Οι αλήθειες της δραχμής: Μια απάντηση στον Κ. Βαξεβάνη

Του Σωτήρη Κατσέλου

Είναι περιττό να θέσουμε ίσως από μια άποψη, το πόσο σοβαρή και επώδυνη είναι η κρίση η οποία ζούμε. Επίσης είναι δύσκολο πραγματικά να οριοθετήσεις σε πιο βαθμό αυτή προήλθε από εμάς ή από τις παθογένειες του διεθνούς συστήματος. 

Επιπροσθέτως οφείλουμε να σημειώσουμε πως ένα πρόβλημα, εξόχως οικονομικής φύσεως, είναι σίγουρα αρκετά δύσκολο εξ ορισμού να αναλυθεί εύκολα στις πλατιές μάζες, πολλώ δε όταν συχνά και οι οικονομολόγοι μεταξύ τους δεν συμφωνούν σε πολλές επιμέρους παραμέτρους.

Η περιπλοκότητα του «ελληνικού προβλήματος» δίνει δυστυχώς χώρο, σε απλοποιητικές ερμηνείες, αφορισμούς και λαϊκιστικές στρατηγικές. Από την φύση του σε ένα περίπλοκο θέμα, μειονεκτεί εκείνος, που προσπαθεί να το εξηγήσει αναλυτικά, σε σχέση με αυτόν που το ισοπεδώνει με έναν γενικό αφορισμό.

Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν έχουμε δει να βγαίνουν οι απίστευτες ανακρίβειες και καταγγελίες ενώ έχουμε δει και σχεδόν αδιανόητες συμμαχίες μεταξύ ετερόκλητων πολιτικών χώρων, που συχνά έχουν σαν κοινό στοιχείο την φοβικότητα στην Ευρώπη και στην Δύση γενικότερα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μια ρητορική που αρχίζει να κερδίζει έδαφος είναι αυτή της «επιστροφής στην δραχμή» ως μιας νέας μαγικής λύσης για την κρίση την οποία ζούμε. Η γενική θεωρία πάει λίγο ως πολύ ως εξής: «Θα γυρίσουμε στην δραχμή θα αντιμετωπίσουμε κάποιες λίγες δυσκολίες στην αρχή και μετά , θα αναλάβουμε πάλι την ανταγωνιστικότητα τα μας και όλα πάλι καλά, βουρ στα μπουζούκια!»

Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της λογικής θεωρώ ότι μπορούμε να θέσουμε το τελευταίο άρθρο του Βαξεβάνη "Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα" http://www.koutipandoras.gr/?p=15367 .

Όσο και αν εκτιμώ σαν ρεπόρτερ τον Βαξεβάνη, συχνά έχω αντιρρήσεις ως προς την αρθρογραφία του και αυτό το άρθρο τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό άγγιξε κάποιες ευαίσθητες «χορδές». Θα κάνω λοιπόν και εγώ την κριτική μου σε αυτό.

Ξεκινόντας λοιπόν ο Βαξεβάνης λέει ότι εκφράζει την άποψη του ως μη ειδικός, αλλά από εκεί και πέρα μιλάει για την τεράστια βιβλιογραφία πάνω στην οποία βασίζεται και στην 25χρονή του εμπειρία. Κάπου εκεί λοιπόν εξαφανίζεται και η όποια μετριοφροσύνη του αρθρογράφου.

Στην πρώτη λοιπόν ενότητα αφού απορεί με τον φόβο που εμπνέει σε πολλούς η επιστροφή στην δραχμή, μας καθησηχάζει και μας εξηγεί ότι δεν έχουμε δα και τίποτα να φοβόμαστε, ξεκινάει αναλύοντας πως η Ευρώπη «δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό»

Σίγουρα η Ευρώπη δεν έχει φτάσει την ενότητα των ΗΠΑ, θέλουμε μερικές δεκάδες χρόνια ως την πολιτική ένωση ακόμα, αλλά από πού προκύπτει ότι οι αποφάσεις είναι αποτέλεσμα μόνο των ισχυρότερων κρατών; Στο ευρωκοινοβούλιο οι ψήφοι και η δομή του, επιτρέπουν σχεδόν σε όλες τις χώρες να έχουν σημαντική παρουσία, Η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη παρουσία από ότι η Σουηδία ας πούμε, ενώ και η Ισπανία και η Πολωνία έχουν όσους ψήφους σχεδόν έχει και η Γερμανία! Και ναι μεν έχουν μεγάλη οικονομική ισχύ οι χώρες που ανέφερε, αλλά τόσα χρόνια δις Ευρώ έχουν κατευθυνθεί στην νότια Ευρώπη ως κοινοτικά κονδύλια, με μεγαλύτερο αποδέκτη αυτών την ίδια την Ελλάδα! Κάτι χάνω εδώ νομίζω.

Στην συνέχεια όμως ο Βαξεβάνης κάνει πραγματικά άλματα λογικής, λέει ναι ότι οι πολιτικοί μας είχαν την ευκαιρία φθηνής χρηματοδότησης αλλά αυτοί προτίμησαν να δανείζονται και λογικά: «γιατί να παράγει αν κάποιος μπορεί να δανειστεί!» Σίγουρα αυτή η άποψη μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι επιχείρημα, αλλά ας πάμε παρακάτω. Ο Βαξεβάνης ισχυρίζεται ότι η διαφθορά πολλαπλασιάστηκε εντός Ευρώ, εξαιτίας λίγο ως πολύ, των κακών Γερμανών που εκπαίδευσαν τους «ιθαγενείς» σε αυτήν. Πέρα από το ότι μια τέτοια θέση θα χρειαζόταν άμεσες παραπομπές με στατιστικά στοιχεία, πραγματικά δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι οι Έλληνες ήταν την δεκαετία του 80 ή του 90 άγιοι και το ευρώ τους εκμαύλισε! Ακόμα και έτσι όμως όλες οι δαπάνες της διαφθοράς έχουν υπολογιστεί και με τις πιο ακραίες μετρήσεις δεν ξεπερνούν το 5% του χρέους μας. Οκ λοιπόν ας μας χαρίσουν αυτό το 5% αν ικανοποιεί αυτό τον Βαξεβάνη.

Παρακάτω όμως θέτει το μέγα ερώτημα, «Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα;» Εδώ ένα ερώτημα έχω. Τόση βιβλιογραφία ο κ Βαξεβάνης και τόσα χρόνια εμπειρίας δεν τον βοήθησαν να διακρίνει ότι η οικονομική κρίση της Ιρλανδίας είναι ολοκληρωτικώς και παντελώς διαφορετικής φύσης από αυτήν της Ελληνικής; Η Ιρλανδική κρίση προήλθε από τον ιδιωτικό τομέα και τις τράπεζες με τις τοξικές τους επενδύσεις και όχι από τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Η δε κρίση της Ισπανίας ανέκυψε ως domino effect εξαιτίας της αστάθειας που προκάλεσε η Ελληνική κρίση στις διεθνείς αγορές, η οποία άρχισε να χτυπάει όλα τα πιο αδύναμα κράτη της ευρωζώνης. Όμως και πάλι, η οικονομία της Ισπανίας ήταν χειρότερη πριν ή μετά το Ευρώ (μην το ψάχνετε, πριν ήταν!)

Στην επόμενη παράγραφο ο Βαξεβάνης λέει ότι και άλλες χώρες σκέφτονται την έξοδο τους από το νόμισμα. Ναι σαφώς, με πρώτη πρώτη την Γερμανία. Όμως, μόνο εγώ βλέπω την τεράστια διαφορά που υπάρχει μεταξύ της συνολικής διάλυσης ενός νομίσματος με την έξοδο αποκλειστικά και μόνο μιας χώρας;

Στο επόμενο κεφάλαιο αφού ο Βαξεβάνης προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον όρο «χρεοκοπία» και να τον αντικαταστήσει με αυτόν της «στάσης πληρωμών» προχωράει σε μια ιδιαίτερα περίεργη θέση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να απειλούσε με χρεοκοπία όταν οι τράπεζες της Ευρώπης είχαν άνοιγμα 200 δις και γράφει και το ακόλουθο: «Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανία». 

Να κάνω εγώ φυσικά την ερώτηση: Ήθελε η Ελλάδα να καταστρέψει την Ευρώπη; Πήραμε εμείς συνολικά την απόφαση ότι για τα χρέη μας που σαν λαός κάναμε, θα πρέπει να την πληρώσουν άλλοι; Τότε γιατί να μη εισβάλαμε π.χ. στην Αλβανία και στα Σκόπια να μας δώσουν αυτοί τα λεφτά που χρειαζόμαστε. Ας μην κρυβόμαστε, η ηθική βαρύτητα της παραπάνω πρότασης είναι ακριβώς η ίδια. Βασίζεται στην θέση ότι μας ανάγκασαν να δανειστούμε άρα πρέπει να τους τιμωρήσουμε. Φυσικά ούτε θα μπορούσα να φανταστώ τι συνέπειες θα είχε για την χώρα μας μια τέτοια τυχοδιωκτική απόφαση. Μην ξεχνάμε ότι τελικά οι Ευρωπαίοι μας βοηθούν σε αυτό το κομμάτι με ένα γενναίο «κούρεμα» του χρέους και στο ενδιάμεσο μέσω του μνημονίου μας δανείζουν τα λεφτά που χρειαζόμαστε για να πληρώνουμε τους μικρότερους έστω, μισθούς και συντάξεις (αλήθεια, πως θα γίνονταν αυτό με τον «τσαμπουκά»;)

Και πάμε τώρα στο δια ταύτα του άρθρου, όπου ο Βαξεβάνης υποστηρίζει ότι η δραχμή θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε την χαμένη μας ανταγωνιστικότητα καθώς θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (τηλέφωνα αυτοκίνητα κλπ). Τι να πιάσει κανείς πρώτο και τι δεύτερο σε αυτήν την φράση πραγματικά. Από πού προκύπτει ότι τα είδη πρώτης ανάγκης θα φτηνύνουν, όταν η παραγωγική μας δυνατότητα δεν επαρκεί ούτε για να καλύψει μέρος των αναγκών μας, ενώ και όση υπάρχει, άνευ φθηνού πετρελαίου είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι θα μπορεί να αυξηθεί. Ταυτόχρονα βέβαια θα αυξηθεί και το κόστος των φαρμάκων, μηχανημάτων και ότι άλλου εισαγάγει η Ελλάδα. Ήδη αυτήν την στιγμή με το μνημόνιο και την «εσωτερική υποτίμηση» οι εισαγωγές έχουν μειωθεί δραστικά και έχουν αυξηθεί οι εξαγωγές, χωρίς το σοκ μια πλήρης διάλυσης της οικονομίας και του παραγωγικού μας ιστού. Δεν θα κάτσω καν να σχολιάσω την γελοία απαξίωση των οικονομολόγων και πολιτικών που είναι εναντίον της εξόδου, θεωρώ ότι απλώς του ξέφυγε αυτό το σημείο.

Παρακάτω βέβαια το θέμα γίνεται λίγο αστείο καθώς μιλάει για την ανάγκη στήριξης των τραπεζών υπό το νέο καθεστώς, δηλαδή θα φάμε όλο αυτό το σοκ της δραχμής για να καταλήξουμε πάλι να στηρίξουμε τις τράπεζες (αλήθεια με ποιον τρόπο ακριβώς;).

Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με το κομμάτι της αναπόφευκτης χρεοκοπίας κατά τον Βαξεβάνη η οποία και για μένα είναι πιθανή, όχι εξαιτίας όμως τόσο του μνημονίου αλλά λόγω της μη εφαρμογής αυτού. Θα σημειώσω μόνο ότι είτε Αγγλικό είτε Ελληνικό δίκαιο, άπαξ και η χώρα κηρύξει παύση πληρωμών λίγη αξία έχει.

Θα σταθώ όμως στο χοντροκομμένο παράδειγμα της Αργεντινής, παρά το ότι έχουν γραφτεί τόνοι άρθρων που εξηγούν ότι οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την Ελλάδα είναι άστοχος, είναι προφανές ότι η τεράστια βιβλιογραφία του Βαξεβάνη δεν τα περιείχε αυτά! Πολύ συνοπτικά θα αναφέρω λοιπόν ότι η οικονομία της Αργεντινής ήταν πολλαπλώς πιο παραγωγική από την δικιά μας και με πολύ πιο μεγαλύτερο ορυκτό πλούτο, το δε έλλειμμα της ήταν πολύ μικρότερο (5%), ενώ οι διεθνείς συγκυρίες την βοήθησαν πάρα πολύ στις εξαγωγές . Παρόλα αυτά της πήρε περίπου 10 χρόνια να φτάσει στο σημείο που ήταν προ της χρεοκοπίας. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να μπούμε καν σε αυτήν την διαδικασία;!

Στο κεφάλαιο του με την Γερμανία που είναι γεμάτο υποθέσεις δεν θα εισέλθω σε αναλυτικό σχολιασμό, αφού ούτε ο κύριος Βαξεβάνης καταλήγει ουσιαστικά σε κάποιο συμπέρασμα, αλλά σκορπάει σκέψεις από εδώ και από εκεί. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τι από όλα αυτά που λέει σε αυτό το κεφάλαιο θα ήταν καλύτερο επί δραχμής. Ό,τι αναφέρει ως πιθανό σενάριο, θα εξυπηρετούσε πολύ περισσότερο τους Γερμανούς αν εμείς είχαμε δραχμή, εκεί που θα μας αγόραζαν με ένα κομμάτι ψωμί θα κάνουν την δουλειά τους με ψίχουλα!

Στην επόμενη ενότητα ο κος Βαξεβάνης μπαίνει στην κλασσική αντιμνημονιακή ρητορική που τόσες φορές έχει ουσιαστικά συζητηθεί. Ξεχνάει ότι η ύφεση είχε ξεκινήσει ήδη πολύ νωρίτερα και ότι ουσιαστικά το μνημόνιο ήταν όντως η μοναδική εναλλακτική που υπήρχε εκείνη την στιγμή, εκτός και αν γινόμασταν οι Ταλιμπάν της Ευρώπης όπως πρότεινε προηγουμένως (και στην οποία περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν μάλλον πολύ χειρότερες).

Παρά το ότι είναι γενική αλήθεια ότι επί της πράξης το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε και κυρίως δεν εφαρμόστηκε το αναπτυξιακό του κομμάτι (απελευθερώσεις κλπ) ο Βαξεβάνης το κατηγορεί για αποτυχία! Παραβλέπει βέβαια ότι το μνημόνιο δεν έμπαινε στις λεπτομέρειες για το οποίο το κατηγορεί. Στις επιμέρους πολιτικές τα λάθη ήταν καθαρά των ντόπιων πολιτικών που αντί για μείωση των δαπανών, επέλεξαν την ανάλγητη οριζόντια φορολόγηση. Καμία συντεχνία, κανένας σχεδόν από την ντόπια ελίτ δεν συμμετείχε επί της ουσίας με το μερίδιο του στην κρίση. Όλοι αυτοί όμως καλύφθηκαν πίσω από την δαιμονοποίηση του μνημονίου ώστε να μείνουν ουσιαστικά ανέγγιχτοι.

Η όλη αντίληψη της ανάλυσης του συγκεκριμένου κεφαλαίου είναι ουσιαστικά της λογικής, ότι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να μας έδιναν λεφτά (πολλά από αυτά) να μην πληρώναμε τα χρέη μας και να συνεχίζαμε να ζούμε όμορφα και ωραία όπως πριν. Η αλήθεια είναι ότι και εμένα θα μου άρεσε αυτό το σενάριο πάρα πολύ!

Η τελευταία ενότητα με την οποία κλείνει το άρθρο, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα πολιτικού συμψηφισμού που τόσο αρέσκονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Όλοι οι πολιτικοί μας είναι κακοί άρα αυτό που μας ζητούν είναι κακό. Ενώ ενέχουμε και κάποια ψήγματα συνωμοσίας, τα οποία είναι αρκετά πιασάρικα.

Τέλος κατηγορεί γενικά τις αγορές απορώντας αν είχαν σε ένα μέρος του κόσμου θετικό αποτέλεσμα για το κοινωνικό σύνολο. Φυσικά η απάντηση σε αυτό, είναι σε πάρα πολλές!

Μου αρέσει πάντως το κλείσιμο για τον χρυσοπληρωμένο υπάλληλο του ΟΣΕ. Σωστά! Μόνο που όσοι κατηγορούν το μνημόνιο όπως ανάφερα και παραπάνω κλαίγονταν για τα δικαιώματα αυτού ακριβώς του υπάλληλου ενώ ποιούσαν την νύσσα όταν στο ίδιο διάστημα, ο ιδιωτικός τομέας σφάδαζε. Ενδιαφέρουσα υιοθέτηση επιχειρήματος της άλλης πλευράς και αντιστροφή αυτού!

Επί της ουσίας λοιπόν όλο το άρθρο βασίζεται σε απλοποιήσεις και διαστρεβλώσεις που θα μπορούσε κάποιος να τις διασταυρώσει με ένα απλό ψάξιμο στο google, πράγμα που με κάνει να ανησυχώ λίγο για τις βιβλιογραφικές αναζητήσεις του κου Βαξεβάνη. Η όλη λογική πάλι βασίζεται στον αθώο λαό που τον παγίδευσαν οι κακοί ξένοι και ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο οποίος καμία ευθύνη δεν έχει για ότι του συνέβη. Δεν απέχει πολύ από την άποψη του μισαλλόδοξου και εξαιρετικά ανακριβούς mythmedary, «debtocracy».

Η όλη ροή του άρθρου έχει τεράστια χάσματα λογικής τα οποία ουσιαστικά καλύπτονται από την «αυθεντία» του κου Βαξεβάνη που έθεσε στην αρχή ως δεδομένη, το κακό είναι ότι πολλοί θα αποδεχτούν τα παραπάνω, όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση που κάποιος λέει βολικές αλήθειες και κάνει εύκολους συμψηφισμούς. Για ότι αξίζει, ελπίζω αυτή η κριτική να προβληματίσει τουλάχιστον ορισμένους...

Όχι στο Μνημόνιο της Συμμορίας, ναι στο Μνημόνιο της Σωτηρίας της Πατρίδας.

του Άρη Παπαχρήστου

 

Ναι, διάλεξα προκλητικό τίτλο. Επίτηδες. Πολλοί φίλοι που με ξέρουν θα αναρωτηθούν: μα τι λέει;

Η ουσία είναι ότι κι εγώ προκλήθηκα από τη δημοσκόπηση της Public Issue στον ΣΚΑΙ, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων τάχθηκε κατά του μνημονίου. Είναι δυνατόν η συλλογική σοφία του λαού να κάνει τόσο λάθος;

Θέλησα, λοιπόν, να ξαναμελετήσω το όλο θέμα: Μνημόνιο είναι μία συμφωνία, όπου τα μέρη που υπογράφουν αναλαμβάνουν να κάνουν κάτι στο μέλλον. Για να υπογραφεί το μνημόνιο ανάμεσα στην Ελληνική Κυβέρνηση και την Τρόικα προηγήθηκαν κάποιες διαπραγματεύσεις.

Η Ελλάδα είχε φθάσει, στα τέλη του 2009, στα πρόθυρα της στάσης πληρωμών (χρεοκοπίας). Τα λεφτά είχαν τελειώσει και κανείς δεν μας δάνειζε. Ήρθαν, λοιπόν, οι εταίροι μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ και μας είπαν: «Εντάξει, θα σας δανείσουμε εμείς, αλλά ζητάμε να βάλετε τάξη στα οικονομικά σας. Δώστε μας ένα πρόγραμμα πώς θα μπορέσετε σε 2-3 χρόνια να ξεπεράσετε το πρόβλημα.» 

Λογικό; Ναι, λογικό. Αυτό θα λέγατε κι εσείς στον αδερφό σας αν κινδύνευε με χρεοκοπία και έπρεπε να τον δανείσετε κάποιο σημαντικό ποσό. Η Τρόικα, αντιθέτως με όσα μας έλεγαν η Κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, καθώς μιλούσε με ένα κυρίαρχο κράτος, δεν ζήτησε συγκεκριμένα μέτρα. Στόχους ήθελε!

Η Κυβέρνηση, θεωρώντας ότι εύκολα θα μπορέσει να ξεγελάσει τους κουτόφραγκους, αλλά και προσπαθώντας να προστατέψει τα δικά της παιδιά, τους Φωτόπουλους αλλά και όλα τα άνομα συμφέροντα της Μεταπολίτευσης, έδωσε στην Τρόικα ένα πρόγραμμα που βασιζόταν αποκλειστικώς στην άγρια φορολόγηση του Ελληνικού λαού και τις περικοπές των μισθών. Η Τρόικα πήγε κάτι να ψελλίσει, αλλά, τότε, όπως ίσως θυμάστε, της απαγόρευσαν να δίνει συνεντεύξεις Τύπου…

Με αυτόν τον τρόπο, η Κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πιστεύανε ότι θα πετύχουν και λεφτά να πάρουν, αλλά και να αφήσουν άθικτη όλη τη συμμορία που μας εξουσίαζε. Όταν ο λαός θα έσκουζε κάτω από το βάρος της φορολογίας και της ύφεσης, θα δείχνανε με το δάκτυλο την Τρόικα και θα βάζανε μερικούς ανεγκέφαλους να καίνε Γερμανικές σημαίες, ενώ οι ίδιοι θα τη βγάζανε τζάμι.

Έλα, όμως, που τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. «Λεφτά υπάρχουν» έλεγε ο Γιωργάκης και το πίστεψε τόσες πολλές φορές που το είπε. Και αποφάσισαν ότι τα λεφτά που υπήρχαν ήταν αυτά που είχε η μεσαία τάξη και οι εργαζόμενοι, σίγουρα, όμως, όχι όσα είχε η συμμορία των συνδικαλιστών, κομματικών και κρατικοδίαιτων που μας κυβερνούσε.

Έτσι υπογράψανε το μνημόνιο με την Τρόικα που μας έφερε ως εδώ! Η Τρόικα την πάτησε διότι δεν μπορούσε να φανταστεί πόσα ψέματα ήταν έτοιμοι να την φορτώσουν. Η κυβέρνηση έφερνε μελέτες και Excel που δείχνανε ότι όλα θα πηγαίνανε ωραία και καλά. «Είσαστε σίγουροι;», ρώτησε η Τρόικα. Ναι, απάντησαν εν χωρώ όλοι. «Καλά, δικιά σας χώρα είναι, εσείς ξέρετε», τους απάντησαν και υπόγραψαν.

Βεβαίως, δεν ήταν δυνατόν μία τέτοια συνταγή να πετύχει. Για να την επιβάλουν, φορτώσανε τόσο την Τρόικα όσο και τον Ελληνικό λαό ψέματα. Στους ξένους βγαίνανε και τους έλεγαν πόσο διεφθαρμένο κράτος έχουν την ατυχία να κυβερνούν και γι αυτό δεν τους βγαίνουν τα σχέδια. Σε μας έλεγαν πόσο κακοί και ανάλγητοι είναι οι ξένοι και πόσο αυτοί, οι πολιτικοί μας, αγωνίζονται για να μας σώσουν απ’ αυτούς. Βάζανε και τις τηλεοράσεις να μας φουντώνουν εναντίον των Γερμανών και να μας προετοιμάζουν να φύγουμε για το μέτωπο…

Λοιπόν, αυτό το Μνημόνιο, προϊόν της συνειδητής εξαπατήσεως τόσο των Ευρωπαίων εταίρων μας όσο και του Ελληνικού λαού, από ακριβώς αυτήν την πολιτική τάξη που μας έφερε ως εδώ, δεν το θέλω! Έχει δίκιο ο Ελληνικός λαός και το απορρίπτει 80%.

Βεβαίως, τους ψεύτες τους τσάκωσε τόσο ο λαός μας, όσο και η Τρόικα και τώρα τους έχουν στριμώξει. Οι ελπίδες μου όλες απομένουν στο να κάνουν σωστά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και η Τρόικα την δουλειά τους, διότι χόρτασα από ψεύτες και ανίκανους! Πέφτουμε στον γκρεμό και αντί να ψάξουνε το κλαρί να κρατηθούμε, για πραγματικές λύσεις, μαλώνουνε ποιος θα γίνει αρχηγός του κόμματος του 8%...

Τελικώς, η μόνη λύση είναι η Ανατροπή του σάπιου Μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Ξεχάστε τους όρους αριστερά, κέντρο, δεξιά! Ενωθείτε όλοι πάνω σε λίγες βασικές αρχές: Δικαιοσύνη, Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Ελεύθερη Οικονομία, Ευρώπη και Ισχυρή Εθνική Άμυνα.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ!

Και οι Φορολογούμενοι Έχουμε Δικαιώματα!

Έχουμε δικαίωμα σε φορολογία που είναι:

1. Σταθερή
Αλλάζει σπάνια και μας επιτρέπει να προγραμματίζουμε τις οικονομικές μας δραστηριότητες μακροπρόθεσμα χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις.


2. Απλή
Εύκολη για τους συνεπείς, δύσκολη για τους ασυνεπείς όση τεχνογνωσία κι αν μπορούν να επιστρατεύσουν. Χωρίς παραθυράκια κι εξαιρέσεις, χωρίς φωτογραφικές διατάξεις, χωρίς πολύπλοκες προϋποθέσεις, χωρίς ασάφειες ή αντιφάσεις, για να μας απαλλάσσει από τον βραχνά της συναλλαγής με τους ελεγκτές, αλλά και από την ανάγκη φοροτεχνικού, τουλάχιστον για συνήθεις περιπτώσεις.


3. Διαφανής
Εύκολο να διαπιστώσει οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται, ποιές κοινωνικές ομάδες την επιβαρύνονται, σε ποιό βαθμό και για ποιούς λόγους. Ομοίως ποιές κοινωνικές ομάδες επωφελούνται απ' αυτήν, σε ποιό βαθμό και για ποιούς λόγους.


4. Λογικού ύψους
Ικανή να συντηρεί το κράτος που χρειάζεται για την ομαλή λειτουργία των θεσμών και της οικονομίας και την κοινωνική προστασία των αδυνάτων οικονομικά, όχι όμως αργόμισθους, σπατάλες, αδικαιολόγητα προνόμια ή υπερχρέωση. Μας επιτρέπει να αξιοποιούμε το μέγιστο δυνατό από τα χρήματα που κερδίζουμε με τον κόπο μας, όπως επιλέγουμε οι ίδιοι.


5. Δίκαιη
Περιλαμβάνει όλα τα εισοδήματα και τις συναλλαγές των πολιτών κατά τις οικονομικές τους δυνατότητες, και όχι δυσανάλογα τα 'μικρά ψάρια' ή τις επόμενες γενιές (μέσω των ελλειμμάτων). Επίσης η ωφέλεια απ' αυτήν κατανέμεται δίκαια σε όλους τους πολίτες κατά τις ατομικές και κοινωνικές ανάγκες, με αποφάσεις ορθολογικές, διαφανείς και δημοκρατικά νομιμοποιημένες.


6. Συνεπής
Ανταμείβει τους ειλικρινείς και δίνει ισχυρά αντικίνητρα στους φοροφυγάδες. Δεν χρησιμοποιείται ως αντάλλαγμα παράνομης δραστηριότητας και αυθαιρεσίας (περαιώσεις, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, κίνητρα για αποφυγή ελέγχων).


7. Εύχρηστη
Χωρίς περιττή γραφειοκρατία, χωρίς αναμονή σε ουρές, χωρίς ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου, χωρίς δηλώσεις των ίδιων στοιχείων ξανά και ξανά, σε διαφορετικές στιγμές και διαφορετικές υπηρεσίες.


8. Ανταποδοτική

Προσφέρει σε αντάλλαγμα ποιοτικές κρατικές υπηρεσίες για όλους τους πολίτες και, στα πλαίσια των οικονομικών δυνατοτήτων μας, εύλογη και αποτελεσματική προστασία των λίγων πραγματικά αδυνάτων της κοινωνίας.

via taxpayergr.blogspot.com

Η Ενωμένη Ελλάδα δείχνει εμπιστοσύνη και αγκαλιάζει τους ειδικευμένους φορείς πολιτών με αυξημένη τεχνογνωσία ή/και ευαισθησία σε διάφορα θέματα που παίρνουν θέσεις και εκφράζουν ομάδες πολιτών, επαγγελματιών κτλ. επ' ωφελεία του συνόλου.

Σε αυτό το πλαίσιο υιοθετούμε την τρέχουσα (31/1/2012) έκδοση του κειμένου "Οι φορολογούμενοι έχουμε κι εμείς δικαιώματα" που η Ομάδα "Και οι Φορολογούμενοι έχουμε δικαιώματα" (επίσης στο "TaxPayerGr: Δικαιώματα Φορολογούμενων!") διεκδικεί και υπερασπίζεται και εφεξής θα παρακολουθούμε τις σχετικές εξελίξεις Μαζί.

Οι ενωτικές κινήσεις αποκτούν δημοσιότητα

Ενωτικές ζυμώσεις σε εξέλιξη

Το τελευταίο διάστημα η Ενωμένη Ελλάδα βρίσκεται σε ενωτικές συνομιλίες με άλλες κινήσεις πολιτών και κόμματα, στη βάση της σύγκλισης των θεμελιωδών αρχών μας. Παρόλο που οι αναφορές στον "νέο Παπαδήμο" και τα φιλελεύθερα κόμματα δεν περιγράφουν επακριβώς αυτό που συμβαίνει, ο κος Ζούλας έχει πιάσει το σφυγμό των εξελίξεων. Παραθέτουμε αυτούσιο χθεσινό άρθρο της εφημερίδας "Η Καθημερινή" :

Ψάχνουν τον νέο Παπαδήμο 
Εκλογική συμμαχία φιλελεύθερων κομμάτων και οργανώσεων

Του Κωνσταντίνου Zούλα

Ζητείται ηγεσία με το προφίλ του κ. Λουκά Παπαδήμου για να συνενώσει μια πλειάδα νέων ανθρώπων που δεν έχουν ξανασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, αλλά μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες για το μέλλον της χώρας. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της συνάντησης που θα έχουν την Πέμπτη μια σειρά αυτόνομων πολιτικών οργανώσεων, που έχουν δημιουργηθεί από απλούς πολίτες και ανήκουν στον φιλελεύθερο χώρο.

Ορισμένα από τα ονόματα σίγουρα τα έχετε ξανακούσει: «Δημιουργία Ξανά», «Φιλελεύθερη Συμμαχία», «Δημοκρατικοί», «Ενωμένη Ελλάδα». Τον στόχο τους δεν πρέπει μάλλον να τον προσπεράσει κανείς αψήφιστα, δεδομένου ότι για πρώτη φορά στην προσπάθεια μιας κοινής καθόδου στις εκλογές μετέχει τόσο η Δράση του κ. Στ. Μάνου, όσο και η Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ωστόσο, όπως διαμηνύουν οι επικεφαλής των ανεξάρτητων οργανώσεων, απαράβατη προϋπόθεση για να γίνει εφικτή η δική τους συμμετοχή είναι η μη συμμετοχή πολιτικών προσώπων στην εμπροσθοφυλακή. Ενδεχόμενο που φαίνεται να βρίσκει σύμφωνο υπό κάποιους όρους τον κ. Στ. Μάνο, όχι όμως και την κ. Μπακογιάννη.

Για να το πούμε πιο απλά: ενώ ο κ. Μάνος διαμηνύει εσχάτως ότι αν είναι να συνενωθεί ο συγκεκριμένος χώρος εκείνος θα αποδεχόταν έναν τιμητικό συμβουλευτικό ρόλο, η κ. Μπακογιάννη υπογραμμίζει ότι δέχεται μεν να συμμετέχει σε «ένα μεταρρυθμιστικό μέτωπο» αλλά «χωρίς αποκλεισμούς και περιχαρακώσεις». Υπονοεί έτσι την άρνησή της να αυτοεξαιρεθεί χάριν όσων θεωρούν συλλήβδην τους πολιτικούς «καμένους».

Ολα τούτα αναμενόταν να απασχολήσουν το χθεσινό συνέδριο της Δράσης, καθώς κλειδί για την επιτυχία ή μη του εγχειρήματος είναι, όπως τονίστηκε, η εύρεση ενός νέου ηγέτη για το νέο σχήμα. Ενός προσώπου δηλαδή, που όπως το περιγράφουν όσοι το αναζητούν, θα ήταν ιδανικό να έχει το προφίλ του κ. Παπαδήμου: να μην έχει ξανασχοληθεί με την πολιτική, αλλά να είναι αναγνωρισμένο στον χώρο του και αναγνωρίσιμο από τους πολίτες.

Μία από τις δραστήριες προσωπικότητες που φαίνεται να κινούνται με ανάλογες φιλοδοξίες είναι ο επικοινωνιολόγος κ. Θάνος Τζήμερος. Ο ιδρυτής δηλαδή της πρωτοβουλίας «Δημιουργία Ξανά» που αυτοοργανώθηκε κυρίως μέσω του Διαδικτύου και μετεξελίχθηκε σε κόμμα. Είναι αμφίβολο βέβαια αν ο κ. Στ. Μάνος ή και γνωστά στελέχη άλλων φιλελεύθερων οργανώσεων θα δέχονταν να «στοιχηθούν» υπό έναν άγνωστο στο ευρύ κοινό επικοινωνιολόγο.

Συναντήσεις

Κατά πληροφορίες πάντως, σε τακτική συνεργασία με τη «Δημιουργία Ξανά» βρίσκονται ήδη και οι «Δημοκρατικοί» των κ. Θ. Πολυζωίδη και Τ. Τσάνη, η «Ενωμένη Ελλάδα» με εκπρόσωπο τον κ. Φ. Σαραντόπουλο, ο «Λόγος Πολιτών» του κ. Αν. Ματαράγκα και οι «Δημιουργικοί Πολίτες» του κ. Αλ. Κάντζη. Σημειωτέον ότι οι περισσότεροι από τους προαναφερθέντες έχουν ήδη συναντηθεί και με τους εκπροσώπους της Δράσης κ. Αρ. Αϊβαλιώτη και Τ. Αβραντίνη, ενώ σε μία από τις τελευταίες συσκέψεις τους ήταν και οι γνωστοί οικονομολόγοι κ. Αρ. Δοξιάδης και Γ. Προκοπάκης, χωρίς ωστόσο οι τελευταίοι να έχουν αποσαφηνίσει αν επιθυμούν μια ενεργότερη ανάμειξη.

Με ενδιαφέρον άλλωστε δεν κρύβουν ότι παρακολουθούν τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο χώρο και όσοι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία του «Κοινωνικού Συνδέσμου», αλλά ύστερα από τη διαφωνία τους με τον κ. Γ. Φλωρίδη εγκατέλειψαν το εγχείρημα. Δηλαδή οι κ. Απ. Δοξιάδης, Χ. Τσούκας, Ν. Μαρατζίδης, Χ. Μουτσόπουλος, Αντ. Λυμπεράκη, Γ. Σκαμπαρδώνης κ.ά. Αντιστοίχως ενήμεροι δηλώνουν για την κινητικότητα στον εν λόγω χώρο και οι κ. Γ. Γραμματίδης και Λ. Τσούκαλης, οι οποίοι επίσης τάσσονται υπέρ της ιδέας μιας νέας ανεξάρτητης πρωτοβουλίας πριν από τις εκλογές. Στον αντίποδα, άλλα γνωστά στελέχη από τις δημόσιες παρεμβάσεις τους, όπως ο κ. Ν. Αλιβιζάτος ή ο κ. Γ. Στουρνάρας, δεν πιστεύουν πως θα είχε τύχη οποιοδήποτε τέτοιο εγχείρημα χωρίς τη συμμετοχή και γνωστών πολιτικών.

Σε κάθε περίπτωση οι επόμενες μέρες, ίσως και η συνάντηση της Πέμπτης, θα δείξουν αν στις επόμενες εκλογές θα διεκδικήσει την ψήφο μας και ένα πραγματικά νέο κόμμα ή ένα συνονθύλευμα από τα παλιά...

Πηγή : http://news.kathimerini.gr

Τι θα συμβεί στο επόμενο τρίμηνο;

Του Φώτη Σαραντόπουλου

Τι θα συμβεί στο επόμενο τρίμηνο;

Υπάρχουν απαντήσεις; Υπάρχουν προτάσεις;

Ή θα κοιτάμε και θα σχολιάζουμε;

Τελευταία πολλαπλασιάζονται οι συζητήσεις για άσχετα θέματα:

• Πρέπει να επιστρέψουμε στη δραχμή;
• Είναι συνταγματική η εκλογή της κυβέρνησης Παπαδήμου;
• Θα πετύχει το κούρεμα;
• Υπάρχει ορυκτός πλούτος στην Ελλάδα;
• Πρέπει να στηριχτούμε στους Ρώσους ή στους Κινέζους;

Πριν προβάλετε τις ενστάσεις σας, για το πόσο σοβαρά είναι αυτά τα θέματα και γιατί τα λέω «άσχετα», απαντήστε πρώτα στις παρακάτω ερωτήσεις:

• Όσο επιβιώνει το σημερινό διεφθαρμένο και καταστροφικό σύστημα, έχει σημασία ποιο είναι το νόμισμά μας; Εμπιστεύεστε την ικανότητά του να διαχειριστεί την κρίση;
• Αν το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική την εκλογή, θα άλλαζε τίποτα; Θα προτιμούσατε για Πρωθυπουργό έναν από τους 300;
• Αν πετύχει το «κούρεμα», ακόμη και αν διαγραφόταν εντελώς το δημόσιο χρέος μας, θα είχε λυθεί το πρόβλημά μας;
• Αν είχαμε τον μεγαλύτερο ορυκτό πλούτο του κόσμου, θα εμπιστευόσασταν κάποιον από τους σημερινούς 300 για την διαχείρισή του;
• Μας πρότειναν κάτι συγκεκριμένο οι Ρώσοι ή οι Κινέζοι;
• Υπάρχει περίπτωση να φτιάξουν τα πράγματα από μόνα τους;

Αν στις παραπάνω ερωτήσεις απαντήσατε (όπως ελπίζω) ΟΧΙ, φτιάξτε καφέ και συνεχίστε την ανάγνωση. Είμαστε σε καλό δρόμο. Η χώρα μας έχει ελπίδες.
Αν υπήρχε έστω και ένα ΝΑΙ, φτιάξτε δυο καφέδες:
 Έναν για να χαλαρώσετε, για να καταλάβετε πού το πάω, και έναν «καφέ της παρηγοριάς» αν τα παρακάτω δεν σας προβληματίσουν.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ στην τελευταία ερώτηση, μην χάνετε τον χρόνο σας. Ασχοληθείτε με το πού θα πάτε διακοπές το καλοκαίρι, βάλτε ένα ποτό, κάνετε κάτι άλλο τέλος πάντων.

Ξεκινάμε λοιπόν:
Στο επόμενο τρίμηνο, θα συνεχίσει να κυβερνά την χώρα η ίδια κυβέρνηση, ο Αντωνάκης θα φωνάζει για εκλογές (αλλά όχι τόσο δυνατά γιατί ξέρει ότι αν πάρει 20% απλά θα επιβεβαιώσει την διάλυση ΚΑΙ της ΝΔ), η τηλεόραση και τα blogs θα μας βομβαρδίζουν με δήθεν ειδήσεις (όπως πριν λίγες μέρες με την περικοπή του δώρου και του κατώτατου μισθού που ούτε οι εργοδότες ούτε η ΕΕ την ζήτησαν), η οικονομία θα μαραζώνει, η ανεργία θα αυξηθεί περισσότερο και πλησιάζοντας το Πάσχα θα γίνουμε καλύτεροι Χριστιανοί (αφού θέλοντας και μη θα το ρίξουμε και στη νηστεία).
Μα δεν θα γίνουν εκλογές στις 8 Απριλίου;
Εγώ λέω ότι δεν θα γίνουν. Εκτός και αν επικρατήσουν εντελώς αυτοκαταστροφικές ιδέες στα κόμματα.
Για τις 8 Απριλίου θα βρεθεί κάποια δικαιολογία (π.χ. ότι δεν τελείωσαν οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.). Μετά θα υπάρξουν και άλλες δικαιολογίες (οι εξετάσεις των Λυκείων, τα μπάνια του λαού), με λίγα λόγια, Οκτώβρη και βλέπουμε.

Το θέμα λοιπόν είναι τι θα κάνουμε εμείς στο επόμενο διάστημα.

• Θα παρακολουθούμε σχολιάζοντας;
• Δεν υπάρχουν αιτήματα;
• Δεν υπάρχουν προτάσεις;

Όχι, δεν επιτρέπεται να μείνουμε άλλο αμέτοχοι.
Δεν επιτρέπεται να αφήσουμε τον παλαιοκομματισμό να διαλύει τη χώρα, προς χάριν των βολεμένων του.

Είμαστε πλέον πιο ώριμοι.
Δεν μας αγγίζουν οι κραυγές και οι μούντζες των «αγανακτισμένων».
Καταλάβαμε ότι όσο καθόμαστε στον «καναπέ», όσο βρίζουμε γενικά και αόριστα, όσο σκύβουμε το κεφάλι με απελπισία, δεν θα λυθεί ούτε ένα πρόβλημα.
Καταλαβαίνουμε ότι αν δεν κάνουμε κάτι, η κατάρρευση θα είναι πλήρης.

Χαράζουμε μία γραμμή:
Από την μια μεριά είναι το διεφθαρμένο σύστημα και οι υποστηρικτές του, από την άλλη μεριά είμαστε όλοι εμείς. Εμείς που αγαπάμε την Ελλάδα, που νοιαζόμαστε για το μέλλον των παιδιών μας, που δεν χάσαμε την ελπίδα και την περηφάνεια μας.

Μας ενώνει ένας βασικός στόχος:
Να σωθεί η Ελλάδα, να ξαναμπεί στον δρόμο προς τα εμπρός!!!

• Μία Ελλάδα με νομιμότητα και εφαρμογή των νόμων για όλους. Χωρίς ατιμωρησία, χωρίς εγκληματικότητα και διαφθορά, με μία κοινωνία που θα στηρίζεται στην αξιοκρατία, με ένα κράτος αποτελεσματικό, κράτος ελέγχου και επιβολής του νόμου, με Δ.Υ. που θα είναι υποδείγματα ήθους και εργατικότητας.
• Μία Ελλάδα με ανάπτυξη, στηριγμένη στις υγιείς δυνάμεις της οικονομίας και όχι στη σπατάλη και στους κρατικοδίαιτους. Με ελευθερία δημιουργίας αλλά και με σαφείς κανόνες που να τηρούνται από όλους.
• Μία Ελλάδα με πραγματική Δημοκρατία, μία Ελλάδα που θέλει να συνεχίσει την πορεία της μέσα στην Ευρώπη και μέσα στις αναπτυγμένες χώρες.
• Μία Ελλάδα περήφανη, με ένοπλες δυνάμεις που εμπνέουν αίσθημα ασφάλειας και διασφαλίζουν την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας.

Τα παραπάνω δεν μπορεί να τα κάνει ένα σύστημα που κατέρρευσε ήδη.
Πρέπει να τα κάνουμε εμείς.
Και θα το πετύχουμε, αν ενωθούμε, σε μία ενιαία κίνηση, μαζί όλοι σε ένα εθνικό μέτωπο, ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές και μικροδιαφορές.
Ο αγώνας είναι δύσκολος, τα κατεστημένα που πρέπει να γκρεμιστούν πολλά και μόνο μία Ενωμένη Ελλάδα μπορεί να νικήσει και να σαρώσει το σάπιο σύστημά τους.
Μόνο έτσι, θα εκλέξουμε μία κυβέρνηση από έντιμους, ικανούς και ανιδιοτελείς πολίτες.

Και αν ο στόχος αυτός είναι ο απώτερος στόχος μας, υπάρχουν και δράσεις που είναι άμεσες και καθημερινές:

•  Θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η χρηματοδότηση των κομμάτων, όσο δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για συσσίτια;
•  Θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αύξηση των ανέργων;
•  Θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η χρηματοδότηση των ΔΕΚΟ;
•  Θα επιτρέψουμε να παραμένουν στη θέση τους, δημόσιοι υπάλληλοι που συνελήφθησαν να παρανομούν; Πού καταδικάστηκαν για κλοπές, καταχρήσεις και διαφθορά;
•  Θα επιτρέψουμε να συνεχίζεται η διαφθορά;
•  Θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η διάλυση της Παιδείας, την Υγείας, της Άμυνας;
•  Θα επιτρέψουμε να μας κοροϊδεύουν με την παραπληροφόρηση;

Τίποτε από αυτά δεν θα επιτρέψουμε !!!

•  Αυτοί έχουν τα ΜΜΕ, εμείς θα χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο, την αφίσα, το τηλέφωνο, τις συγκεντρώσεις με φίλους μας, την συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο.
•  Θα γνωριστούμε μεταξύ μας, μέσα από σελίδες και ομάδες του facebook, θα διαλέξουμε τις ιστοσελίδες και blogs που ενώνουν και λένε την αλήθεια, θα ενημερωνόμαστε μεταξύ μας, θα οργανωθούμε σε ομάδες φίλων αλλά και σε κινήσεις πολιτών, με στόχο να ενωθούμε κάποια στιγμή σε μία ενιαία κίνηση που θα έχει σαν στόχο την αντιπαράθεσή μας στο σύστημα αλλά και την νίκη στις εκλογές, όποτε γίνουν.
•  Θα δημιουργήσουμε τόπους συνάντησης και τρόπους επικοινωνίας.

Και δεν θα τους αφήσουμε να παίρνουν μέτρα χωρίς να μας υπολογίζουν !!!

Θα οργανώσουμε στοχευμένες δράσεις:

•  Για να διακοπεί η χρηματοδότηση των κομμάτων
•  Για να εμποδιστούν μέτρα και ενέργειες που καταστρέφουν την οικονομία και αυξάνουν την ανεργία και τη δυστυχία
•  Για να εμποδιστεί η σπατάλη του δημοσίου χρήματος για «βόλεμα ημετέρων»
•  Για να απολυθούν άμεσα και χωρίς αποζημίωση όλοι όσοι έκλεψαν ή καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα, όσοι είχαν μάθει στα «φακελάκια» και στα «γρηγορόσημα». Αντί να απολύονται Δ.Υ. στην τύχη (και όσοι δεν έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη») να ξεκινήσουμε από τους επίορκους, και μετά να πάρουν σειρά όσοι είναι νομίζουν ότι το Δημόσιο είναι «για να κάθεσαι»
•  Για να περικοπούν οι σπατάλες των βουλευτών και των «golden boys”
•  Για να προστατευθούν τα χαμηλά εισοδήματα
•  Για να σταματήσει η διάλυση της Παιδείας, της Υγείας και της Εθνικής Άμυνας.
•  Για να σταματήσουν τα χαράτσια και οι νέοι φόροι
•  Για να διωχθεί πραγματικά και αποτελεσματικά η φοροδιαφυγή
•  Θα συμπαρασταθούμε με κάθε πρακτικό και αποτελεσματικό τρόπο στους συμπολίτες που υποφέρουν περισσότερο, στους ανέργους και στους χαμηλοσυνταξιούχους 

Δεν θα μείνουμε αδρανείς και αμέτοχοι.
Θα μπούμε μπροστά και θα επιβάλλουμε να μας σεβαστούν και να μας ακούσουν.

Και στο τέλος, ενωμένοι, θα διαδηλώσουμε όλοι μαζί με ένα σύνθημα:
ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ – ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ!!!

ΥΓ. Το τρίμηνο πιάνει Πάσχα. Το φετινό Πάσχα, τα «πρόβατα» θα έχουν ξεσηκωθεί.
Όσοι μας θεωρούσαν πρόβατα, ας ετοιμαστούν να σουβλίσουν αυτούς που τους ακολουθούν ακόμη σαν κότες …

Φώτης Σαραντόπουλος

Βαδίζουμε προς την μετα-παγκοσμιοποίηση;

Του Σωτήρη Κατσέλου

Η εποχή της παγκοσμιοποίησης τυπικά, ξεκινάει μετά την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος, όπου τα εμπορεύματα, οι πληροφορίες και οι άνθρωποι, άρχισαν να διακινούνται με μειωμένα ή εξαλειμμένα εμπόδια και φραγμούς, σε μια παγκόσμια δομή. 

Φυσικά, η ανθρωπότητα σε μεγάλο βαθμό έχει ξαναζήσει «παγκοσμιοποιημένες» εποχές. Όπως ήταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η αποικιοκρατία πολύ αργότερα. Οι παραλληλισμοί βέβαια δε θα πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν, σε καμία περίπτωση. Το μέγεθος της παγκοσμιοποίησης που ζούμε δεν έχει προηγούμενο, ενώ σημαντική παράμετρος διαφοροποίησης σε σχέση με το παρελθόν αποτελούν οι νέες τεχνολογίες, με τις οποίες η διεθνής επικοινωνία δεν αποτελεί προνόμιο ολίγων, αλλά τεράστιων πληθυσμιακών μαζών.

Η παγκοσμιοποίηση της δεκαετίας του 90 είχε ως βασικά χαρακτηριστικά την έκρηξη του διεθνούς εμπορίου και την αδιαμφισβήτητη υπεροχή της αμερικανικής ισχύος, τόσο της στρατιωτικής όσο και της πολιτιστικής. Η ανάπτυξη ήταν κάτι που αφορούσε μεγάλο μέρος του κόσμου ενώ οι ζώνες ελεύθερου εμπορίου (Ε.Ε. NAFTA κλπ) επιτάχυναν ακόμα περισσότερο τη διαδικασία. Φυσικά, πισωγυρίσματα και οικονομικές κρίσεις συνέβαιναν (κρίση των ασιατικών τίγρεων, Αργεντινή), αλλά το ορμητικό ποτάμι της παγκοσμιοποίησης έδειχνε να τα ξεπερνά όλα αυτά.

Παρόλα αυτά, στην τρέχουσα χρονική περίοδο, υπάρχουν κάποια ανησυχητικά σημάδια για τις δομές της παγκόσμιας κοινότητας. Τα οποία δίνουν τροφή, σε σενάρια εισόδου σε μια διαφορετική ιστορική φάση.

Τα ανησυχητικά σημάδια για την πορεία της παγκόσμιας κοινότητας γίνονται ιδιαίτερα εμφανή με αφορμή την ελληνική κρίση, αλλά και με άλλες παράλληλες εξελίξεις.
Η ουσία είναι ότι τα τελευταία δυο χρόνια διαμορφώνονται, πλέον ξεκάθαρα, τα εξής νέα χαρακτηριστικά:

• Τα κράτη δυσκολεύονται να δανειστούν και χρειάζεται άμεσα να μειώσουν τα ελλείμματα τους. Σε πρώτη φάση, λοιπόν, θα μειώσουν τις κρατικές δαπάνες αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι ουσιαστικά με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα στραφούν εναντίον των εισαγωγών (ήδη γίνεται αυτό στην Ελλάδα με την «εσωτερική υποτίμηση»).

• Ακριβώς λόγω της προσπάθειας μείωσης των εισαγωγών, νέες λογικές αυτάρκειας θα δημιουργηθούν, πρακτικά καθοδηγούμενες από τις ίδιες τις δυνάμεις της εσωτερικής αγοράς (θα συμφέρει περισσότερο να κατασκευάζεις/παράγεις παρά να εισάγεις). Δηλαδή, οδηγούμεθα σε ένα είδος νεομερκαντιλισμού. Το διεθνές εμπόριο θα αφορά κυρίως τα στρατηγικά αγαθά και την ενέργεια, αλλά γενικώς, τα εγχώρια υποκατάστατα θα αρχίσουν να πληθαίνουν.

• Η λαθρομετανάστευση, η οποία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις, καθώς και το διεθνές λαθρεμπόριο, δημιουργούν ανάγκες για μεγαλύτερο έλεγχο των συνόρων και συνεπακόλουθα φραγμούς στην μετακίνηση των ανθρώπων. Δεν μπορεί αυτό το δεδομένο να μην συνδυαστεί και με την παράλληλη αύξηση των εθνικιστικών τάσεων και του θρησκευτικού φανατισμού.

• Η  αποδυνάμωση των ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και την κρίση του 08,  θα έχει σημαντικές συνέπειες και αυτή. Ως τώρα η Αμερική λειτουργούσε σαν τον πολιτικό και πολιτιστικό πυρήνα της παγκοσμιοποίησης. Με την αποδυνάμωση αυτού του πυρήνα θα έχουμε «φυγόκεντρες» τάσεις στο παγκόσμιο σύστημα.

• Σε αντιστοιχία, νέοι πόλοι ισχύος ανέρχονται με τα  BRICS να ξεχωρίζουν,  με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη από ότι ήταν αναμενόμενη, ίσως. Ήδη λειτουργούν ως περιφερειακά σημεία εξάρτησης της οικονομίας των όμορων κρατών.

• Η απορρόφηση, δε, της παγκόσμιας ρευστότητας από την Κίνα, ειδικά, αποτελεί μείζον θέμα για τις δομές που δημιουργούνται. Είναι σχεδόν αδιανόητο να πιστεύουμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα συνεχίσει να δέχεται αυτό το «άρμεγμα», άνευ αντιδράσεως.

• Τέλος, οι νέες τεχνολογίες εκτός από εργαλεία διεθνούς επικοινωνίας, τα οποία προκρίνουν την παγκοσμιοποίηση, λειτουργούν ταυτόχρονα και διασπαστικά κατά μία έννοια, λόγω της αμφίδρομης δομής τους, με την οποία αποδυναμώνουν σε μεγάλο βαθμό το «μονόλογο» των ισχυρότερων κρατών. 

 (http://darkmind.posterous.com/95535115)

Πόσο Ευσεβείς Είμαστε;

Αρκετοί ασεβείς άνθρωποι, θεωρούν ότι η ισχυρότερη δοκιμασία για την πίστη στον Θεό ενός συνανθρώπου μας είναι όταν χαλάσει το αυτοκίνητό του.

Αν το βάλει στην άκρη του δρόμου και αρχίσει να προσεύχεται να επιδιορθωθεί, είναι ένας πραγματικός πιστός.

Αν, όμως, το βάλει στην άκρη και καλέσει την ΕΛΠΑ ή προσπαθήσει να το διορθώσει μόνος του, αποδέχεται στην πράξη ότι ορισμένα φαινόμενα έχουν μία τελείως φυσική εξήγηση. Ίσως ο Θεός να έχει φτιάξει τους Νόμους της Φύσης, αλλά αυτοί από μόνοι τους αρκούν για να εξηγηθούν ορισμένα φαινόμενα και άρα να επιδράσουμε άμεσα σε μία δυσμενή κατάσταση. Ο ασεβής δεν προσεύχεται και σηκώνει τα μανίκια και προσπαθεί κάτι να κάνει.

Με βάση τα παραπάνω, θεωρώ ότι οι Έλληνες είμαστε πολύ ευσεβείς άνθρωποι. Πιστεύουμε στον Θεό όσο κανένας άλλος λαός του κόσμου! Πώς μπορώ να το αποδείξω; Μα πάρα πολύ απλά!
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία καταστροφή της Πατρίδας μας. Η Οικονομία καταρρέει. Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας χάσανε την δουλειά τους. Όλοι μας αντιμετωπίζουμε μία δραματική μείωση του επιπέδου ζωής μας.

Τι κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση; Αφήνουμε την – χαλασμένη - οικονομία μας στην άκρη του δρόμου και προσευχόμαστε! Άλλοι στην Αγία Μέρκελ, άλλοι στην Αγία Επανάσταση και άλλοι αλλού! Οι προσευχές μας δεν παύουν να ακούγονται σαν σχολιασμός ή σαν πολιτικολογία, αλλά δεν παύουν να είναι προσευχές.

Είμαστε λοιπόν πολύ πιστοί! Είμαστε σίγουροι ότι μία ανώτερη δύναμη καθορίζει τα πάντα. Άρα το μόνο που μας μένει είναι να σταθούμε στην άκρη του δρόμου και να προσευχόμαστε αυτή η ανώτερη δύναμη να επέμβει να διορθώσει την οικονομία μας.

Άλλοι λαοί, καθόλου ευσεβείς, θα έπαιρναν τα πράγματα στα χέρια τους. Θα προσπαθούσαν μόνοι τους ή, ακόμα καλύτερα μαζί με 2-3 φίλους τους, να στήσουν μία επιχείρηση που να παράγει κάτι, ώστε να έχουν να πουλήσουν, αγαθό ή υπηρεσία και να βοηθήσουν την χαλασμένη οικονομία να πάρει μπρος…

Αλλά εκείνοι είναι ασεβείς. Εμείς, ο περιούσιος λαός του Θεού, ξέρουμε ότι ο μόνος δρόμος να βάλουμε μπρος την οικονομία μας είναι να προσευχηθούμε ώστε να γίνει ένα θαύμα και να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν…

Εσείς, έχετε μιλήσει με φίλους σας για την πιθανότητα να βάλετε μπρος μία παραγωγική δουλειά για να βοηθήσετε την οικονομία μας; Όχι; Μα, βεβαίως, η ευσέβεια και η πίστη πάντα σας χαρακτήριζαν…

Ενωτικό Σχήμα για τις Εκλογές.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα μας τρέχουν τόσο, που κάθε σημείωμα που γράφουμε μπορεί κάθε στιγμή να ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Το υφιστάμενο πολιτικό σχήμα της μεταπολιτεύσεως, ζαλισμένο από την κρίση, προσπαθεί να βρει λύση συμβιβάζοντας τα ασυμβίβαστα, αλλά, κυρίως, λύση βασισμένη στην επιβίωσή του.

Πιστεύω ότι ο Ελληνικός λαός ξέρει στην πλειοψηφία του ότι λύση με το υφιστάμενο σύστημα δεν μπορεί να δοθεί. Το σύνθημα για ΑΝΑΤΡΟΠΗ θα κυριαρχήσει τον επόμενο καιρό.

Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα το γνωρίζει καλά αυτό και θα προσπαθήσει να το αντιμετωπίσει είτε με πρόωρες εκλογές τώρα, πριν οργανωθούν άλλα κόμματα, είτε πηγαίνοντας τις εκλογές όσο πίσω γίνεται ώστε ενδιαμέσως να μας πείσουν ότι αλλάξανε.

Επείγει, λοιπόν, οι ορθολογικές δυνάμεις εκτός του μεταπολιτευτικού συστήματος να οργανωθούν και ενωμένες να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο που είναι όλα τα υφιστάμενα κόμματα του μεταπολιτευτικού συστήματος: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά από κοινού μας έφεραν ως εδώ, παρά τους όρκους τους για διαφορές.

Ο αντίπαλος έχει τρομακτική εμπειρία ετών στον να χειρίζεται τους ψηφοφόρους και να βγάζει στις εκλογές το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσουμε είναι το ενωτικό σχήμα στις εκλογές.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο: Είναι η παραμονή της χώρας μας ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Αν δεν το πετύχουμε, θα μεταπέσουμε στην κατάσταση ενός αποτυχημένου κράτους, τύπου Κοσσόβου…

Ποιοι πρέπει να ενωθούν; Σε όλη την Ελλάδα, υπάρχουν εκατοντάδες ομάδες που οργανώνονται τώρα, καθώς οι πολίτες αγωνιούν και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κινητοποιηθούν για να περισώσουν την ζωή τους, το βιος τους, το επίπεδο ζωής τους.  Επίσης, υπάρχουν κομματικοί σχηματισμοί, εκτός συστήματος, που και αυτοί έχουν τις ίδιες αγωνίες και στόχο την σωτηρία της Πατρίδας και όχι του κόμματος.

Όλα αυτά τα κόμματα και ομάδες έχουν 95% κοινά προγράμματα και στόχους. Η μικρή διαφορά των στόχων, δεν είναι ουσιαστική, αλλά αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες κάθε σχηματισμού να προσεταιρισθεί ορισμένες ειδικές ομάδες ψηφοφόρων.

Σήμερα, όμως, η κατάσταση είναι τόσο τραγική που πρέπει να εστιασθούμε στα βασικά. Αν η Ελλάς βρεθεί εκτός Ευρωζώνης (και ακόμα περισσότερο εκτός Ευρώπης), δεν θα έχει νόημα να μαλώνουμε για το αν η Υγεία ή η Παιδεία πρέπει να είναι ιδιωτική ή όχι. Τα ζητήματα αυτά θα έχουν ξεπεραστεί από την πραγματικότητα.

Επομένως, ας προχωρήσουμε σε ένα ενιαίο σχήμα που να το ενώνουν τα βασικά: η απαίτηση για Δικαιοσύνη που να εφαρμόζεται σε όλους και όχι να κάνει τα στραβά μάτια σε ορισμένους, η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η Ελεύθερη Οικονομία και η απαίτηση για δραστικό περιορισμό του Κράτους, ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός και η ισχυρή Εθνική Άμυνα. Τα υπόλοιπα θέματα θα τα λύσουμε όταν σωθεί η Πατρίδα!

Οι σχηματισμοί και τα κόμματα, που θα ενωθούν στο κοινό εκλογικό σχηματισμό, θα μπορούν να κρατήσουν την οργανωτική δομή τους και να συνεχίσουν την αυτόνομη επεξεργασία θέσεων. Όμως, στις προσεχείς (και ίσως και μεθεπόμενες) εκλογές θα πάρει μέρος ένα νέο κοινό κόμμα όπου θα συμμετέχουμε όλοι και σε επίπεδο δομών και σε επίπεδο υποψηφίων.

Ναι, ξέρω, θα πρέπει πολλοί προσωπικοί εγωισμοί και στόχοι να πάνε στην άκρη. Δυστυχώς, τα γεγονότα δεν αφήνουν χώρο για προσωπικές στρατηγικές, ούτε δικές μας, των απλών ψηφοφόρων, ούτε των στελεχών των κομμάτων.

Γι αυτό, κάνω έκκληση σε όλους, αφήνοντας τα προσωπικά τους θέματα στην άκρη, να βοηθήσουν σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Όλοι μαζί για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ του φαύλου συστήματος!

Γιατί θα Απολυθούν ακόμα 275 Δημόσιοι Υπάλληλοι!

Την στιγμή που ο Ελληνικός λαός βιώνει μία απότομη μείωση του εισοδήματός του, την στιγμή που χιλιάδες οικογένειες αγωνιούν για το πώς θα τα βγάλουν πέρα, οι φαύλοι πολιτικοί μας δεν καταλαβαίνουν μία!

Διαβάζω στα ΜΜΕ ότι το 2011, η επιχορήγηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό αυξήθηκε κατά 6.041.000€ ή 10,3% !!! 

Μπορεί να έχουν ουσιαστικώς καταργήσει το Δώρο Χριστουγέννων στους Δημόσιους Υπάλληλους, μπορεί να μας έχουν ταράξει στις αυξήσεις της φορολογίας, μπορεί να μας καλούν να κάνουμε υπομονή μερικά χρόνια, αυτοί, όμως, σαν παιδιά άλλου θεού, αποφάσισαν αύξηση για τον εαυτό τους!

Δεν τους νοιάζει ότι στις σημερινές συνθήκες έρχονται οι δανειστές και ζητούν πρόσθετα μέτρα για κάθε Ευρώ υπέρβασης των δαπανών, αυτοί πήραν την αύξησή τους!

Αλήθεια, θα τολμήσουν να κάνουν έναν απλό υπολογισμό και να μας εξηγήσουν πόσοι Δημόσιοι Υπάλληλοι θα πρέπει να απολυθούν για να καλυφθούν αυτά τα 6.041.000€ που πήραν πάνω από όσα παίρνουν τόσα χρόνια;

Για να δούμε: Αν ένας Δ/Υ στοιχίζει περίπου 22.000€ κάθε έτος, για να βρεθούν αυτά τα χρήματα, θα πρέπει να απολυθούν 6.041.000 / 22.000 = 275 Δημόσιοι Υπάλληλοι!

Ναι, για να μπορούν όλοι αυτοί, Παπανδρέου και Σία, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Παπαρήγα και Τσίπρας να συνεχίσουν να μας κοροϊδεύουν, θα πρέπει να απολυθούν επί πλέον τουλάχιστον 275 Δημόσιοι Υπάλληλοι!

Είναι καιρός να ξεσηκωθούμε πια όλοι και στις εκλογές (αν τολμήσουν να τις κάνουν όταν λένε...) να τους ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ όλους με το μόνο δημοκρατικό τρόπο που έχουμε: την ψήφο μας!

Έκκληση για Ενότητα

Μια έκκληση

του Σωτήρη Κατσέλου

Οι «φιλελεύθεροι», οι «σοσιαλδημοκράτες», οι «ανανεωτικοί αριστεροί» θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι αυτή την στιγμή τους ενώνουν πολλά. Περισσότερα από όσα τους χωρίζουν τέλος πάντων.

Όλοι οι ανωτέρω αν και διαφωνούν φυσικά, σε πολλά θέματα μεταξύ τους,  δεν παύουν να είναι σύγχρονα και ευρωπαϊκά πολιτικά ιδεολογικά μοντέλα, που θεωρούν αυτονόητο τον αλληλοσεβασμό, την πρόοδο και την ευρωπαϊκή προοπτική της Ευρώπης.

Σε μια χρονική περίοδο που διακυβεύεται λοιπόν το αν θα είμαστε Ευρώπη ή όχι, αν θα είμαστε δυτική σύγχρονη χώρα ή μια ανώνυμη βαλκανική επαρχία όπου θα κυριαρχεί το μίσος και ο συντεχνιασμός, αποτελεί πολυτέλεια για όλες τις πολιτικές παρατάξεις που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό, να κοιτούν της μεταξύ τους διαφορές.

Από την άλλη πλευρά  οι δυνάμεις της συντήρησης και του λαϊκισμού πρακτικά έχουν ήδη συστρατευθεί σε ένα μπλοκ. Η άκρα αριστερά, η λαϊκή δεξιά και το λαϊκιστικό κέντρο έχουν στην πράξη υιοθετήσει ενιαίο λόγο, ο οποίος μάλιστα διαχέεται και στα εν πολλοίς διαπλεκόμενα media. Η ίδια η ιδεολογική φύση των συντηρητικών λαϊκιστικών παρατάξεων κάνει εύκολη την υιοθέτηση πρακτικών μαύρης προπαγάνδας, συνομωσιολογίας και παραπλάνησης.

Τα πράγματα δεν είναι αστεία κα ο χρόνος είναι λίγος. Πρέπει να υπάρξει επιτέλους αντίδραση σε αυτήν την «κοινωνική ύπνωση» που έχουμε περιέλθει και ναι θα πρέπει και οι προοδευτικές δυνάμεις να «λερώσουν» τα χέρια τους, να βγουν στο πεζοδρόμιο, να τρέξουν σε όλα τα επίπεδα και να παλέψουν για μια ενεργή θετική αντίδραση. Δεν μπορεί να μείνει κανείς απέξω, ακόμα και αν υπάρχουν διαφωνίες σε πολλά, όλους μας ενώνει η Ευρώπη και η Πρόοδος και αυτήν την στιγμή κινδυνεύουμε να τα χάσουμε και τα δυο.