Όταν η κλεπτοκρατία απειλεί με πατριωτικές κορόνες...

Του Κώστα Στούπα:

Πριν λίγες μέρες ήταν οι δηλώσεις Σόιμπλε, για το άκαιρο των πρόωρων εκλογών που σήκωσαν κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της χώρας.

Μετά ήταν η δήλωση του Γιούνκερ πως αν από τις εκλογές προκύψει κυβέρνηση με αποχωρήσεις από τις συμφωνίες, θα αποχωρήσουμε και εμείς. Κι αυτό θεωρήθηκε παρέμβαση στα εσωτερικά μας, σαν να μην είναι αυτονόητη εξέλιξη.

Οι σύλλογοι των γιατρών και των φαρμακοποιών θεωρούν πως οι παρεμβάσεις με τις οποίες η τρόικα μειώνει την φαρμακευτική δαπάνη πλήττουν την υγεία του λαού... Ενώ δεν μιλούν καθόλου για τα υπερκέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και τις Πόρσε και τα ακίνητα που αποκτώνται με φορολογικές δηλώσεις πείνας από πλήθος μελών τους... Τα λοιπά συνδικάτα του "λαού" λαλίστατα περί παντός άλλου, εδώ κωφεύουν.

Οι εφοριακοί, αφού εμπόδισαν τις εξετάσεις για την πρόσληψη 1.000 νέων εφοριακών που θα συστήσουν υπηρεσία καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, χθες απειλούσαν να κηρύξουν τον πόλεμο στη Γερμανία αν τολμήσει να στείλει 160 εφοριακούς να βοηθήσουν στην αναδιοργάνωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Αλήθεια ποιος και γιατί έχει συμφέρον από τη συνέχιση της διάλυσης και της διαφθοράς;

Όλες οι παραπάνω αντιδράσεις είναι "πασπαλισμένες" πάντα με λόγια κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ακραιφνούς πατριωτισμού.

Αυτό που πιστεύω είναι πως κάποιοι μας δουλεύουν, στην προσπάθεια να διατηρήσουν το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που απειλείται από τις βίαιες προσαρμογές στα ευρωπαϊκά δεδομένα που απαιτεί η συνέχιση της παρουσίας μας στο ευρώ. 

Φαίνεται ευκρινώς πως η δραχμή και τα προτερήματά της χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι, από τη μερίδα του συστήματος που λυμαίνεται τη χώρα. Δεν είναι πάνω από 400-500.000 άνθρωποι αυτοί που συγκροτούν τον πυρήνα της κλεπτοκρατίας. Φυσικά υπάρχουν και οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" που παρέχουν ιδεολογικό άλλοθι. 

Όταν στήθηκε το μεταπολεμικό κράτος ο πυρήνας αυτός ήταν μικρότερος, αλλά είχε πάνω κάτω, τηρουμένων των αναλογιών, τα ίδια χαρακτηριστικά.

«Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθεί είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται περίπου από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομήχανους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώρα και οι οποίοι εκ συστήματος και αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτο της χώρας, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τις ΗΠΑ.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι υπονόμευαν την προσπάθεια της κυβερνήσεως χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονται δια την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα.

Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τα απώλειας που απαιτούσε η νίκη, και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρηματά των εις τράπεζας της Νέας Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας».

Είναι απόσπασμα από την ανταπόκριση του Τζόζεφ Χάρισον απεσταλμένου της Κρίστιαν Σαϊανς Μόνιτορ που αναδημοσίευσε το Βήμα της 6 Απριλίου του 1950...

Νομίζετε πως οι σύμμαχοι πρώτη φορά επιβάλλουν λιτότητα στην Ελλάδα. Ιδού τι επισημαίνει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του από τον Εμφύλιο στη Χούντα.

«Στις 20 Μαϊου του ιδίου χρόνου ξεκίνησε μεγάλη απεργία των δημοσίων υπαλλήλων με αίτημα της αύξηση των μισθών. Οι αμερικάνοι που επιστατούσαν την κυβέρνηση ελέω του εγχειρήματος της οικονομικής ανόρθωσης μέσω του σχεδίου Μάρσαλ, απαγόρευσαν στην κυβέρνηση να δώσει αυξήσεις για τον κίνδυνο της αναζωπύρωσης του πληθωρισμού».

...Ο Τζον Κένυ υπαρχηγός του Οργανισμού Αμοιβαίας Ασφάλειας (Σχεδίου Μαρσαλ) που έφτασε στην Αθήνα στις αρχές Απριλίου του 1952 δήλωσε, κατά το Βήμα της 5 Απριλίου, πως «πρωταρχικό για την Ελλάδα είναι να συνεχιστεί η αντιπληθωριστική πολιτική».

Οι ευεργετικές συνέπειες της αντιπληθωριστικής πολιτικής ήταν η αποκατάσταση της νομισματικής σταθερότητας, ο περιορισμός του ελλείμματος του προϋπολογισμού, η περιστολή της χρυσοφιλίας και η μείωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.

Αν σας φαίνονται πρωτάκουστες επεμβάσεις στα εσωτερικά οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων σήμερα, δείτε τις παρακάτω: «Οι αμερικάνοι πιστεύουν ότι είναι ουσιώδες να υπάρχει κυβερνητική σταθερότης και συνέχεια κατά την κρίσιμη περίοδο της ανασυγκροτήσεως. Έχουν τον δισταγμό πως μια κυβερνητική κρίσις ή νέαι εκλογαί θα δημιουργήσουν συνθήκας αστάθειας, αι οποίοι θα εμποδίσουν ή θα καθυστερήσουν σοβαρώς την αμερικανικήν βοήθειαν προς την Ελλάδα». Τάδε έλεγαν οι Μάιηνορ και Πόρτερ επιτετραμμένος και επικεφαλής της αμερικάνικης οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα.

Όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ελληνικής ιστορίας, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη χώρα.

Τις αρχές της δεκαετίας του ’50 οι αμερικάνοι πάσχιζαν, με μέσο πίεσης τη βοήθεια, να στήσουν ένα κράτος που να λειτουργεί με στοιχειώδεις κανόνες δικαίου και θα στηρίζεται σε μια υγιή οικονομία, όχι από αλτρουισμό, αλλά γιατί ήταν προς το συμφέρον τους η Ελλάδα να αποτελεί ένα υγιή πυλώνα της οικονομικής και αμυντικής ζώνης τους απέναντι στο παραπέτασμα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν με κοινό νόμισμα και εντός αυτού την Ελλάδα με τις ιδιορρυθμίες της ελίτ που κυβερνά τον τόπο. Έχουν δυο επιλογές. Είτε να προσαρμόσουν την Ελλάδα στα ευρωπαϊκά δεδομένα, είτε να την εξοστρακίσουν. Η ευρωζώνη δεν είναι ΝΑΤΟ είναι κάτι περισσότερο.

Είναι φανερό γιατί η κλεπτοκρατική ελίτ της χώρας δίνει τη ύστατη μάχη επιβίωσης...

Kώστας Στούπας 

.capital.

Το παρόν αναδημοσιεύεται από το blog "Λόγια Σταράτα"

Ανοησία και διαφθορά: Μίγμα εκρηκτικό

Του Φώτη Σαραντόπουλου

Πιο εκρηκτικό και από τις Μολότωφ των γνωστών αγνώστων ...

Ως πότε θα ανεχόμαστε την αυτοκαταστροφή;

Ως πότε θα ξεχνάμε τα αυτονόητα και τις απλές αλήθεις και αξίες;

Ας το πάρουμε από την αρχή: 

Και για να μην πάμε αιώνες πίσω, ας αρχίσουμε από το 1974.

Τότε που με το Καραμανλής ή Τανκς του Μίκη Θεοδωράκη η Ελλάδα έδωσε 54% στον Καραμανλή.

Για να ξεκινήσει ένα περίεργο κατασκεύασμα κράτους και Δημοκρατίας, που αντί να φέρει πρόοδο έφερε το ρουσφέτι, τους κομματάρχες, τα αυθαίρετα και τον κρατισμό, σε μία αντιπαράθεση με μία ηττημένη αριστερά που στηριγμένη σε μία θεωρία που ακόμη εξαπλωνόταν κέρδισε τη νεολαία και τις καρδιές, όχι με τη θεωρία, αλλά με απλά συνθήματα που μιλούσαν στην καρδιά, με το τραγούδι και την τέχνη και με παραποίηση της ιστορίας που οι αντίπαλοί της ποτέ δεν τόλμησαν να γράψουν, γιατί τι να έγραφαν; Στο πώς στηρίχτηκαν σε δοσίλογους για να σώσουν τη δική τους ανικανότητα για αντιπαράθεση;

Ήρωας ο Μανώλης Γλέζος, αλλά γιατί; Επειδή κατέβασε μία σημαία;

Ισχυρός ο συμβολισμός αλλά ο Χίτλερ δεν πτοήθηκε. Αντίθετα, όταν μπήκε στον πόλεμο η χώρα με την ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, το τέλος ήτσν δεδομένο.

Ο Χίτλερ νικήθηκε από μία οικονομία που έφτιαχνε το 1944 100.000 αεροπλάνα και 50.000 τανκς το χρόνο.

Συγκρίνετέ τα με τα 2.500 αεροπλάνα και τα 3.000 τανκς που είχε η θεωρούμενη πανίσχυρη Γερμανία το 1941.

Ποιοι είναι οι ήρωες και οι δημιουργοί της Ελλάδας, της χώρας των ηρώων και των περασμένων μεγαλείων;

Πού είναι ο Έλληνας Έντισον, ο Έλληνας Φορντ, ο Έλληνας Παστέρ, ο Έλληνας Αινστάιν, ο Έλληνας Φλέμιγκ; 

Οι πρόγονοι του Ροκφέλερ είχαν μεγαλύτερο πλούτο από τον Πετρόμπεη;

Συγχωρείστε με για την αναδρομή στο παρελθόν, αλλά κάποτε πρέπει να πούμε μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Ξαναπάω στην σύχρονη ιστορία μας, και φθάνω στο 1981. Τότε που δώσαμε 48% στον Αντρέα, πιστεύοντας ότι θα χτυπόυσε το "κράτος της δεξιάς" δηλαδή το ρουσφέτι και θα ότι θα έδινε την "Ελλάδα στους Ελληνες".

Και αυτός, με την στήριξή μας, έφερε το ρουσφέτι και στο περίπτερο, και μας είπε για τους αδερφούς μας τους Άραβες, τον Καντάφι και τον Αραφάτ.

Ποιον Καντάφι; Μα αυτόν που πρόσφατα υποστήριζαν ακόμη και οι ακροδεξιοί (!!!) στην Ελλάδα, ίσως επειδή κάτι τους θύμιζε αυτό το "Συνταγματάρχης". Και τους έκανε να ξεχνάνε το Λόκερμπι, το Ακίλε Μάουρο, την στήριξη της τρομοκρατίας. Αλλά τι σημασία είχαν αυτά; Τα αυθαίρετο και ο διορισμός μετρούσαν περισσότερο.

Και από κοντά σε αυτά, μία νέα αστική τάξη, 100% κρατικοδίαιτη, για να καταλήξουμε σε 20 άτομα, πολιτικούς και νεόπλουτους, που έκαναν ότι ήθελαν.

Και έπεσε το ΠΑΣΟΚ το 1989, πνιγμένο στα σκάνδαλα, για να ξαναπέσει το 2004 πάλι πνιγμένο στα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Ο Μένιος έγινε Άκης, τα πάμπερς έγιναν μίζες, τα Ίμια μία παρένθεση, και ερχόταν στην εξουσία μία δεξιά που ντρεπόταν να πει τι πίστευε και έφτιαχνε αγάλματα στον Άη Στράτη.

Και κάπου εκεί μπλέχτηκαν και ξεχάστηκαν και οι ιδεολογίες, οι αδέξιοι δεξιοί συναλλάσσονταν απ' ευθείας με τους μη άριστους αριστερούς, το ΚΚΕ περνούσε στον αριστερισμό προσπαθώντας να ξεπεράσει την πτώση του τείχους, και η "μεταρρυθμιστική" αριστερά άλλαζε πρόσωπα. Από ΚΚΕ Εσωτ., γινόταν Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, η Λιάνη από "παιδί της Νέας Δημοκρατίας" γινόταν βουλευτίνα του ΚΚΕ, ο Μίκης βουλευτής της ΝΔ, η Δαμανάκη πήγαινε από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό για να καταλήξει στο ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Ανδρουλάκη αλλά και τον Μάνο, οι Δικαστικοί και οι Βουλευτές έδιναν αυξήσεις κάθε τόσο στον εαυτό τους, οι δρόμοι κλείνανε από 30-40 διαδηλωτές, οι συνδικαλιστές έγιναν ΣυνδικαΛΗΣΤΕΣ, με μονιμότητα, SAAB, αλλά και υπερωρίες (!!!) και βαρειά και ανθυγιεινά (!!!), οι υπάλληλοι της Βουλής έπαιρναν 18 μισθούς για να κάνουν τα στραβά μάτια.

Και άνοιξαν και τα δάνεια ατους ιδιώτες, χάρη στην ΕΟΚ και στο ευρώ, και από τα θαλασσοδάνεια της Πειραϊκής Πατραϊκής και τα βιοτεχνικά του ΕΟΜΜΕΧ, μάθαμε και τα κεφάλαια κίνησης, αλλά και τα καταναλωτικά, τα στεγαστικά,, τις κάρτες και τα διακοποδάνεια.

Και εκεί που κάποιοι φώναζαν "καλύτερα παπάκι παρά το Μητσοτάκη", ξέχασαν το όνειρο για LADA 1200 και ΦΙΑΤ 127, και περάσαμε στα 1400άρια και μετά στα 1800, στα 2000, και τελικά στα Grand Cherokee και στα Cayenne.

Και το Autobianchi για τα πλουσιόπαιδα, έγινε αρχικά Honda CRX και MAZDA MX-5, για να καταλήξει σε ΤΟΥΟΤΑ ΜR-2, BMW Z-4 και Porsche Boxster.

Γιατί όχι; Το δίτροχο με την καρότσα έγινε τρακτέρ που έκλεινε εθνικές οδούς, το Datsun έγινε 4Χ4, οι "Μπέμπες" και τα "Μερτσεντέ" γέμισαν τα πάρκινγκ των σκυλάδικων.

Ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης εκσυγχρονίστηκαν, έγιναν Κόκοτας και Χρηστάκης και μετά Άντζελα και Ρέμμος. 

Εκσυγχρονισμός. Eurovision, Μεγάλος αερφός, X-Factor.

Μόνο που την ίδια ώρα οι άλλοι έφτιαχναν δορυφόρους και πυραύλους και ο "αιώνιος εχθρός" γινόταν 16η οικονομία του κόσμου, όσο εμείς ανοίγαμε μπαράκια και καφετέριες. Η Kωνσταντινούπολη γινόταν μεγαλούπολη με 20.000.000 κατοίκους και Grand Prix, οι Τούρκοι συναρμολογούσαν F-16 και τώρα σχεδιάζουν πυραύλους, τανκς, ραντάρ, έγιναν και εξαγωγείς όπλων, όσο εμείς ασχολιόμασταν αρχικά με το 7:10 και αργότερα διαλύαμε ΠΥΡΚΑΛ, ΕΑΒ, ΕΒΟ, ΕΛΒΟ, ΚΕΑ κλπ.

Τα παιδιά μας, τα απολίτικα παιδιά μας, έψαχναν για μια θέση στο δημόσιο ή σερβιτόροι σε μπαράκια και καφετέριες, ή έφευγαν στο εξωτερικό.

Στα χωράφια και στα εργοστάσια δούλευαν μετανάστες και δεν θα ξεχάσω μια μέρα του 1993, που χίονιζε, και 3 εργάτες της ΕΥΔΑΠ τα έπιναν σε ένα καφενείο στο Νέο Ψυχικό. Το κρύο βλέπετε. Αλλά επειδή έπρεπε να γίνει και η δουλειά, είχαν δώσει 2.000 δραχμές σε έναν Αλβανό, να την κάνει αυτός.

Είπα για χωράφια και θυμήθηκα τις εποχές που θάβαμε τα πορτοκάλια και τα ροδάκινα, τότε που πριν ανθίσουν τα δέντρα οι αγρότες ρωτούσαν να μάθουν τις τιμές της απόσυρσης. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι Αλβανοί, οπότε ποιος να τα μαζέψει από τα δέντρα. Περίμενες να πέσουν μόνα τους, τα πήγαινες στην απόσυρση και πληρωνόσουν.

Μετά ήρθαν οι μετανάστες αλλά και τα ΜΟΠ και οι επιδοτήσεις, και όσοι Έλληνες δεν μπήκαν στο Δημόσιο έγιναν "νέοι επιχειρηματίες", "άνεργοι επιχειρηματίες", έκαναν "αγροτικούς συνεταιρισμούς" με "παραδοσιακά προϊόντα" (γλυκά του κουταλιού, μαλλί της γριάς ...).

Θυμάμαι μια διαφήμιση στην τηλεόραση για ένα φυτοφάρμακο. 3 αγρότες σε ένα καφενείο, οι δύο παίζουν τάβλι και ο τρίτος χαζεύει, "με γονάτισε η μουχρίτσα" λέει ο ένας, "με διάλυσε το τετράνυχο" έλεγε ο άλλος, και δώστου να βαράνε τα πούλια στο τάβλι και ο τρίτος να χαζεύει ...

Και δώστου φυτοφάρμακα μέχρι να πάθουμε όλοι καρκίνο.Αλλά "λεφτά υπήρχαν" και έτσι τη γλυτώσαμε. Και κόψαμε τη φέτα, το κασέρι και το κεφαλοτύρι, μάθαμε το μπρι, την παρμεζάνα, το ένταμ και την μοτσαρέλα και γλυτώσαμε ...

Ο κυριακάτικος κόκκορας έγινε καθημερινό μοσχαράκι, μέχρι που ήρθαν οι τρελές αγελάδες και το γυρίσαμε στο χοιρινό και τη γαλοπούλα.  Και επειδή γίναμε και υπέρβαροι, μάθαμε και τον τόνο, τη χοληστερίνη και τις στερόλες.

Γίναμε και γκουρμέ, το λάχανο έγινε ρόκα - παρμεζάνα, το ψωμοτύρι έγινε πίτσα, η μακαρανάδα με σάλτσα έγινε Ναπολιτέν, τα μακαρόνια με κιμά έγιναν Μπολονέζ και τελικά πέννες και λιγκουίνι με φούγκι πορτσίνι ...

Κα μάθαμε και το Καζίνο στο Λουτράκι αλλά και το Χρηματιστήριο. Που κατά τη γνώμη μας έπρεπε μόνο να ανεβαίνει, και αν κάποτε γκρεμιζόταν έφταιγε η Κυβέρνηση που μας έφαγε τα λεφτά ...

Όχι ρε κορόιδα, δεν σας τα έφαγε κανείς. Εσείς δεν καταλάβατε ότι καλύτερα να μένατε στο καφενείο με τον Θανάση, που είχε και ουζάκι, ή έστω στο Καζίνο που κερνούσε και καφέ και ποτό. Κρεμιόσασταν στα κάγκελα όλο αγωνία, πριν βγει το Ίντερνετ και κρεμαστείτε στις οθόνες, πριν ο σαράφης γίνει "χρηματιστής" και "αντικρυστης" και μετά "Σύμβουλος Επενδύσεων", τότε που γέμισαν οι γειτονιές από ΕΛΔΕ και ΕΕΔΕ και χρηματιστηριακά γραφεία. Κάθε ασφαλιστής και κάθε πρώην τοκογλύφος γινόταν "χρηματιστής".

Και επειδή λεφτά υπήρχαν, ανοίγατε κι ένα μαγαζάκι στη γυναίκα σας, να είναι απασχολημένη όσο βγαίνατε με τη γκόμενα, και δεν σας πείραζε που τα νοίκια ήταν αστρονομικά, που η Ελλάδα είχε πιο πολλά μαγαζιά από τη Γερμανία.

Όλοι ευχαριστημένοι ήταν.

Και η πολιτική; Τι γινόταν στην πολιτική;

Ποιος ασχολιόταν με αυτή; Αν κάποιοι Υπουργοί και βουλευτές ξεφτιλίζονταν, τους μαυρίζαμε και βγάζαμε άλλους.

Και όταν ξεφτιλίζνταν κι αυτοί, βγάζαμε τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, όποιον μας φαινόταν χορτάτος ή απολίτικος.

Μέχρι που κάθε χρόνο βγάζαμε και πιο ανίκανους, για να φτάσουμε στο Γιωργάκη και στον Αντωνάκη και το 2009 και το 2010 που είναι έργο και των δυο τους.

Περιμένετε να σας πω για το μνημόνιο;

Ποιο μνημόνιο βρε παιδιά; Αυτό μας έφταιξε;

Οι Έλληνες ξεχνάμε εύκολα. Ή θυμόμαστε όσα μας συμφέρουν.

Και ότι στραβό γίνεται πάντα φταίνε οι άλλοι.

Σφαζόμαστε μεταξύ μας στον εμφύλιο, μας βάλανε οι ξένοι ...

Ναι ρε, οι ξένοι φώναζαν "θάνατος - θάνατος" στο Λαϊκο Δικαστήριο. Οι ξένοι δίκαζαν στο Στρατοδιεκίο ...

Ξένος ο Ελασίτης, ξένος κι ο Ταγαματασφαλίτης ...

Οι ξένοι μας υποχρέωσαν να γεμίσουμε καφετέριες και να κλείσουμε τα εργοστάσια.

Ξένοι φέρανε τους λαθρομετανάστες, όχι εμείς που αφήσαμε όλες τις δουλειές σ' αυτούς. Τις βρωμοδουλειές δηλαδή, γιατί τις καλές, το Δημόσιο και τα κλειστά επαγγέλματα τα κρατήσαμε για εμάς. Και τις Φιλιπιννέζες και τις Βουλγάρες και τις Ουκρανές, ξένοι τις φέρανε, αυτοί μας πάντρεψαν με το ζόρι, αυτοί ψήφισαν στη Βουλή να παίρνουν τη σύνταξη του παππού ...

Ποτέ μου δεν συμπάθησα την υποκρισία ... τη θεωρούσα χειρότερη και από τη διαφθορά. Η διαφθορά με το  νόμο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η υποκρισία; Αυτή είναι ανίκητη, όπως και η βλακία ...

Πάντα φταίει κάποιος άλλος. Χάνει η ομάδα, φταίει ο διατητής. Δανειζόμαστε φταίνε οι άλλοι που μας δάνειζαν. Αυτοί μας υποχρέωναν να κάνουμε ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις, αυτοί υποχρέωναν το κράτος να πλαστογραφεί τις στατιστικές.

"Πήρα δάνειο γιατί με πίεζε ο υπάλληλος της Τράπεζας".

Όχι φίλε, μου, μόνος σου μπήκες μέσα στην Τράπεζα. Και σου άρεσε το ψέμμα που σου είπε "μη σε νοιάζει, ούτε θα καταλάβεις πότε θα το ξοφλήσεις". Και το χαιρόσουν να κυκλοφορείς με πορτοφόλι γεμάτο κάρτες.

Και τώρα τι γίνεται;

Τώρα ψάχνουμε να βρούμε λύσεις, αλλά λύσεις χωρίς δουλειά και κόπο.

- Δεν έχουμε λεφτά, το γυρνάμε στη δραχμή και κοβομε όσες θέλουμε

- Δεν παράγουμε τίποτα, γεμάτο πετρέλαιο το υπέδαφος, θα γίνουμε εμίρηδες

- Θα φορολογήσουμε τα λεφτά που βγήκαν στο εξωτερικό

Και τι φοβόμαστε;

- Θα έρθουν οι ξένοι και θα τα πάρουν όλα.

Πώς, αμέ; Δεν είδατε; Ουρά κάνουν οι επενδυτές. Ο Χρυσοχοΐδης μποιράζει χαρτάκια με νούμερα για προτεραιότητα, για να μη συνωστίζονται.

- Θα χάσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία

Από ποιους, από τους Γερμανούς Εφοριακούς;

Εκεί κρίνεται η κυριαρχία; Στο να κρατάει τη θέση το λαμόγιο που είναι Έλληνας, ή στο να μαζεύονται οι φόροι και να έχει καύσιμα ο στόλος;

Και η τελευταία μας ανακάλυψη.

Που με φοβίζει πιο πολύ από όλες, γιατί δεν την ακούω από ανθρώπους που δεν ξέρουν και τα επιχειρηματά τους ανατρέπονται ευκολα.

Με φοβίζει γιατί την ακούω από ανθρώπους που υποτίθεται ότι ξέρουν, ότι καταλαβαίνουν.

Η Ελλάδα, λένε, κινδυνεύει σήμερα από τους αντιευρωπαϊστές. Το επόμενο βήμα θα είναι να μας πουν να στηρίξουμε τον Γιωργάκη, τον Βαγγελάκη, τον Λοβέρδο, τον Χρυσοχοϊδη, αλλά και τον Αντωνάκη και τους δικούς του λεβέντες.

Όχι φίλοι μου. 

Ο αντιμνημονιακός δεν είναι εχθρός μου.

Και ξέρετε γιατί; Γαιτί αυτός κατα βάθος στηρίζει τα ίδια πράγματα που στηρίζει και η Μέρκελ. Να δουλέψει θέλει και αυτός. Να ζήσει αξιοπρεπώς θέλει. Να μεγαλώσει τα παιδιά του σε μία χώρα με νόμους.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα στηρίξει τα λαμόγια και το πελατειακό τους κράτος, αυτό που έβριζε ο Βέλγος πρώην Πρωθυπουργός, αλλά και ο κάθε Έλληνας.

Εχθρός μου είναι αυτός που θα μου πει να στηρίζξουμε τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη, κλείνοντας τα μάτια στη διαφθορά.

Η διαφθορά, αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Και η υποκρισία.

Αυτή κατέστρεψε την Ελλάδα. Όχι οι μνημονιακοί ούτε οι αντιμνημονιακοί. Όχι οι Ευρωπαϊστές ούτε οι αντιευρωπαϊστές. Όχι οι οπαδοί του ευρώ ούτε οι οπαδοί της δραχμής.

Η διαφθορά και η υποκρισία. Και η ανοησία ...

Οι αλήθειες της δραχμής: Μια απάντηση στον Κ. Βαξεβάνη

Του Σωτήρη Κατσέλου

Είναι περιττό να θέσουμε ίσως από μια άποψη, το πόσο σοβαρή και επώδυνη είναι η κρίση η οποία ζούμε. Επίσης είναι δύσκολο πραγματικά να οριοθετήσεις σε πιο βαθμό αυτή προήλθε από εμάς ή από τις παθογένειες του διεθνούς συστήματος. 

Επιπροσθέτως οφείλουμε να σημειώσουμε πως ένα πρόβλημα, εξόχως οικονομικής φύσεως, είναι σίγουρα αρκετά δύσκολο εξ ορισμού να αναλυθεί εύκολα στις πλατιές μάζες, πολλώ δε όταν συχνά και οι οικονομολόγοι μεταξύ τους δεν συμφωνούν σε πολλές επιμέρους παραμέτρους.

Η περιπλοκότητα του «ελληνικού προβλήματος» δίνει δυστυχώς χώρο, σε απλοποιητικές ερμηνείες, αφορισμούς και λαϊκιστικές στρατηγικές. Από την φύση του σε ένα περίπλοκο θέμα, μειονεκτεί εκείνος, που προσπαθεί να το εξηγήσει αναλυτικά, σε σχέση με αυτόν που το ισοπεδώνει με έναν γενικό αφορισμό.

Σε αυτό το πνεύμα λοιπόν έχουμε δει να βγαίνουν οι απίστευτες ανακρίβειες και καταγγελίες ενώ έχουμε δει και σχεδόν αδιανόητες συμμαχίες μεταξύ ετερόκλητων πολιτικών χώρων, που συχνά έχουν σαν κοινό στοιχείο την φοβικότητα στην Ευρώπη και στην Δύση γενικότερα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μια ρητορική που αρχίζει να κερδίζει έδαφος είναι αυτή της «επιστροφής στην δραχμή» ως μιας νέας μαγικής λύσης για την κρίση την οποία ζούμε. Η γενική θεωρία πάει λίγο ως πολύ ως εξής: «Θα γυρίσουμε στην δραχμή θα αντιμετωπίσουμε κάποιες λίγες δυσκολίες στην αρχή και μετά , θα αναλάβουμε πάλι την ανταγωνιστικότητα τα μας και όλα πάλι καλά, βουρ στα μπουζούκια!»

Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της λογικής θεωρώ ότι μπορούμε να θέσουμε το τελευταίο άρθρο του Βαξεβάνη "Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα" http://www.koutipandoras.gr/?p=15367 .

Όσο και αν εκτιμώ σαν ρεπόρτερ τον Βαξεβάνη, συχνά έχω αντιρρήσεις ως προς την αρθρογραφία του και αυτό το άρθρο τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό άγγιξε κάποιες ευαίσθητες «χορδές». Θα κάνω λοιπόν και εγώ την κριτική μου σε αυτό.

Ξεκινόντας λοιπόν ο Βαξεβάνης λέει ότι εκφράζει την άποψη του ως μη ειδικός, αλλά από εκεί και πέρα μιλάει για την τεράστια βιβλιογραφία πάνω στην οποία βασίζεται και στην 25χρονή του εμπειρία. Κάπου εκεί λοιπόν εξαφανίζεται και η όποια μετριοφροσύνη του αρθρογράφου.

Στην πρώτη λοιπόν ενότητα αφού απορεί με τον φόβο που εμπνέει σε πολλούς η επιστροφή στην δραχμή, μας καθησηχάζει και μας εξηγεί ότι δεν έχουμε δα και τίποτα να φοβόμαστε, ξεκινάει αναλύοντας πως η Ευρώπη «δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό»

Σίγουρα η Ευρώπη δεν έχει φτάσει την ενότητα των ΗΠΑ, θέλουμε μερικές δεκάδες χρόνια ως την πολιτική ένωση ακόμα, αλλά από πού προκύπτει ότι οι αποφάσεις είναι αποτέλεσμα μόνο των ισχυρότερων κρατών; Στο ευρωκοινοβούλιο οι ψήφοι και η δομή του, επιτρέπουν σχεδόν σε όλες τις χώρες να έχουν σημαντική παρουσία, Η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη παρουσία από ότι η Σουηδία ας πούμε, ενώ και η Ισπανία και η Πολωνία έχουν όσους ψήφους σχεδόν έχει και η Γερμανία! Και ναι μεν έχουν μεγάλη οικονομική ισχύ οι χώρες που ανέφερε, αλλά τόσα χρόνια δις Ευρώ έχουν κατευθυνθεί στην νότια Ευρώπη ως κοινοτικά κονδύλια, με μεγαλύτερο αποδέκτη αυτών την ίδια την Ελλάδα! Κάτι χάνω εδώ νομίζω.

Στην συνέχεια όμως ο Βαξεβάνης κάνει πραγματικά άλματα λογικής, λέει ναι ότι οι πολιτικοί μας είχαν την ευκαιρία φθηνής χρηματοδότησης αλλά αυτοί προτίμησαν να δανείζονται και λογικά: «γιατί να παράγει αν κάποιος μπορεί να δανειστεί!» Σίγουρα αυτή η άποψη μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι επιχείρημα, αλλά ας πάμε παρακάτω. Ο Βαξεβάνης ισχυρίζεται ότι η διαφθορά πολλαπλασιάστηκε εντός Ευρώ, εξαιτίας λίγο ως πολύ, των κακών Γερμανών που εκπαίδευσαν τους «ιθαγενείς» σε αυτήν. Πέρα από το ότι μια τέτοια θέση θα χρειαζόταν άμεσες παραπομπές με στατιστικά στοιχεία, πραγματικά δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι οι Έλληνες ήταν την δεκαετία του 80 ή του 90 άγιοι και το ευρώ τους εκμαύλισε! Ακόμα και έτσι όμως όλες οι δαπάνες της διαφθοράς έχουν υπολογιστεί και με τις πιο ακραίες μετρήσεις δεν ξεπερνούν το 5% του χρέους μας. Οκ λοιπόν ας μας χαρίσουν αυτό το 5% αν ικανοποιεί αυτό τον Βαξεβάνη.

Παρακάτω όμως θέτει το μέγα ερώτημα, «Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα;» Εδώ ένα ερώτημα έχω. Τόση βιβλιογραφία ο κ Βαξεβάνης και τόσα χρόνια εμπειρίας δεν τον βοήθησαν να διακρίνει ότι η οικονομική κρίση της Ιρλανδίας είναι ολοκληρωτικώς και παντελώς διαφορετικής φύσης από αυτήν της Ελληνικής; Η Ιρλανδική κρίση προήλθε από τον ιδιωτικό τομέα και τις τράπεζες με τις τοξικές τους επενδύσεις και όχι από τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Η δε κρίση της Ισπανίας ανέκυψε ως domino effect εξαιτίας της αστάθειας που προκάλεσε η Ελληνική κρίση στις διεθνείς αγορές, η οποία άρχισε να χτυπάει όλα τα πιο αδύναμα κράτη της ευρωζώνης. Όμως και πάλι, η οικονομία της Ισπανίας ήταν χειρότερη πριν ή μετά το Ευρώ (μην το ψάχνετε, πριν ήταν!)

Στην επόμενη παράγραφο ο Βαξεβάνης λέει ότι και άλλες χώρες σκέφτονται την έξοδο τους από το νόμισμα. Ναι σαφώς, με πρώτη πρώτη την Γερμανία. Όμως, μόνο εγώ βλέπω την τεράστια διαφορά που υπάρχει μεταξύ της συνολικής διάλυσης ενός νομίσματος με την έξοδο αποκλειστικά και μόνο μιας χώρας;

Στο επόμενο κεφάλαιο αφού ο Βαξεβάνης προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον όρο «χρεοκοπία» και να τον αντικαταστήσει με αυτόν της «στάσης πληρωμών» προχωράει σε μια ιδιαίτερα περίεργη θέση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να απειλούσε με χρεοκοπία όταν οι τράπεζες της Ευρώπης είχαν άνοιγμα 200 δις και γράφει και το ακόλουθο: «Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανία». 

Να κάνω εγώ φυσικά την ερώτηση: Ήθελε η Ελλάδα να καταστρέψει την Ευρώπη; Πήραμε εμείς συνολικά την απόφαση ότι για τα χρέη μας που σαν λαός κάναμε, θα πρέπει να την πληρώσουν άλλοι; Τότε γιατί να μη εισβάλαμε π.χ. στην Αλβανία και στα Σκόπια να μας δώσουν αυτοί τα λεφτά που χρειαζόμαστε. Ας μην κρυβόμαστε, η ηθική βαρύτητα της παραπάνω πρότασης είναι ακριβώς η ίδια. Βασίζεται στην θέση ότι μας ανάγκασαν να δανειστούμε άρα πρέπει να τους τιμωρήσουμε. Φυσικά ούτε θα μπορούσα να φανταστώ τι συνέπειες θα είχε για την χώρα μας μια τέτοια τυχοδιωκτική απόφαση. Μην ξεχνάμε ότι τελικά οι Ευρωπαίοι μας βοηθούν σε αυτό το κομμάτι με ένα γενναίο «κούρεμα» του χρέους και στο ενδιάμεσο μέσω του μνημονίου μας δανείζουν τα λεφτά που χρειαζόμαστε για να πληρώνουμε τους μικρότερους έστω, μισθούς και συντάξεις (αλήθεια, πως θα γίνονταν αυτό με τον «τσαμπουκά»;)

Και πάμε τώρα στο δια ταύτα του άρθρου, όπου ο Βαξεβάνης υποστηρίζει ότι η δραχμή θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε την χαμένη μας ανταγωνιστικότητα καθώς θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (τηλέφωνα αυτοκίνητα κλπ). Τι να πιάσει κανείς πρώτο και τι δεύτερο σε αυτήν την φράση πραγματικά. Από πού προκύπτει ότι τα είδη πρώτης ανάγκης θα φτηνύνουν, όταν η παραγωγική μας δυνατότητα δεν επαρκεί ούτε για να καλύψει μέρος των αναγκών μας, ενώ και όση υπάρχει, άνευ φθηνού πετρελαίου είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι θα μπορεί να αυξηθεί. Ταυτόχρονα βέβαια θα αυξηθεί και το κόστος των φαρμάκων, μηχανημάτων και ότι άλλου εισαγάγει η Ελλάδα. Ήδη αυτήν την στιγμή με το μνημόνιο και την «εσωτερική υποτίμηση» οι εισαγωγές έχουν μειωθεί δραστικά και έχουν αυξηθεί οι εξαγωγές, χωρίς το σοκ μια πλήρης διάλυσης της οικονομίας και του παραγωγικού μας ιστού. Δεν θα κάτσω καν να σχολιάσω την γελοία απαξίωση των οικονομολόγων και πολιτικών που είναι εναντίον της εξόδου, θεωρώ ότι απλώς του ξέφυγε αυτό το σημείο.

Παρακάτω βέβαια το θέμα γίνεται λίγο αστείο καθώς μιλάει για την ανάγκη στήριξης των τραπεζών υπό το νέο καθεστώς, δηλαδή θα φάμε όλο αυτό το σοκ της δραχμής για να καταλήξουμε πάλι να στηρίξουμε τις τράπεζες (αλήθεια με ποιον τρόπο ακριβώς;).

Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με το κομμάτι της αναπόφευκτης χρεοκοπίας κατά τον Βαξεβάνη η οποία και για μένα είναι πιθανή, όχι εξαιτίας όμως τόσο του μνημονίου αλλά λόγω της μη εφαρμογής αυτού. Θα σημειώσω μόνο ότι είτε Αγγλικό είτε Ελληνικό δίκαιο, άπαξ και η χώρα κηρύξει παύση πληρωμών λίγη αξία έχει.

Θα σταθώ όμως στο χοντροκομμένο παράδειγμα της Αργεντινής, παρά το ότι έχουν γραφτεί τόνοι άρθρων που εξηγούν ότι οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την Ελλάδα είναι άστοχος, είναι προφανές ότι η τεράστια βιβλιογραφία του Βαξεβάνη δεν τα περιείχε αυτά! Πολύ συνοπτικά θα αναφέρω λοιπόν ότι η οικονομία της Αργεντινής ήταν πολλαπλώς πιο παραγωγική από την δικιά μας και με πολύ πιο μεγαλύτερο ορυκτό πλούτο, το δε έλλειμμα της ήταν πολύ μικρότερο (5%), ενώ οι διεθνείς συγκυρίες την βοήθησαν πάρα πολύ στις εξαγωγές . Παρόλα αυτά της πήρε περίπου 10 χρόνια να φτάσει στο σημείο που ήταν προ της χρεοκοπίας. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να μπούμε καν σε αυτήν την διαδικασία;!

Στο κεφάλαιο του με την Γερμανία που είναι γεμάτο υποθέσεις δεν θα εισέλθω σε αναλυτικό σχολιασμό, αφού ούτε ο κύριος Βαξεβάνης καταλήγει ουσιαστικά σε κάποιο συμπέρασμα, αλλά σκορπάει σκέψεις από εδώ και από εκεί. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω τι από όλα αυτά που λέει σε αυτό το κεφάλαιο θα ήταν καλύτερο επί δραχμής. Ό,τι αναφέρει ως πιθανό σενάριο, θα εξυπηρετούσε πολύ περισσότερο τους Γερμανούς αν εμείς είχαμε δραχμή, εκεί που θα μας αγόραζαν με ένα κομμάτι ψωμί θα κάνουν την δουλειά τους με ψίχουλα!

Στην επόμενη ενότητα ο κος Βαξεβάνης μπαίνει στην κλασσική αντιμνημονιακή ρητορική που τόσες φορές έχει ουσιαστικά συζητηθεί. Ξεχνάει ότι η ύφεση είχε ξεκινήσει ήδη πολύ νωρίτερα και ότι ουσιαστικά το μνημόνιο ήταν όντως η μοναδική εναλλακτική που υπήρχε εκείνη την στιγμή, εκτός και αν γινόμασταν οι Ταλιμπάν της Ευρώπης όπως πρότεινε προηγουμένως (και στην οποία περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν μάλλον πολύ χειρότερες).

Παρά το ότι είναι γενική αλήθεια ότι επί της πράξης το μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε και κυρίως δεν εφαρμόστηκε το αναπτυξιακό του κομμάτι (απελευθερώσεις κλπ) ο Βαξεβάνης το κατηγορεί για αποτυχία! Παραβλέπει βέβαια ότι το μνημόνιο δεν έμπαινε στις λεπτομέρειες για το οποίο το κατηγορεί. Στις επιμέρους πολιτικές τα λάθη ήταν καθαρά των ντόπιων πολιτικών που αντί για μείωση των δαπανών, επέλεξαν την ανάλγητη οριζόντια φορολόγηση. Καμία συντεχνία, κανένας σχεδόν από την ντόπια ελίτ δεν συμμετείχε επί της ουσίας με το μερίδιο του στην κρίση. Όλοι αυτοί όμως καλύφθηκαν πίσω από την δαιμονοποίηση του μνημονίου ώστε να μείνουν ουσιαστικά ανέγγιχτοι.

Η όλη αντίληψη της ανάλυσης του συγκεκριμένου κεφαλαίου είναι ουσιαστικά της λογικής, ότι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να μας έδιναν λεφτά (πολλά από αυτά) να μην πληρώναμε τα χρέη μας και να συνεχίζαμε να ζούμε όμορφα και ωραία όπως πριν. Η αλήθεια είναι ότι και εμένα θα μου άρεσε αυτό το σενάριο πάρα πολύ!

Η τελευταία ενότητα με την οποία κλείνει το άρθρο, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα πολιτικού συμψηφισμού που τόσο αρέσκονται οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Όλοι οι πολιτικοί μας είναι κακοί άρα αυτό που μας ζητούν είναι κακό. Ενώ ενέχουμε και κάποια ψήγματα συνωμοσίας, τα οποία είναι αρκετά πιασάρικα.

Τέλος κατηγορεί γενικά τις αγορές απορώντας αν είχαν σε ένα μέρος του κόσμου θετικό αποτέλεσμα για το κοινωνικό σύνολο. Φυσικά η απάντηση σε αυτό, είναι σε πάρα πολλές!

Μου αρέσει πάντως το κλείσιμο για τον χρυσοπληρωμένο υπάλληλο του ΟΣΕ. Σωστά! Μόνο που όσοι κατηγορούν το μνημόνιο όπως ανάφερα και παραπάνω κλαίγονταν για τα δικαιώματα αυτού ακριβώς του υπάλληλου ενώ ποιούσαν την νύσσα όταν στο ίδιο διάστημα, ο ιδιωτικός τομέας σφάδαζε. Ενδιαφέρουσα υιοθέτηση επιχειρήματος της άλλης πλευράς και αντιστροφή αυτού!

Επί της ουσίας λοιπόν όλο το άρθρο βασίζεται σε απλοποιήσεις και διαστρεβλώσεις που θα μπορούσε κάποιος να τις διασταυρώσει με ένα απλό ψάξιμο στο google, πράγμα που με κάνει να ανησυχώ λίγο για τις βιβλιογραφικές αναζητήσεις του κου Βαξεβάνη. Η όλη λογική πάλι βασίζεται στον αθώο λαό που τον παγίδευσαν οι κακοί ξένοι και ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο οποίος καμία ευθύνη δεν έχει για ότι του συνέβη. Δεν απέχει πολύ από την άποψη του μισαλλόδοξου και εξαιρετικά ανακριβούς mythmedary, «debtocracy».

Η όλη ροή του άρθρου έχει τεράστια χάσματα λογικής τα οποία ουσιαστικά καλύπτονται από την «αυθεντία» του κου Βαξεβάνη που έθεσε στην αρχή ως δεδομένη, το κακό είναι ότι πολλοί θα αποδεχτούν τα παραπάνω, όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση που κάποιος λέει βολικές αλήθειες και κάνει εύκολους συμψηφισμούς. Για ότι αξίζει, ελπίζω αυτή η κριτική να προβληματίσει τουλάχιστον ορισμένους...

Όχι στο Μνημόνιο της Συμμορίας, ναι στο Μνημόνιο της Σωτηρίας της Πατρίδας.

του Άρη Παπαχρήστου

 

Ναι, διάλεξα προκλητικό τίτλο. Επίτηδες. Πολλοί φίλοι που με ξέρουν θα αναρωτηθούν: μα τι λέει;

Η ουσία είναι ότι κι εγώ προκλήθηκα από τη δημοσκόπηση της Public Issue στον ΣΚΑΙ, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων τάχθηκε κατά του μνημονίου. Είναι δυνατόν η συλλογική σοφία του λαού να κάνει τόσο λάθος;

Θέλησα, λοιπόν, να ξαναμελετήσω το όλο θέμα: Μνημόνιο είναι μία συμφωνία, όπου τα μέρη που υπογράφουν αναλαμβάνουν να κάνουν κάτι στο μέλλον. Για να υπογραφεί το μνημόνιο ανάμεσα στην Ελληνική Κυβέρνηση και την Τρόικα προηγήθηκαν κάποιες διαπραγματεύσεις.

Η Ελλάδα είχε φθάσει, στα τέλη του 2009, στα πρόθυρα της στάσης πληρωμών (χρεοκοπίας). Τα λεφτά είχαν τελειώσει και κανείς δεν μας δάνειζε. Ήρθαν, λοιπόν, οι εταίροι μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ και μας είπαν: «Εντάξει, θα σας δανείσουμε εμείς, αλλά ζητάμε να βάλετε τάξη στα οικονομικά σας. Δώστε μας ένα πρόγραμμα πώς θα μπορέσετε σε 2-3 χρόνια να ξεπεράσετε το πρόβλημα.» 

Λογικό; Ναι, λογικό. Αυτό θα λέγατε κι εσείς στον αδερφό σας αν κινδύνευε με χρεοκοπία και έπρεπε να τον δανείσετε κάποιο σημαντικό ποσό. Η Τρόικα, αντιθέτως με όσα μας έλεγαν η Κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, καθώς μιλούσε με ένα κυρίαρχο κράτος, δεν ζήτησε συγκεκριμένα μέτρα. Στόχους ήθελε!

Η Κυβέρνηση, θεωρώντας ότι εύκολα θα μπορέσει να ξεγελάσει τους κουτόφραγκους, αλλά και προσπαθώντας να προστατέψει τα δικά της παιδιά, τους Φωτόπουλους αλλά και όλα τα άνομα συμφέροντα της Μεταπολίτευσης, έδωσε στην Τρόικα ένα πρόγραμμα που βασιζόταν αποκλειστικώς στην άγρια φορολόγηση του Ελληνικού λαού και τις περικοπές των μισθών. Η Τρόικα πήγε κάτι να ψελλίσει, αλλά, τότε, όπως ίσως θυμάστε, της απαγόρευσαν να δίνει συνεντεύξεις Τύπου…

Με αυτόν τον τρόπο, η Κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πιστεύανε ότι θα πετύχουν και λεφτά να πάρουν, αλλά και να αφήσουν άθικτη όλη τη συμμορία που μας εξουσίαζε. Όταν ο λαός θα έσκουζε κάτω από το βάρος της φορολογίας και της ύφεσης, θα δείχνανε με το δάκτυλο την Τρόικα και θα βάζανε μερικούς ανεγκέφαλους να καίνε Γερμανικές σημαίες, ενώ οι ίδιοι θα τη βγάζανε τζάμι.

Έλα, όμως, που τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. «Λεφτά υπάρχουν» έλεγε ο Γιωργάκης και το πίστεψε τόσες πολλές φορές που το είπε. Και αποφάσισαν ότι τα λεφτά που υπήρχαν ήταν αυτά που είχε η μεσαία τάξη και οι εργαζόμενοι, σίγουρα, όμως, όχι όσα είχε η συμμορία των συνδικαλιστών, κομματικών και κρατικοδίαιτων που μας κυβερνούσε.

Έτσι υπογράψανε το μνημόνιο με την Τρόικα που μας έφερε ως εδώ! Η Τρόικα την πάτησε διότι δεν μπορούσε να φανταστεί πόσα ψέματα ήταν έτοιμοι να την φορτώσουν. Η κυβέρνηση έφερνε μελέτες και Excel που δείχνανε ότι όλα θα πηγαίνανε ωραία και καλά. «Είσαστε σίγουροι;», ρώτησε η Τρόικα. Ναι, απάντησαν εν χωρώ όλοι. «Καλά, δικιά σας χώρα είναι, εσείς ξέρετε», τους απάντησαν και υπόγραψαν.

Βεβαίως, δεν ήταν δυνατόν μία τέτοια συνταγή να πετύχει. Για να την επιβάλουν, φορτώσανε τόσο την Τρόικα όσο και τον Ελληνικό λαό ψέματα. Στους ξένους βγαίνανε και τους έλεγαν πόσο διεφθαρμένο κράτος έχουν την ατυχία να κυβερνούν και γι αυτό δεν τους βγαίνουν τα σχέδια. Σε μας έλεγαν πόσο κακοί και ανάλγητοι είναι οι ξένοι και πόσο αυτοί, οι πολιτικοί μας, αγωνίζονται για να μας σώσουν απ’ αυτούς. Βάζανε και τις τηλεοράσεις να μας φουντώνουν εναντίον των Γερμανών και να μας προετοιμάζουν να φύγουμε για το μέτωπο…

Λοιπόν, αυτό το Μνημόνιο, προϊόν της συνειδητής εξαπατήσεως τόσο των Ευρωπαίων εταίρων μας όσο και του Ελληνικού λαού, από ακριβώς αυτήν την πολιτική τάξη που μας έφερε ως εδώ, δεν το θέλω! Έχει δίκιο ο Ελληνικός λαός και το απορρίπτει 80%.

Βεβαίως, τους ψεύτες τους τσάκωσε τόσο ο λαός μας, όσο και η Τρόικα και τώρα τους έχουν στριμώξει. Οι ελπίδες μου όλες απομένουν στο να κάνουν σωστά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και η Τρόικα την δουλειά τους, διότι χόρτασα από ψεύτες και ανίκανους! Πέφτουμε στον γκρεμό και αντί να ψάξουνε το κλαρί να κρατηθούμε, για πραγματικές λύσεις, μαλώνουνε ποιος θα γίνει αρχηγός του κόμματος του 8%...

Τελικώς, η μόνη λύση είναι η Ανατροπή του σάπιου Μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Ξεχάστε τους όρους αριστερά, κέντρο, δεξιά! Ενωθείτε όλοι πάνω σε λίγες βασικές αρχές: Δικαιοσύνη, Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Ελεύθερη Οικονομία, Ευρώπη και Ισχυρή Εθνική Άμυνα.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ!