνης κάνει πραγματικά άλματα λογικής, λέει ναι ότι οι πολιτικοί μας είχαν την ευκαιρία φθηνής χρηματοδότησης αλλά αυτοί προτίμησαν να δανείζονται και λογικά: «γιατί να παράγει αν κάποιος μπορεί να δανειστεί!» Σίγουρα αυτή η άποψη μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι επιχείρημα, αλλά ας πάμε παρακάτω. Ο Βαξεβάνης ισχυρίζεται ότι η διαφθορά πολλαπλασιάστηκε εντός Ευρώ, εξαιτίας λίγο ως πολύ, των κακών Γερμανών που εκπαίδευσαν τους «ιθαγενείς» σε αυτήν. Πέρα από το ότι μια τέτοια θέση θα χρειαζόταν άμεσες παραπομπές με στατιστικά στοιχεία, πραγματικά δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι οι Έλληνες ήταν την δεκαετία του 80 ή του 90 άγιοι και το ευρώ τους εκμαύλισε! Ακόμα και έτσι όμως όλες οι δαπάνες της διαφθοράς έχουν υπολογιστεί και με τις πιο ακραίες μετρήσεις δεν ξεπερνούν το 5% του χρέους μας. Οκ λοιπόν ας μας χαρίσουν αυτό το 5% αν ικανοποιεί αυτό τον Βαξεβάνη.

Παρακάτω όμως θέτει το μέγα ερώτημα, «Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα;» Εδώ ένα ερώτημα έχω. Τόση βιβλιογραφία ο κ Βαξεβάνης και τόσα χρόνια εμπειρίας δεν τον βοήθησαν να διακρίνει ότι η οικονομική κρίση της Ιρλανδίας είναι ολοκληρωτικώς και παντελώς διαφορετικής φύσης από αυτήν της Ελληνικής; Η Ιρλανδική κρίση προήλθε από τον ιδιωτικό τομέα και τις τράπεζες με τις τοξικές τους επενδύσεις και όχι από τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Η δε κρίση της Ισπανίας ανέκυψε ως domino effect εξαιτίας της αστάθειας που προκάλεσε η Ελληνική κρίση στις διεθνείς αγορές, η οποία άρχισε να χτυπάει όλα τα πιο αδύναμα κράτη της ευρωζώνης. Όμως και πάλι, η οικονομία της Ισπανίας ήταν χειρότερη πριν ή μετά το Ευρώ (μην το ψάχνετε, πριν ήταν!)

Στην επόμενη παράγραφο ο Βαξεβάνης λέει ότι και άλλες χώρες σκέφτονται την έξοδο τους από το νόμισμα. Ναι σαφώς, με πρώτη πρώτη την Γερμανία. Όμως, μόνο εγώ βλέπω την τεράστια διαφορά που υπάρχει μεταξύ της συνολικής διάλυσης ενός νομίσματος με την έξοδο αποκλειστικά και μόνο μιας χώρας;

Στο επόμενο κεφάλαιο αφού ο Βαξεβάνης προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον όρο «χρεοκοπία» και να τον αντικαταστήσει με αυτόν της «στάσης πληρωμών» προχωράει σε μια ιδιαίτερα περίεργη θέση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να απειλούσε με χρεοκοπία όταν οι τράπεζες της Ευρώπης είχαν άνοιγμα 200 δις και γράφει και το ακόλουθο: «Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανία». 

Να κάνω εγώ φυσικά την ερώτηση: Ήθελε η Ελλάδα να καταστρέψει την Ευρώπη; Πήραμε εμείς συνολικά την απόφαση ότι για τα χρέη μας που σαν λαός κάναμε, θα πρέπει να την πληρώσουν άλλοι; Τότε γιατί να μη εισβάλαμε π.χ. στην Αλβανία και στα Σκόπια να μας δώσουν αυτοί τα λεφτά που χρειαζόμαστε. Ας μην κρυβόμαστε, η ηθική βαρύτητα της παραπάνω πρότασης είναι ακριβώς η ίδια. Βασίζεται στην θέση ότι μας ανάγκασαν να δανειστούμε άρα πρέπει να τους τιμωρήσουμε. Φυσικά ούτε θα μπορούσα να φανταστώ τι συνέπειες θα είχε για την χώρα μας μια τέτοια τυχοδιωκτική απόφαση. Μην ξεχνάμε ότι τελικά οι Ευρωπαίοι μας βοηθούν σε αυτό το κομμάτι με ένα γενναίο «κούρεμα» του χρέους και στο ενδιάμεσο μέσω του μνημονίου μας δανείζουν τα λεφτά που χρειαζόμαστε για να πληρώνουμε τους μικρότερους έστω, μισθούς και συντάξεις (αλήθεια, πως θα γίνονταν αυτό με τον «τσαμπουκά»;)

Και πάμε τώρα στο δια ταύτα του άρθρου, όπου ο Βαξεβάνης υποστηρίζει ότι η δραχμή θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε την χαμένη μας ανταγωνιστικότητα καθώς θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (τηλέφωνα αυτοκίνητα κλπ). Τι να πιάσει κανείς πρώτο και τι δεύτερο σε αυτήν την φράση πραγματικά. Από πού προκύπτει ότι τα είδη πρώτης ανάγκης θα φτηνύνουν, όταν η παραγωγική μας δυνατότητα δεν επαρκεί ούτε για να καλύψει μέρος των αναγκών μας, ενώ και όση υπάρχει, άνευ φθηνού πετρελαίου είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι θα μπορεί να αυξηθεί. Ταυτόχρονα βέβαια θα αυξηθεί και το κόστος των φαρμάκων, μηχανημάτων και ότι άλλου εισαγάγει η Ελλάδα. Ήδη αυτήν την στιγμή με το μνημόνιο και την «εσωτερική υποτίμηση» οι εισαγωγές έχουν μειωθεί δραστικά και έχουν αυξηθεί οι εξαγωγές, χωρίς το σοκ μια πλήρης διάλυσης της οικονομίας και του παραγωγικού μας ιστού. Δεν θα κάτσω καν να σχολιάσω την γελοία απαξίωση των οικονομολόγων και πολιτικών που είναι εναντίον της εξόδου, θεωρώ ότι απλώς του ξέφυγε αυτό το σημείο.

Παρακάτω βέβαια το θέμα γίνεται λίγο αστείο καθώς μιλάει για την ανάγκη στήριξης των τραπεζών υπό το νέο καθεστώς, δηλαδή θα φάμε όλο αυτό το σοκ της δραχμής για να καταλήξουμε πάλι να στηρίξουμε τις τράπεζες (αλήθεια με ποιον τρόπο ακριβώς;).

Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με το κομμάτι της αναπόφευκτης χρεοκοπίας κατά τον Βαξεβάνη η οποία και για μένα είναι πιθανή, όχι εξαιτίας όμως τόσο του μνημονίου αλλά λόγω της μη εφαρμογής αυτού. Θα σημειώσω μόνο ότι είτε Αγγλικό είτε Ελληνικό δίκαιο, άπαξ και η χώρα κηρύξει παύση πληρωμών λίγη αξία έχει.

Θα σταθώ όμως στο χοντροκομμένο παράδειγμα της Αργεντινής, παρά το ότι έχουν γραφτεί τόνοι άρθρων που εξηγούν ότι οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την Ελλάδα είναι άστοχος, είναι προφανές ότι η τεράστια βιβλιογραφία του Βαξεβάνη δεν τα περιείχε αυτά! Πολύ συνοπτικά θα αναφέρω λοιπόν ότι η οικονομία της Αργεντινής ήταν πολλαπλώς πιο παραγωγική από την δικιά μας και με πολύ πιο μεγαλύτερο ορυκτό πλούτο, το δε έλλειμμα της ήταν πολύ μικρότερο (5%), ενώ οι διεθνείς συγκυρίες την βοήθησαν πάρα πολύ στις εξαγωγές . Παρόλα αυτά της πήρε περίπου 10 χρόνια να φτάσει στο σημείο που ήταν προ της χρεοκοπίας. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να μπούμε καν σε αυτήν την διαδικασία;!

Στο κεφάλαιο του με την Γερμανία που είναι γεμάτο υποθέσεις δεν θα εισέλθω σε αναλυτικό σχολιασμό, αφού ούτε ο κύριος Βαξεβάνης καταλήγει ουσιαστικά σε κάποιο συμπέρασμα, αλλά σκορπάει σκέψεις από εδώ και από εκεί. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τι από όλα αυτά που λέει σε αυτό το κεφάλαιο θα ήταν καλύτερο επί δραχμής. Ό,τι αναφέρει ως πιθανό σενάριο, θα εξυπηρετούσε πολύ περισσότερο τους Γερμανούς αν εμείς είχαμε δραχμή, εκεί που θα μας αγόραζαν με ένα κομμάτι ψωμί θα κάνουν την δουλειά τους με ψίχουλα!

Στην επόμενη ενότητα ο κος Βαξεβάνης μπαίνει στην κλασσική αντιμνημονιακή ρητορική που τόσες φορές έχει ουσιαστικά συζητηθεί. Ξεχνάει ότι η ύφεση είχε ξεκινήσει ήδη πολύ νωρίτερα και ότι ουσιαστικά το μνημόνιο ήταν όντως η μοναδική εναλλακτική που υπήρχε εκείνη την στιγμή, εκτός και αν γινόμασταν οι Ταλιμπάν της Ευρώπης όπως πρότεινε προηγουμένως (και στην οποία περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν μάλλον πολύ χειρότερες).

Παρά το ότι είναι γενική αλήθεια ότι επί της πράξης το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε και κυρίως δεν εφαρμόστηκε το αναπτυξιακό του κομμάτι (απελευθερώσεις κλπ) ο Βαξεβάνης το κατηγορεί για αποτυχία! Παραβλέπει βέβαια ότι το μνημόνιο δεν έμπαινε στις λεπτομέρειες για το οποίο το κατηγορεί. Στις επιμέρους πολιτικές τα λάθη ήταν καθαρά των ντόπιων πολιτικών που αντί για μείωση των δαπανών, επέλεξαν την ανάλγητη οριζόντια φορολόγηση. Καμία συντεχνία, κανένας σχεδόν από την ντόπια ελίτ δεν συμμετείχε επί της ουσίας με το μερίδιο του στην κρίση. Όλοι αυτοί όμως καλύφθηκαν πίσω από την δαιμονοποίηση του μνημονίου ώστε να μείνουν ουσιαστικά ανέγγιχτοι.

Η όλη αντίληψη της ανάλυσης του συγκεκριμένου κεφαλαίου είναι ουσιαστικά της λογικής, ότι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να μας έδιναν λεφτά (πολλά από αυτά) να μην πληρώναμε τα χρέη μας και να συνεχίζαμε να ζούμε όμορφα και ωραία όπως πριν. Η αλήθεια είναι ότι και εμένα θα μου άρεσε αυτό το σενάριο πάρα πολύ!

Η τελευταία ενότητα με την οποία κλείνει το άρθρο, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα πολιτικού συμψηφισμού που τόσο αρέσκονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Όλοι οι πολιτικοί μας είναι κακοί άρα αυτό που μας ζητούν είναι κακό. Ενώ ενέχουμε και κάποια ψήγματα συνωμοσίας, τα οποία είναι αρκετά πιασάρικα.

Τέλος κατηγορεί γενικά τις αγορές απορώντας αν είχαν σε ένα μέρος του κόσμου θετικό αποτέλεσμα για το κοινωνικό σύνολο. Φυσικά η απάντηση σε αυτό, είναι σε πάρα πολλές!

Μου αρέσει πάντως το κλείσιμο για τον χρυσοπληρωμένο υπάλληλο του ΟΣΕ. Σωστά! Μόνο που όσοι κατηγορούν το μνημόνιο όπως ανάφερα και παραπάνω κλαίγονταν για τα δικαιώματα αυτού ακριβώς του υπάλληλου ενώ ποιούσαν την νύσσα όταν στο ίδιο διάστημα, ο ιδιωτικός τομέας σφάδαζε. Ενδιαφέρουσα υιοθέτηση επιχειρήματος της άλλης πλευράς και αντιστροφή αυτού!

Επί της ουσίας λοιπόν όλο το άρθρο βασίζεται σε απλοποιήσεις και διαστρεβλώσεις που θα μπορούσε κάποιος να τις διασταυρώσει με ένα απλό ψάξιμο στο google, πράγμα που με κάνει να ανησυχώ λίγο για τις βιβλιογραφικές αναζητήσεις του κου Βαξεβάνη. Η όλη λογική πάλι βασίζεται στον αθώο λαό που τον παγίδευσαν οι κακοί ξένοι και ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο οποίος καμία ευθύνη δεν έχει για ότι του συνέβη. Δεν απέχει πολύ από την άποψη του μισαλλόδοξου και εξαιρετικά ανακριβούς mythmedary, «debtocracy».

Η όλη ροή του άρθρου έχει τεράστια χάσματα λογικής τα οποία ουσιαστικά καλύπτονται από την «αυθεντία» του κου Βαξεβάνη που έθεσε στην αρχή ως δεδομένη, το κακό είναι ότι πολλοί θα αποδεχτούν τα παραπάνω, όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση που κάποιος λέει βολικές αλήθειες και κάνει εύκολους συμψηφισμούς. Για ότι αξίζει, ελπίζω αυτή η κριτική να προβληματίσει τουλάχιστον ορισμένους...